Πριν λοιπόν αρχίσω να σας λέω όλη την ιστορία από την αρχή, θα σας πω τι έφερε την τελική ρήξη και την απόφασή μας να φύγουμε.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς που ήταν η πρώτη στην προσωρινή αίθουσα του σχολείου, αγνόησα εσκεμμένα πολλές “παρατυπίες” όσο αφορά τη σχολική αίθουσα γιατι υποτίθεται ότι ήταν όπως προείπα…προσωρινή. Ή τουλάχιστον έτσι μας είχαν πει από την αρχή, και η κυρία Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος. Έστειλε βέβαια δύο φορές η Ελευθερία (με δική μου συγκατάθεση) έγγραφα προς όλους τους υπεύθυνους που ανέφεραν ελλείψεις και προβλήματα του σχολικού χώρου.

Έτσι λοιπόν πριν ξεκινήσει η δεύτερη σχολική χρονιά και βλέποντας πως δεν έχει αλλάξει κάτι, ζήτησα να μεταφερθούν από τη διπλανή αίθουσα οι φιάλες υγραερίου που υπήρχαν τοποθετημένες από τον πρόεδρο λόγω του ότι τις εμπορεύεται. Επίσης ζήτησα να μεταφερθούν και δοχεία βενζίνης που υπήρχαν εκεί γιατί όπως και οι φιάλες, είναι επικίνδυνα. Έχετε ακούσει φαντάζομαι κατά καιρούς για το πόσες φιάλες έχουν “σκάσει” από μόνες τους.

Στις 25 Αυγούστου και βλέποντας πως και πάλι τίποτα δεν είχε γίνει, και πως σύντομα θα έφτανε και η δασκάλα μας, έκανα μια ανάρτηση στο facebook θέτοντας τα θέματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν πριν ξεκινήσει ακόμα μία σχολική χρονιά, μήπως και δεήσει κάποιος και ανταποκριθεί. Ανέφερα το θέμα διαμονής της δασκάλας που για ακόμη μια φορά περιμένανε τελευταία στιγμή, ανέφερα τις φιάλες και τις βενζίνες, ανέφερα το μηχανικό για το σχολείο που ποτέ δεν ήρθε…ανταπόκριση καμία.

Ξεκινάω λοιπόν με τη βοήθεια κάποιων κατοίκων να ψάχνω σπίτι για τη δασκάλα που θα ερχόταν. Βρέθηκαν 2-3 επιλογές αλλά τελικά αποφάσισε η ίδια να φιλοξενηθεί στα ενοικιαζόμενα του προέδρου όπως και η περσινή μας δασκάλα. Όλα καλά.

ΔΥΟ μέρες πριν από τον αγιασμό του σχολείου ο πρόεδρος ήρθε σπίτι μου να φέρει κάποια πράγματα που είχα παραγγείλει. Την ώρα που έφευγε τον ρωτάω “Τις μπουκάλες από την αίθουσα τις έβγαλες;”. “Ναι” μου λέει τις έβγαλα, και χαμογελάει. Και του απαντάω χαριτολογώντας “Μπράβο βρε γι’ αυτό σ ‘αγαπάω” . “Δε το δείχνεις” μου λέει. Και εκεί παίρνω την ευκαιρία και του λέω “Κοίτα να δεις, δεν είμαι κακιά, όταν φωνάζω είναι για κάτι σωστό ή δίκαιο”. Δε λέει τίποτα και απλά με ενημερώνει πως θα έρθει τη Δευτέρα ένα συνεργείο της ΕΡΤ να κάνει ντοκιμαντέρ στο Μαθράκι και πως τους έδωσε το τηλέφωνό μου για να κανονίσουν αν θέλουν να τραβήξουν και τον μικρό.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα με φίλη να πιούμε καφέ στο λιμάνι και φεύγοντας για το σπίτι, βλέπω την σχολική αίθουσα ανοιχτή και τη μητέρα της δασκάλας μέσα να καθαρίζει. Λέω στη φίλη μου, “μισό λεπτό να δω κάτι”. Πηγαίνω λοιπόν από έξω από τη τζαμαρία και κοιτάω εκεί που ήταν οι φιάλες και τα μπιτόνια βενζίνης και τα βλέπω στην ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ !!! Γίνομαι λοιπόν πυρ και μανία γιατί καταλαβαίνω πως ο κύριος πρόεδρος μου είπε ψέματα μες τη μάπα μου, μπαίνω μέσα και τα βγάζω φωτογραφίες. Στέλνω τις φωτογραφίες στο κινητό της κυρίας Δημάρχου Μ. Υδραίου, γιατί σημειωτέο στην τελευταία μας συνομιλία μου είχε πει πως όταν θέλω κάτι θα πηγαίνω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε αυτή και σε κανέναν άλλο. Της γράφω και από κάτω που βρίσκονται αυτά και τη ρωτάω “Εσείς θα το στέλνατε το παιδί σας να κάνει μάθημα εκεί;”. Η ίδια δε μου απάντησε αλλά από ότι καταλαβαίνω έστειλε τις φωτογραφίες στον αντιδήμαρχο και αυτός με τη σειρά του τις έδειξε στον πρόεδρο και τους υπόλοιπους.

Μαθαίνω λοιπόν ότι με του που γίνεται αυτό ξεσπάει ένας χαμός στο καφενείο που βρίσκονταν οι παραπάνω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με θέμα..τι άλλο… εμένα. “Ήρθε να κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” έλεγε ο ένας, “Είναι τσαούσα” έλεγε άλλος.. “αν δε της αρέσει να φύγει” έλεγε ο τρίτος. Και το υπόλοιπο της ημέρας αυτό ήταν το θέμα συζήτησής τους. Αφού μάλιστα έκαναν όλο το συμβούλιο μαζί επιθεώρηση την αίθουσα για να βεβαιωθούν πως ο πρόεδρος είχε αφαιρέσει αυτά που έπρεπε και μου έστειλαν με γείτονα “μήνυμα” ότι το έκαναν.

Φτάνουμε στη μέρα του αγιασμού που ήταν ακριβώς η επόμενη, Έχω πάρει από πιο νωρίς τον μικρό και πηγαίνουμε στο λιμάνι να παραλάβουμε ψώνια από το καράβι. Μέσα στο καράβι ήταν το συνεργείο της ΕΡΤ και ο ένας δημοσιογράφος είδε τον Τασούλη. Με ρωτάει αν αυτός είναι ο ένας μαθητής, του λέω ναι και μου ζητάει την άδεια να τραβήξει μερικές σκηνές καθώς ο μικρός με βοηθάει με τα ψώνια. Του λέω εντάξει και όντως τραβήξανε 2-3 σκηνές. Εγώ ταυτόχρονα κουβαλούσα τα ψώνια στο αμάξι μου. Με ρωτάει λοιπόν η επικεφαλής δημοσιογράφος “τι θα κάνετε τώρα; τι ώρα είναι ο αγιασμός;” . Της λέω ότι εμείς θα πάμε για καφέ και την ενημερώνω για την ώρα του αγιασμού. Με ρωτάει ποιος είναι ο πρόεδρος για να συνεννοηθεί μαζί του και της τον δείχνω. Εμείς φορτώνουμε και τα τελευταία πράγματα με το παιδί για να φύγουμε. Εκείνοι πλησιάζουν τον πρόεδρο ο οποίος έχει μπει στο αμάξι του και τον ρωτούν που θα πάνε και αν θα τους πάρει μαζί αυτός κάπου. Εκείνος λοιπόν φανερά εκνευρισμένος αρχίζει και φωνάζει “Να πάτε σε ΑΥΤΗΝ που μιλούσατε, και αγνοήσατε πρόεδρο και αντιδήμαρχο”. Γυρνάει ο κόσμος και τους κοιτάει. Η δημοσιογράφος προσπαθεί να του εξηγήσει πως δεν αγνόησε κανένα και πως απλά ο συνάδελφός της είδε το παιδί. Εκείνος συνεχίζει και φωνάζει “Εδώ είμαστε πρόεδρος και αντιδήμαρχος και δε θα μας αγνοείτε για να μιλάτε με ΑΥΤΗΝ” . Ο ένας ο δημοσιογράφος γυρνάει στον συνάδελφό του, κοιτιούνται μεταξύ τους και προσπαθούν να καταλάβουν και με ρωτούν “τι έγινε;”. Τους λέω “παιδιά μη δίνετε σημασία, μαζί μου τα έχει όχι με εσάς.” και παίρνω το παιδί από το χέρι να φύγουμε γιατί και είχαμε τελειώσει αλλά και δεν ήθελα να βλέπει αυτές τις σκηνές.

Προχωρώντας προς το αυτοκίνητό μας ο Τασούλης που όπως όλοι ξέρουν είναι και χιουμορίστας αλλά και αυθόρμητο παιδί μου λέει “Μαμά να γυρίσω να του δώσω μπουνιά; Με τσατίζει όπως φωνάζει σα τρελός” και του κάνω μια εγώ αστειευόμενη “άντε ρε βλάκα, που θα δώσεις και μπουνιά”. Προφανώς ο πρόεδρος άκουσε τη λέξη βλάκα και θεώρησε ίσως ότι αναφερόταν σε αυτόν. Βγάζει λοιπόν το κεφάλι του από το αμάξι, με τους δημοσιογράφους και άλλο κόσμο τριγύρω και φωνάζει “Άκου να σου πω!! εγώ δεν είμαι βλάκας!!!” Του απαντάω πως μιλούσα στο παιδί μου και όχι σε αυτόν. Και συνεχίζει ουρλιάζοντας “Είσαι τελειωμένη εσύ από το Μαθράκι !! Θα σε τελειώσω!!” . Σοκαρισμένη του απαντάω ένα “καλά, τραγούδα εσύ”, παίρνω το παιδί και φεύγω φανερά εκνευρισμένη και σοκαρισμένη. Για την ακρίβεια με το που έφτασα στο καφενείο όπου μας περίμενε η μαμά μου και μία φίλη τους έδειξα τα χέρια μου που τρέμανε και ξέσπασα σε κλάματα. Προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν πόση ώρα κι εμένα και τον μικρό.

Στο μεταξύ έχει έρθει και ο πρόεδρος με τους δημοσιογράφους εκεί και έχουν μπει μέσα και μιλούν έντονα. Παίρνω τη μαμά μου και το παιδί και πάμε προς το σχολείο για τον αγιασμό. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη. Την ώρα λοιπόν που γίνεται ο αγιασμός.. εγώ έχω ολοφάνερα μούτρα που παρατήρησαν πολλοί και με ρώτησαν και με το που τελείωσε ο αγιασμός ξέσπασα και πάλι σε κλάματα. Με ρώτησαν μάλιστα και κάποιοι τι συμβαίνει και δε δίστασα να πω τι είχε γίνει. Έμαθα επίσης ότι ο πρόεδρος δήλωσε πως την πόρτα της αυλής μου δεν την ξαναπερνάει και πως θα με διώξει από το νησί.

Όταν λοιπόν πήγαμε σπίτι, καθίσαμε και μιλήσαμε και με το παιδί γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πως. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί κάποιος θα μπορούσε να φερθεί ΤΟΣΟ αισχρά στη μητέρα του απλά γιατί ζήτησε τα αυτονόητα… να είναι το παιδί της ασφαλές. Και ναι είμαι τσαούσα και χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι όταν χρειάζεται, αλλά πείτε μου εσείς, αν ήταν το δικό σας παιδί κι αν σας είχε φερθεί εσάς έτσι, τι θα κάνατε;

Αυτό λοιπόν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο-τρεις μέρες μετά το παιδί ήρθε και μου εξέφρασε την επιθυμία του να φύγουμε, αλλά να σας πω την αλήθεια, κι εγώ το ίδιο ένιωθα μέσα μου κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ. Γιατί το να έχεις σε κάθε τόπο να κάνεις με κάποιους ανάποδους είναι φυσιολογικό, αλλά όταν από τον ίδιο τον “άρχοντα” του νησιού έχεις τέτοιες συμπεριφορές και καταλήγεις σε ένα μέρος που πήγες να βρεις την ηρεμία σου να έχεις καθημερινά νεύρα και πίεση….τι να το κάνεις;

Το άρθρο Ας αρχίσουμε απ’ το τέλος εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορα σενάρια και θεωρίες συνωμοσίας για το πως βρέθηκα εδώ με το παιδί μου.
Από το ότι με έφεραν κάποιοι με συμφέροντα, μέχρι το ότι επιδοτήθηκα για να έρθω.
Κάτι που οι περισσότεροι δεν ξέρετε είναι ότι δεν ξεκίνησα να έρθω μόνη. Ήμασταν πέντε οικογένειες με παιδιά, όλοι φίλοι/γνωστοί που είχαμε την επιθυμία να προσφέρουμε μια διαφορετική ζωή στα παιδιά μας αλλά και να ενισχύσουμε τα ακριτικά μας νησιά που κοντεύουν να εξαφανιστούν.
Όταν λοιπόν πήρα τηλέφωνο εδώ και εξέφρασα την επιθυμία μας, μας είπαν ότι ήταν δύσκολο να βρεθούν σπίτια, αλλά πως θα μπορούσαν να βρεθούν σταδιακά, το ένα μετά το άλλο.
΄Ετσι λοιπόν ήρθα εγώ με τον Τασούλη πρώτη και εγκατασταθήκαμε στο πρώτο σπίτι που βρέθηκε (θα μιλήσουμε για αυτό το σπίτι άλλη στιγμή). Τρεις εβδομάδες αργότερα ήρθε η δεύτερη οικογένεια, η φίλη μου με το παιδί της. Πολλοί είμαι σίγουρη πως τους θυμάστε. Έμειναν μαζί μου μέχρι υποτίθεται να βρεθεί σπίτι… το οποίο δε βρέθηκε ποτέ… γιατί είχαν ήδη αρχίσει τα όργανα… Από πίσω περιμένανε και οι άλλες τρεις οικογένειες. Τελικά η κοπέλα είδε κι αποείδε, μάζεψε ξανά τις βαλίτσες τις και το παιδί της και έφυγε, με σκοπό να ξαναέρθει όταν βρεθεί σπίτι. Τότε όσοι με ρωτήσατε σας είπα ότι δεν άντεξε και έφυγε γιατί δεν ήθελα να εκθέσω κάποιους.
Έτσι περιμένοντας, μείναμε μόνοι εγώ και ο Τάσος. Το σχολείο είχε ήδη αρχίσει, είχα ήδη κάνει αρκετά έξοδα για την μετακόμιση, αρχίσαμε να δενόμαστε και με τους κατοίκους, οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε. Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να φέρουμε και άλλες οικογένειες.
Εκεί μπήκανε και στο παιχνίδι κάποιες οργανώσεις που προσπάθησαν να ενθαρρύνουν οικογένειες να έρθουν προσφέροντάς τους ένα μικρό χρηματικό ποσό για βοήθημα. (όχι εγώ δεν τα πήρα αυτά τα χρήματα).
Το πρόβλημα όμως ήταν μονίμως η κατοικία. Ενώ ξέρω πολύ καλά πως σπίτια υπάρχουν, έστω και κάποια που θέλουν φτιάξιμο, δεν νοιάστηκε κανείς ιδιαίτερα για να έρθουν αυτές οι οικογένειες.
Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε μόνοι εδώ εγώ και ο Τασούλης…δεν ήταν ο σκοπός μου εξαρχής να φέρω ένα μικρό παιδί σε ένα μέρος μόνο του αλλά ούτε υπήρχαν συμφέροντα ούτε επιδοτήσεις.
Κακοί χειρισμοί υπήρχαν. Και για όποιον θέλει αποδείξεις… έχω και τις 4 οικογένειες που θα ερχόταν μαζί να σας το πουν. Αυτά για να μη σας λέει ο καθένας ότι κοτσάνα του κατέβει στον εγκέφαλο. Κι αν ισχυριστεί κάποιος κάτι άλλο, ας έρθει να μου το αποδείξει.

Το άρθρο Θεωρίες συνωμοσίας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας επιβεβαιώσω όσα ακούσατε στο Ράδιο Αρβύλα γιατί έμαθα πως ρωτάτε τριγύρω και δε θέλω να μείνετε με την περιέργεια.
Φεύγω λοιπόν από το Μαθράκι. Από το Μαθράκι που αγαπήσαμε τόσο πολύ κι εγώ και ο Τασούλης, που το νιώσαμε και το κάναμε τόπο μας, όσο μικρό και αν ήταν αυτό το διάστημα.
Είχα πει όμως άπειρες φορές από την αρχή πως ΑΝ ποτέ δω το παιδί μου να έχει πρόβλημα, δε θα διστάσω σε τίποτα να τα μαζέψω και να φύγω. Και για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες ο Τασούλης ήρθε και μου είπε “μαμά θέλω να φύγουμε”.
Σοκαρίστηκα, ξαφνιάστηκα, δε το περίμενα γιατί αυτό το παιδί έλεγε πως δε θα φύγει ποτέ από δω..τι συνέβη? Γιατί άλλαξε γνώμη?
Ο Τάσος καταρχήν είναι ένα παιδί που είναι δεμένο πολύ με τη μαμά του. Οπότε άνθρωπος που πειράζει τη μάνα του γίνεται αυτομάτως εχθρός για τον Τάσο. Ο Τάσος λοιπόν είδε τη μάνα του να κλαίει γιατί κάποιος άκουσε κάτι λάθος και άρχισε να της ουρλιάζει μπροστά σε κόσμο “είσαι τελειωμένη από το Μαθράκι, εγώ θα σε τελειώσω”. Ο Τάσος άκουσε από συζητήσεις να λένε για τη μάνα του “αυτή ήρθε να μας κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” καθώς επίσης να βάζουν και στοιχήματα “πάμε στοίχημα ότι εγώ θα την κάνω να φύγει?”. Και άλλα πολλά. Πως είμαι τσαούσα, πως βαράω τη γροθιά στο μαχαίρι…. κλπ κλπ .Από συγκεκριμένους 2-3 ανθρώπους.
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αυτό για ένα παιδί δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Ο Τασούλης επίσης είδε τη μάνα του να παλεύει για το δίκιο, να μάχεται για κάτι καλό και να τρώει πόλεμο.
Είδε πολλά… είδε και πολλά καλά από πολλούς όμως. Του Τασούλη η ψυχούλα αλλά και η δική μου κλαίνε για τη Σπυριδούλα, τον Κώστα, την Ευγενία, τον Δανίλη, τον Χρήστο και την Αλεξάνδρα που μας στάθηκαν και μας αγάπησαν σαν οικογένεια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Ο Τασούλης λυπάται και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που μας φέρθηκαν με καλοσύνη και αγάπη..κι ας μην αναφέρω τα ονόματά τους.
Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε για “Τουρίστες” όπως μας αποκάλεσε κάποιος προχθές. Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε ούτε κουμάντο να κάνουμε ούτε για προσωπικό συμφέρον. Λυπόμαστε γιατί πάνω από ένα χρόνο τώρα λέμε στα πέρατα της Ελλάδας μόνο τα καλύτερα για αυτό το νησάκι που αγαπήσαμε.
Λυπόμαστε γιατί κάποιοι με τον εγωισμό τους και την αγάπη τους για το συμφέρον και το χρήμα έκαναν δύσκολη την κατάσταση εδώ για μας. Ένας από αυτούς μου είπε όταν πρωτοήρθα “Α έχεις πολλές γνώσεις, μπορείς να βοηθήσεις σε πολλά”. Αυτό όμως που κατά βάθος εννοούσαν ήταν ότι έπρεπε να βλέπω, να ακούω, να μη μιλάω και να τους γλύφω όπως κάνουν πολλοί άλλοι.
Δε θα πω περισσότερα τώρα. Όταν φύγω και τακτοποιηθούμε με το καλό θα τα πω μια και καλή ΟΛΑ. Όλα αυτά που σας κρύβω ένα χρόνο τώρα για να μη κάνω ρεζίλι κάποιους. Και για όλα έχω πάντα αποδείξεις. Και για πολλά έχω και μάρτυρες.
Όχι δεν κατάφερες κύριε να με διώξεις εσύ από το Μαθράκι… κι ούτε υπήρχε περίπτωση να το καταφέρεις…στο λέω πληροφοριακά. Είσαι πολύ μικρός.
Αλλά φεύγω για το παιδί μου και το καλό της ψυχικής του υγείας. Γιατί πάνω από αυτό δεν βάζω κανένα και τίποτα.
Έτσι λοιπόν μπορείτε να συνεχίσετε να κάνετε κουμάντο στο Μαθράκι και να νομίζετε ότι είστε και σπουδαίοι. Αλλά ο λαός μας λέει : “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”.

Το άρθρο Η απόφαση πάρθηκε…δυστυχώς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και κάπως έτσι πέρασε ένας χρόνος. Και πέρασε τόσο γρήγορα που ούτε το καταλάβαμε. Τα στοιχήματα που έβαζαν κάποια όταν πρωτοήλθαμε ότι δε θα αντέξουμε το χειμώνα, τα χάσανε. Θεωρίες “συνωμοσίας” άκουσα πολλές. Δεθήκαμε με ανθρώπους, ζήσαμε στιγμές, βιώσαμε την πραγματικότητα του να ζεις σε ένα μικρό ακριτικό νησί.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ακόμα και χθες άκουσα από κάποιον ότι έχουν υπάρξει διάφορες θεωρίες γύρω από τον ερχομό μας εδώ. Κάποιοι είπαν ότι μας επιδότησε το κράτος και ήρθαμε. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι με έφερε εδώ ο πρόεδρος κι ότι επιδοτείται αυτός. Επίσης άκουσα ότι με έφεραν εδώ με κάποιο σκοπό. Να ξεκαθαρίσω λοιπόν τα εξής και να σας πω πως για ότι λέω έχω αποδείξεις. Για όποιον λέει τις παραπάνω μπουρδολογίες να μου φέρει αποδείξεις και να έρθει να μου τα πει στη μάπα.

1. Δεν με έφερε ΚΑΝΕΝΑΣ !!! Έχω πει άπειρες φορές την ιστορία του πως ήρθαμε εδώ, και σε αυτή τη σελίδα και σε όλα σχεδόν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Αν ακόμα δεν το έχετε εμπεδώσει παρακαλώ διαβάστε το άρθρο Η Απόφαση και το άρθρο Η Μετάβαση στο Μαθράκι .
2. Δεν με επιδότησε ΚΑΝΕΙΣ και ΠΟΤΕ !! Ακόμα και κάποια οργάνωση που ΜΕΤΑ τον ερχομό μας εδώ μας πλησίασε και μας είπε ότι επιδοτούν με 2500 ευρώ για τον πρώτο χρόνο κάθε μαθητή που μετακομίζει σε ακριτικό νησί, μας έδωσε 700 ευρώ και αυτό ήταν. Εξάλλου δεν ήρθαμε με σκοπό να μας επιδοτήσει κανείς ούτε έχω στηριχτεί ποτέ στη ζωή μου στις πλάτες άλλων και αυτό μπορεί να σας το επιβεβαιώσει όποιος με ξέρει.
3. Κάποιο άλλοι είπαν ότι εγώ ήρθα αναζητώντας δουλειά κι ότι αφού μου προσφέρθηκε δουλειά τους παράτησα σύξυλους γιατί ήμουν τεμπέλα, γιατί πήγαινα όποτε ήθελα, γιατί αυτό γιατί εκείνο. Ξεκαθαρίζω λοιπόν ότι δεν ήρθα ΠΟΤΕ αναζητώντας δουλειά, αλλά προσφέρθηκα για το καλοκαίρι να εργασθώ γιατί όπως μου είπαν είχαν πρόβλημα προσωπικού. Το στοματάκι μου δε το έχω ανοίξει ακόμα για τις συνθήκες κατά τις οποίες έφυγα και ούτε πρόκειται να το κάνω αν δεν προκληθώ. Να σημειώσω όμως κάπου εδώ ότι αχάριστη δεν είμαι και εκτιμώ αφάνταστα το ότι οι ίδιοι άνθρωποι μου βρήκαν ένα σπίτι να μείνω (με ενοίκιο εννοείται, όχι δωρεάν) και έδωσαν σε εμένα και στο παιδί μου ένα πιάτο φαί τις τρεις πρώτες μέρες μέχρι να έρθουν τα πράγματά μου. Επίσης να σημειώσω ότι για τις λίγες ημέρες που δούλεψα ΔΕΝ δέχτηκα τα χρήματα που μου πρόσφεραν και το έκανα σαν ευχαριστώ για τα παραπάνω που ανέφερα.
4. Έργάζομαι και στηρίζω εμένα τη μητέρα μου και τον Τασούλη χωρίς τη βοήθεια κανενός. Το εισόδημά μας αποτελείται από την μικρή σύνταξη της μαμάς μου και τα εισοδήματα από την εργασία μου. Στην ουσία δεν αφορά κανέναν απλά το ξεκαθαρίζω γιατί πολλές μπούρδες άκουσα ως τώρα.

Κι αφού λοιπόν ξεκαθαρίστηκαν κάποια πράγματα θα σας πω και το εξής. Στην αρχή κάποιοι βλέποντας ίσως τον δυναμισμό μου, τη μαχητικότητά μου, θεώρησαν ότι ήρθα εδώ να τους το παίξω κάποια, είπαν μάλιστα μερικοί “τι ήρθε αυτή, να μας κάνει κουμάντο;”. Για απαντήστε μου λοιπόν τώρα, ένα χρόνο μετά. Που σας έκανα κουμάντο και πότε έκανα κάτι για προσωπικό μου όφελος; Τι έχω εγώ να κερδίσω; Στο κάτω κάτω εγώ αν θελήσω τα μαζεύω όπως ήρθα και φεύγω. Και σπίτι έχω δικό μου και τίποτα εδώ να με κρατάει…έτσι δεν είναι; Σας απέδειξα όμως ότι ήρθα και έγινα ένα με εσάς, σας έδειξα ότι νοιάζομαι για αυτόν τον τόπο και για όλους σας. Όποτε φώναξα και πάλεψα ήταν για κάτι που αφορά το νησί και όχι εμένα. Πλέον πολλοί το έχουν καταλάβει και με στηρίζουν. Για τους υπόλοιπους…δεν πειράζει. Συνεχίστε να γκρινιάζετε για τα στραβά του νησιού αλλά μόλις βλέπετε κάποιον να κάνει κάτι να τον πετροβολείτε…

Δεν ενδιαφέρομαι να μου πει κανείς μπράβο ούτε να μου δώσει εύσημα. Δε με νοιάζουν οι τίτλοι, οι καρέκλες, τα προεδριλίκια. Κρατήστε τα για να γεμίζετε τις τσέπες σας και να νιώθετε σημαντικοί. Εγώ ξέρω ποια είμαι και αυτοί που με αγαπούν ξέρουν επίσης ποια είμαι.

Και μια που μίλησα για αυτούς που με αγαπούν και αγαπώ. Έχω βρει μια δεύτερη οικογένεια εδώ. Έχω δεθεί με κάποιους ανθρώπους που από την αρχή στάθηκαν δίπλα μου, μου έδωσαν μέχρι και την ψυχή τους, αγάπησαν το παιδί μου και μας έβαλαν στα σπίτια τους. Ξέρετε ποιοι είστε, δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα. Από το πειραχτήρι τον γείτονά μου τον κύριο Σαίνη που χωρίς αυτόν η ζωή θα ήταν βαρετή, στην αδερφούλα μου τη Ζούζα μου που είναι μια ψυχή από τις λίγες, στο Χρήστο το Γέη και την Αλεξάνδρα που είναι σα δεύτεροι γονείς μου και ο Τασούλης τους έκανε κι αυτούς παππούδες του, την Ευγενία και το Δανίλη που ΟΤΙ και να έχω χρειαστεί έχουν τρέξει, τη θεία την Αλεξάνδρα, το Σπύρο (Κλήτη), το Τζίμη και την Αμαλία, την Αλεξάνδρα και τον Τάσο, τον κυρ Φάνη (συγχωρέστε με οι υπόλοιποι, σας αγαπώ εξίσου αλλά θα έπρεπε να γράφω ώρες). Άνθρωποι που ακόμα και μέσα στο χειμώνα μας σκεφτόταν και μας νοιάζονταν, μας έφερναν αυγά, ψάρια, λαχανικά, αλλά πάνω από όλα την αγάπη τους. Και είναι και τόσοι μα τόσοι άλλοι που θα χρειαζόμουν ώρες να τους αναφέρω όλους. Όλοι ένας κι ένας. Ακόμα και αυτοί που στην αρχή ήταν διστακτικοί, σιγά σιγά γνωρίζοντάς μας ανοίχτηκαν και αυτοί, μας αγάπησαν και τους αγαπήσαμε. Ειλικρινά δεν έχω κανένα μα κανένα παράπονο από τους κατοίκους του νησιού. Τα παράπονα που κάνω κατά καιρούς αφορούν συνήθως διοικητικά ή κρατικά πράγματα.

Ήταν ένας χρόνος γεμάτος στιγμές όμορφες, γιορτές, παρελάσεις, γλέντια, γέλια, ανθρωπιά. Σας ευχαριστούμε όλους από καρδιάς που μας κάνατε να νιώσουμε σπίτι μας. Αν γυρνούσα πίσω στο χρόνο, θα το ξανάκανα? Χίλιες φορές ναι. Αν έχω σκοπό να φύγω; Όχι, ούτε εγώ ούτε ο Τάσος. Προσευχόμαστε μόνο να βρεθεί μια λύση για το γυμνάσιο για να μη χρειαστεί σε 3 χρόνια να φύγουμε λόγω αυτού. Αλλιώς, δεν πάμε πουθενά. Σας αγαπάμε, αγαπάμε αυτόν τον τόπο που έγινε τόπος μας και το μόνο που σας υπόσχομαι είναι ότι θα συνεχίσω να παλεύω για το δίκιο και για πράγματα σωστά για το νησί μας και εμάς. Να είστε όλοι καλά…ή όπως λέτε κι εσείς….η Παναγιά κοντά σας !

Το άρθρο Ένας χρόνος μετά… εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και ήρθε λοιπόν σήμερα το καράβι “Γρηγόρης” για να μας φέρει για πρώτη φορά καύσιμα. Να σημειώσουμε ότι ήδη είχε κάνει προ ημερών ένα δρομολόγιο στους Οθωνούς.

Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι οι κάτοικοι που ήθελαν καύσιμα στο λιμάνι και έφτασε το καράβι με 2 βυτία και 1 φορτηγό με οικοδομικά υλικά. Ξεκινώντας το γέμισμα βαρελιών, πλαστικών δοχείων, αυτοκινήτων κλπ παρατηρήσαμε ότι μας χρέωναν για ναύλα 0.40 €/λίτρο και η βενζίνη από 2,45€ που την είχε το ίδιο πρατήριο στην Κέρκυρα, σε εμάς την χρέωνε 2,47€.

Αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε γιατί είναι αδιανόητο για ένα πλαστικό δοχείο βενζίνης να πρέπει να πληρώσουμε περίπου 10 ευρώ ναύλο και ας μην αναφέρω το πόσο ακριβά έβγαιναν τα βαρέλια που γέμισαν κάποιοι.

Ρωτώντας τον κύριο που έφερε βενζίνη, μας είπε ότι αυτός που του είπε να χρεώσει τόσο το ναύλο ήταν ο κύριος Μίμης Κατέχης, αντιδήμαρχος Οθωνών. Ζητήσαμε να του πει να έρθει΄, στην αρχή μας είπε “πηγαίνετε στο καφενείο και βρείτε τον”. Μετά άρχισα να βιντεοσκοπώ τα συμβάντα και δε του άρεσε, και πήρε τον Κο Κατέχη τηλέφωνο ο οποίος του έδωσε οδηγία να μας επιστραφούν τα ναύλα και να πληρώσει ο καθένας ό,τι θέλει. Όπως κι έγινε. Αμέσως κατέφτασε και ο Κος Κατέχης.

Εκείνος λοιπόν μας είπε ότι το καράβι ζητάει 3000€ για το δρομολόγιο και πως είχε ενημερώσει τον δικό μας πρόεδρο και τον αντιδήμαρχο για το κόστος των ναύλων, γεγονός που όλοι οι παρευρισκόμενοι κάτοικοι αρνήθηκαν ότι υπήρξε ενημέρωση. Επίσης δικοί μας κάτοικοι που ήταν ενημερωμένοι του είπαν πως το δρομολόγιο κοστίζει 1500€ και αναρωτήθηκαν αν εμείς πληρώνουμε και των Οθωνών το προηγούμενο δρομολόγιο και γιατί. Τότε ο Κος Κατέχης μας είπε να απευθυνθούμε στους δικούς μας εκπροσώπους που φυσικά δεν ήταν παρόντες.

Ακόμα μια πληροφορία που είχα, λέει πως το δρομολόγιο ήταν πληρωμένο από το Δήμο Κέρκυρας. Και σημειωτέον, για τα καύσιμα που πήραμε δε λάβαμε ΚΑΜΙΑ απόδειξη. Ο ίδιος ο κύριος που έφερε τα καύσιμα μου είπε ότι μας χρεώνει 2 λεπτά παραπάνω από Κέρκυρα και πως είχε εντολές από τον Κο Κατέχη να μας χρεώσει 40 λεπτά/λίτρο ως ναύλο.

Για όσα αναφέρω παραπάνω έχω αποδείξεις και έχω και μάρτυρες οπότε μη διανοηθεί κανείς να μου πει πως λέω ψέματα…

Ζητάμε λοιπόν : Αποδείξεις για όλα τα καύσιμα που πουλήθηκαν στο νησί μας. Τιμολόγια ή άλλα αποδεικτικά από το καράβι για όλες τις χρεώσεις και ξεκάθαρες εξηγήσεις για μια φορά ως προς το θέμα της μεταφοράς καυσίμων. Οι κάτοικοι πρέπει να ξέρουν τι πληρώνουν και σε ποιον! Οι κάτοικοι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν τόσα πολλά χρήματα ως ναύλο για ένα προϊόν που τους είναι ζωτικής σημασίας.

Κύριοι υπεύθυνοι, τοπικοί και κρατικοί. Οι κοροϊδίες ΤΕΛΟΣ!!! Βρείτε άμεσες λύσεις για τους κατοίκους αυτών των νησιών! Και λύσεις ΒΙΩΣΙΜΕΣ!!! Δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούνται όλοι οι Έλληνες. Νόμιμη πρόσβαση σε καύσιμα χωρίς να πρέπει να τα πληρώνουμε για “χρυσό” μια και ήδη οι τιμές είναι στα ύψη.

Το άρθρο Ο εφιάλτης με τα καύσιμα συνεχίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Πέρασε ένας χρόνος από τη στιγμή που ο γιος μου κι εγώ εγκατασταθήκαμε σε αυτό το μικρό μα πανέμορφο νησάκι των Διαποντίων. Ένας χρόνος με αρκετές δυσκολίες αλλά και απεριόριστη ευτυχία. Έχουμε γίνει πια ένα με τους υπόλοιπους κατοίκους που πλέον τους θεωρούμε και μας θεωρούν οικογένεια. Γιορτάσαμε εθνικές εορτές, κάναμε παρελάσεις, Χριστούγεννα, Πάσχα.
Άνοιξε και το σχολείο μετά από 21 χρόνια για χάρη του παιδιού μου και μια υπέροχη εκπαιδευτικός, η κυρία Ελευθερία Βύζα ήρθε και από ένα κλειστό, παρατημένο χώρο, διαμόρφωσε μια αίθουσα που θα τη ζήλευαν και οι πιο σύγχρονες. Αρχικά μας είπαν ότι θα ήταν προσωρινή η κατάσταση και πως θα φτιαχνόταν το παλιό σχολείο, πράγμα που δεν έγινε παρόλες τις αμέτρητες αιτήσεις μας προς υπουργεία, περιφέρεια, πρωτοβάθμια κλπ. Κάτω λοιπόν από αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ένας μαθητής, ο Τασούλης μου και μια υπέροχη δασκάλα κατόρθωσαν τα ακατόρθωτα. Το σχολείο μας έγινε γνωστό πέρα κι από τα όρια της χώρας, όχι μόνο για το γεγονός του ενός και μόνου μαθητή, αλλά και για τις δράσεις του.

Όλη τη σχολική χρονιά 2021-2022 η δασκάλα μας μαζί με τον Τασούλη, έστησαν ένα δημοτικό σχολείο , που είχε να λειτουργήσει 21 ολόκληρα χρόνια , από την αρχή. Έγιναν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να διαμορφωθεί η σχολική αίθουσα κατάλληλα και να πληρεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να υλοποιείται ομαλά και με αξιοπρέπεια η μαθησιακή διαδικασία. Διαχωρίστηκε η κοινοτική αίθουσα με την σχολική με την τοποθέτηση γυψοσανίδων , εγκαταστάθηκε κλιματιστική μονάδα μέτρησης , έγινε ελαιοχρωματισμός των επιφανειών της και καθαρισμός της , προμήθεια των αναγκαίων επίπλων και του απαραίτητου υλικοτεχνικού εξοπλισμού , δημιουργία σύνδεσης τηλεφωνικής και διαδικτύου.

Κάνανε αμέτρητες εκπαιδευτικές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα. Τη φετινή σχολική χρονιά ο Τάσος παρακολούθησε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την ασφάλεια στο νερό Safe water sports και το πρόγραμμα περιβαλλοντικών σχολικών δραστηριοτήτων ” Φροντίζω το νησί μου και τον κόσμο όλο – ανακυκλώνω “. Έγιναν διαδικτυακά εικαστικά εργαστήρια με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Λύντιας Πετροπούλου και διαδικτυακά μαθήματα χορωδίας με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Αγάθη Κοσκινά. Το σχολείο μας ανέπτυξε δίκτυο συνεργασίας με άλλες ακριτικές σχολικές μονάδες , δηλαδή με το δημοτικό σχολείο Ριζίων του ν. Έβρου και το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Τελένδου με τα οποία κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς προέβη σε πολυάριθμες δράσεις σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όπως διαδικτυακή επίσκεψη σε μουσεία , συναντήσεις με αφηγητές παραμυθιών και συγγραφείς βιβλίων . Τέλος , το σχολείο μας , ο Τάσος και η δασκάλα του συνεργάστηκαν και με το 10ο πειραματικό σχολείο Καστοριάς και το 4ο Δημοτικό σχολείο Καστοριάς , με τα οποία προέβη στην υλοποίηση προγράμματος etwinning με τίτλο ” Εικόνες του τόπου μου στις 4 εποχές του έτους “.

Χάρη στη δασκάλα του ο Τάσος δεν ένιωσε στιγμή μόνος ή δυστυχισμένος στο σχολείο του, ξυπνούσε και ξυπνάει κάθε πρωί με ενθουσιασμό να πάει. Έμαθε μέσα σε πολύ λίγο διάστημα να γράφει, να διαβάζει και να απαγγέλει, πράγμα που φάνταζε αδύνατο στην αρχή μιας και ερχόμενοι από Γερμανία, στα Ελληνικά υστερούσε. Του χρόνου θα πάει στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού και το μόνο που σκέφτεται τώρα είναι το καλοκαίρι, τα μπάνια αλλά και το πως θα ξαναρχίσει σχολείο με την “Ελευθερία του”, τη δασκάλα του που τόσο λατρεύει. Η δασκάλα όμως δυστυχώς είναι αναπληρώτρια, κάτι που δεν της δίνει το δικαίωμα να αιτηθεί να παραμείνει στο σχολείο όσο και αν το θέλει, και το θέλει πολύ. Στείλαμε λοιπόν αίτημα σε όλες τις υπεύθυνες αρχές ζητώντας κατ’ εξαίρεση να της επιτρέψουν την παραμονή της για τουλάχιστον άλλο ένα έτος. Να μπορέσει να συνεχίσει το έργο που με τόσο κόπο έστησε αυτή τη δύσκολη χρονιά. Να δει τους καρπούς των κόπων της. Αίτημα που αφορά άμεσα και το παιδί μου που ήδη άρχισε να πέφτει ψυχολογικά σκεπτόμενος ότι η δασκάλα του θα φύγει. Και όπως καταλαβαίνετε, για ένα παιδί που ήδη ζει σε αντίξοες συνθήκες, αυτό είναι πολύ σημαντικό, η ψυχολογία του.
Αίτημα που αφορά επίσης και όλους τους κατοίκους του νησιού, που αγάπησαν τη δασκάλα μας καθώς και το σύζυγό της και τους αγκάλιασαν.
Αίτημα που αφορά εμάς, την οικογένεια αυτού του παιδιού, που το μόνο που θέλουμε είναι να είναι ευτυχισμένο. Κι ένα χρόνο τώρα το μόνο που βλέπουμε είναι το χαμόγελό του.

Μη του το στερήσετε σας παρακαλώ.

Το άρθρο Τέλος σχολικής χρονιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Παρακάτω είναι μια επιστολή μου που ζητήθηκε από τη σελίδα του δημοσιογράφου Σπύρου Χαριτάτου, Propago

 

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που πήρα την απόφαση να πάρω τον 10χρονο πλέον γιο μου και αφήνοντας πίσω τις μεγαλουπόλεις στις οποίες ήμασταν συνηθισμένοι, να έρθουμε και να εγκατασταθούμε στο μικρό αυτό νησί του Ιονίου. Απόφαση ζωής, με σκοπό να μεγαλώσει το παιδί μου σε ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον.

Οι δυσκολίες σε ένα τέτοιο τόπο είναι πολλές. Οι δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε με τον ερχομό μας εδώ επίσης πολλές. Μία από αυτές και το θέμα εκπαίδευση. Το σχολείο εδώ είχε να λειτουργήσει 21 ολόκληρα χρόνια, μιας και ο τελευταίος μαθητής έφυγε το 2000. Ξέραμε πως τα πράγματα δε θα ήταν εύκολα αλλά επίσης ξέραμε πως όταν κάτι το θέλεις πολύ και παλεύεις για αυτό, όλα γίνονται. 

Ξεκίνησα τις επαφές άμεσα με τη Δήμαρχο Κέρκυρας Κα Υδραίου και εκείνη με τη σειρά της απευθύνθηκε στην περιφέρεια και στο υπουργείο Παιδείας. Η προθεσμία που έπρεπε να δηλωθεί άνοιγμα σχολείου και θέση εκπαιδευτικού είχε περάσει αλλά με καλή θέληση και σωστά βήματα είχαμε αποτέλεσμα. Το σχολείο μας θα άνοιγε και θα μας έστελναν και δάσκαλο/δασκάλα!

Το κυρίως πρόβλημα είχε λυθεί. Υπήρχε όμως και ένα δεύτερο εξ ίσου σοβαρό. Η στέγαση του σχολείου. Γιατί το παλιό κτίριο, μετά από εγκατάλειψη 21 ετών δεν ήταν κατάλληλο όπως φαντάζεστε. Έδωσε η κυρία Υδραίου εντολή να μας παραχωρηθεί προσωρινά μια κοινοτική αίθουσα, μέχρι να γίνει μελέτη και επισκευή του παλιού σχολείου. Η συγκεκριμένη αίθουσα βρίσκεται στο λιμάνι του νησιού και η μισή λειτουργούσε ως αποθήκη, ενώ η άλλη μισή ως κοινοτικό γραφείο. Δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει σχολική αίθουσα. Μας δόθηκε η υπόσχεση πως θα διαμορφωθεί κατάλληλα, οπότε το μόνο που περιμέναμε ήταν η δασκάλα μας.

 

Λίγες μέρες αργότερα, αρχές Σεπτεμβρίου, κι ενώ βρισκόμουν στην Κέρκυρα με τον Τάσο για ψώνια και για να παραλάβουμε τα βιβλία μου από τα γραφεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενημερωθήκαμε πως η δασκάλα με το σύζυγό της είχαν φτάσει και πως θα ταξίδευαν την επόμενη μέρα με το πλοίο της γραμμής, το ίδιο πλοίο με το οποίο θα πηγαίναμε κι εμείς στο νησί μας. Πηγαίνοντας το πρωί στις 6:30 στο λιμάνι, ρώτησα τα παιδιά που δουλεύουν στο καράβι αν εντόπισαν τη δασκάλα μας. Βλέπετε, οι κάτοικοι των Διαποντίων είναι λίγοι και κάποιος “ξένος” ξεχωρίζει αμέσως. Όντως μου είπαν πως ήταν μια ξανθιά νέα κοπέλα με το σύζυγό της κι έτσι εγώ άρχισα να την ψάχνω. Αφού την εντόπισα στο πάνω μέρος του καραβιού της λέω “συγγνώμη, μήπως είστε η δασκάλα για το Μαθράκι;” Και μου απαντάει με ένα λαμπρό χαμόγελο “Ναι εγώ είμαι”. “Ελάτε να σας γνωρίσω το μαθητή σας!” της απαντώ και φεύγουμε για το εσωτερικό του καραβιού που είχα αφήσει τον Τάσο. Τον κοιτάει, την κοιτάει αμήχανα… “γεια σου” του λέει, “εγώ ήρθα μόνο για σένα!”. Χαμογελάει ο Τάσος, χαμογελάει και εκείνη και αυτό ήταν. Έρωτας με την πρώτη ματιά. 

Τις επόμενες μέρες επικρατούσε το χάος. Η δασκάλα μας και ο άντρας της προσπαθούσαν να τακτοποιηθούν σε ένα δωμάτιο που τους παραχώρησε ο πρόεδρος του νησιού και ταυτόχρονα προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ που έπαθε όταν αντίκρυσε την υποτιθέμενη αίθουσα στην οποία θα έπρεπε όλη τη χρονιά να κάνει μάθημα με το παιδί μου. Πέρα από το πολύ καλό καθάρισμα που χρειαζόταν και πέρα από δυο δανεικά γραφεία και δύο καρέκλες δεν υπήρχε τίποτα. Έπρεπε να γίνει διαχωρισμός με γυψοσανίδα, να απομονωθεί και η τουαλέτα ουτως ώστε να γίνεται χρήση της μόνο από την δασκάλα και το μαθητή και να εξοπλιστεί η αίθουσα με…. Τα πάντα. Δεν είχαμε ούτε μολύβι.

Σήκωσε τα μανίκια λοιπόν η υπέροχη κυρία Ελευθερία Βύζα από τη Βέροια, βοήθησε και ο σύζυγός της Νίκος, ο πρόεδρος του νησιού, εγώ κάτι λίγα, και σιγά σιγά άρχισε να καθαρίζει ο χώρος. Τηλέφωνα στον οργανισμό σχολικών κτιρίων για εξοπλισμό, τηλέφωνα στην πρωτοβάθμια, στο δήμο, ένας χαμός. Και οι μέρες πλησίαζαν. Και η αίθουσα μόνο για σχολική δεν έμοιαζε. Και ήρθε η μέρα του αγιασμού.

Ο Τάσος γεμάτος χαρά και έχοντας ξυπνήσει από τα χαράματα από την αγωνία του και τον ενθουσιασμό του, μπήκε στο αυτοκίνητο και κινήσαμε για το λιμάνι. Μαζί μας και οι περισσότεροι από τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού. Να καμαρώσουν τον ένα και μόνο μαθητή μετά από 21 χρόνια. Το παιδί μου!

Η συγκίνηση ήταν ολοφάνερη στα μάτια όλων, που παρακολουθούσαν τη μικρή τελετή με δέος και χαρά. Ο Τάσος δεν έβλεπε την ώρα να μπει στην τάξη του! 

Η αίθουσα όμως ακόμα φτωχή, ακόμα ελλιπής. Και ξαφνικά άρχισαν να έρχονται δωρεές. Από απλούς ανθρώπους, από οργανώσεις, από όλη την Ελλάδα. Και κάθε τι που παραλάμβαναν η Ελευθερία και ο Τάσος ήταν και μια καινούρια χαρά. “Κοίτα κοίτα” μου λέγανε και οι δύο.” Έχουμε πίνακα!”. Και γελούσαν τα μάτια τους. Και γελούσε η δική μου ψυχή. Παρόλες τις ελλείψεις τα μαθήματα γινόταν κανονικά. 

Ο Τάσος απέκτησε και παρατσούκλι από τη δασκάλα του “Μικρός Αινστάιν”

Τα πήγαινε τέλεια στα μαθήματα, πήγαινε κάθε μέρα με ενθουσιασμό στο σχολείο, κι εγώ δε θα μπορούσα να είμαι ευτυχέστερη. Δύο μήνες μετά έγινε και ο διαχωρισμός με γυψοσανίδα. Ήρθαν και κάποιες βιβλιοθήκες, υπολογιστής, θρανία, καρέκλες.

Ο Τάσος με την Ελευθερία γέμισαν τον τοίχο με ζωγραφιές και κατασκευές και η αίθουσα γινόταν σιγά σιγά τόσο όμορφη!! Έφτασε και η 28η Οκτωβρίου και ο Τασούλης με τη δασκάλα του παρέλασαν με καμάρι, τους καμάρωσε όλη η Ελλάδα μα πάνω από όλους εγώ. 

Άρχισαν σιγά σιγά και τις διάφορες δράσεις. Μαθήματα μουσικής και καλλιτεχνικών διαδικτυακά, με την κυρία Αγάθη Κοσκινά και την κυρία Λύντια Πετροπούλου, κοινές δράσεις με άλλα μικρά σχολεία όπως αυτό στα Ρίζια του Έβρου, της Τελένδου, διαδικτυακές επισκέψεις σε μουσεία, προγράμματα ανακύκλωσης, και χίλια δύο άλλα πράγματα.

Η χρονιά κύλησε πολύ όμορφα αλλά και πολύ γρήγορα. Ο Τασούλης μου δεν ένιωσε ούτε μια στιγμή μόνος κι αυτό οφείλεται κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στη θαυμάσια αυτή εκπαιδευτικό που πραγματικά αγαπάει αυτό που κάνει με όλη της την ψυχή. 

Η μελέτη για το παλιό σχολείο μπορεί να μην έχει γίνει ακόμα, αλλά η αίθουσα έγινε μια από τις ομορφότερες που έχω δει, αίθουσα που θα ζήλευαν πολλές σύγχρονες. Το παιδί μου όχι μόνο έμαθε αυτά που έπρεπε να μάθει, αλλά και πολύ περισσότερα. Και κυρίως πήρε αγάπη. Πολλή αγάπη και πολλές βάσεις ζωής από αυτή τη δασκάλα. Και ξέρω πως θα στεναχωρηθεί πολύ αν δεν την έχει και του χρόνου γιατί η κοπέλα αυτή, η εκπαιδευτικός με το Ε κεφαλαίο, του έδωσε και μας έδωσε πάρα πολλά. Θα λυπηθούμε πολύ όλοι μας αν μας φύγει…η δασκαλίτσα μας με τα χρυσά μαλλιά, η Ελευθερία μας. 

Το άρθρο Επιστολή στο Propago εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Αγαπητοί κύριοι που τόσο κόπτεστε για την παιδεία μας.

Σας έχει ήδη σταλεί γραπτό αίτημα εδώ και καιρό σχετικά με το θέμα της δασκάλας μας εδώ στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Μαθρακίου. Απάντηση δεν έχουμε πάρει, μας έχετε γράψει κανονικά στα παλιά σας τα παπούτσια ως συνήθως. Σας έχει σταλεί επίσης και αίτημα για την ανακατασκευή/συντήρηση του παλιού σχολείου μας, επίσης καμία απάντηση.

ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για την παιδεία, ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για τα μικρά ακριτικά νησιά!! Μέχρι να έρθει η ώρα των ψήφων..τότε ΟΛΟΙ τρέχετε να δώσετε υποσχέσεις!!

Λόγια που πάντα μένουν ΜΟΝΟ στα λόγια.

Το σχολείο εδώ άνοιξε και πάλι μετά από 21 χρόνια λόγω της άφιξης της δικής μου με τον 10χρονο γιο μου. Έτρεξα να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, κινήθηκε και η Δήμαρχος Κερκύρας και Διαποντίων Νήσων Κα. Μερόπη Υδραίου, κινήθηκε η περιφέρεια εκπαίδευσης και το σχολείο μας άνοιξε και ήρθε και εκπαιδευτικός, η υπέροχη κυρία Βύζα. Μας δόθηκε σα “προσωρινή” λύση μια κοινοτική αίθουσα η οποία χρησίμευε ΚΑΙ ως αποθήκη, για να λειτουργήσει  το σχολείο μας, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα γινόταν μελέτη στο παλιό κτίριο και ανακατασκευή του.

Η κυρία Βύζα λοιπόν από δασκάλα έπρεπε να γίνει καθαρίστρια, διακοσμήτρια, μάστορας, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να διαμορφώσει μια αίθουσα που ΔΕΝ ήταν δική της ευθύνη να το κάνει. Και όχι απλά το έκανε, αλλά η αίθουσα μας κάνει κάποιες πολύ πιο σύγχρονες αίθουσες να ωχριούν μπροστά της. Με τα περιορισμένα χρήματα που έδωσε ο οργανισμός σχολικών κτιρίων και με άπειρες δωρεές από απλούς ανθρώπους αλλά και οργανισμούς, η κυρία Βύζα έφτιαξε μια σχολική αίθουσα που θα ζήλευε ο καθένας.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, η δασκάλα μας έκανε αμέτρητες δράσεις με το παιδί μου, συνεργάστηκε με σχολεία, με οργανώσεις, με δημόσιους αλλά και ιδιωτικούς φορείς που ενδιαφέρθηκαν και το σχολείο μας έγινε γνωστό ακόμα και πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Και το Ελληνικό κράτος τι έκανε? Και πάλι μια τρύπα στο νερό.

Εκτός από την ανακατασκευή του σχολείου, το ΜΟΝΟ πράγμα που σας ζητήσαμε ήταν να επιτρέψετε στην δασκάλα μας να μείνει τουλάχιστον άλλο ένα έτος, για να μπορέσει να συνεχίσει το πολύ σπουδαίο έργο που ξεκίνησε πέρυσι. Το έργο που έστησε με τα δυο της τα χέρια! Βλέπετε, δεν είναι μόνιμη, και βάσει νόμου δεν μπορεί να αιτηθεί να παραμείνει. Αλλά τους νόμους κύριοι εσείς τους κάνετε, και όταν σας βολεύει για δικά σας συμφέροντα τους “λυγίζετε”. Σε μια τόσο λοιπόν σημαντική περίπτωση ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ? Τι θα σας κόστιζε?

Το νησί μας και το σχολείο μας έχει ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΜΑΘΗΤΗ! Το γιο μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μπαίνει και ο ψυχολογικός παράγοντας στη μέση. Το παιδί μου λατρεύει τη δασκάλα του, λατρεύει να πηγαίνει σχολείο και μια τέτοια αλλαγή, στις δύσκολες συνθήκες που ΗΔΗ βιώνει θα επηρέαζε αφάνταστα την ψυχολογία του.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε ΤΟΣΟ πολύ για την παιδεία και για τα μικρά ακριτικά νησιά θα κουνηθείτε έστω και τώρα να κάνετε ΚΑΤΙ!!

Ζητούμε να παραμείνει η δασκάλα μας! Σας λέω από τώρα πως θα πάρω πόρτα πόρτα όλα τα κανάλια και αν χρειαστεί θα έρθω αυτοπροσώπως και θα στηθώ έξω από το υπουργείο σας !!!

Το άρθρο Προς όλες τις σχετικές αρχές εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Το άρθρο Εγώ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να κάνω ένα ξεκαθάρισμα. Ξεκαθάρισμά απόψεων, ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχω μάθει να μιλάω χύμα και τσουβαλάτα και σε όποιον αρέσει. Δεν έχω μάθει να κρύβομαι, δεν έχω μάθει να είμαι διπλωμάτης, κάτι για το οποίο πάντα μου γκρίνιαζε ο πατέρας μου. Έτσι ήμουν από μικρή και πολύ γρήγορα απέκτησα τον τίτλο “αντράκι” από πολλούς. Είναι ένας τίτλος που δεν δέχομαι παρόλο που καταλαβαίνω ότι  μου δόθηκε για καλούς λόγους. Γυναίκα είμαι, με όλη τη σημασία της λέξης και από όλες τις απόψεις. Απλά μια γυναίκα που δεν είναι γυναικούλα. Δεν μου αρέσουν οι κατινιές και τα πισώπλατα. Όταν κάνω λάθος θα ζητήσω συγγνώμη αλλά το δίκαιο θα το υποστηρίξω με κάθε τρόπο, κάθε μέσο απέναντι σε οποιονδήποτε.

Ένα πράγμα που συμπεριλαμβάνεται στο “ξεκαθάρισμα” που ανέφερε πιο πάνω είναι η κριτική όσο αφορά τη ζωή μου, οποιοδήποτε τομέα της ζωής μου. Και κυρίως το ρόλο μου ως μητέρα. Εκεί γίνομαι ταύρος μαινόμενος σε υαλοπωλείο. Δεν κρίνω τους ανθρώπους για το τι κάνουν στην προσωπική τους ζωή, είναι δικό τους θέμα. Δεν ανέχομαι όμως με ΤΙΠΟΤΑ κριτική όσο αφορά τη δική μου. Όποιος νομίζει ότι ξέρει τη ζωή του άλλο κάνει λάθος. Ξέρει κανείς μόνο ένα κομμάτι, μόνο όσα τον αφήνει ο άλλος να δει. Και πιστέψτε με, οι περισσότεροι για τη δική μου ζωή δεν ξέρετε ΤΙΠΟΤΑ !

Κριτική ξέρει να ασκεί ο καθένας, ιδίως σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις που δεν γνωρίζει. Αυτοκριτική όμως δύσκολα. Αντί να κοιτάει ο καθένας την καμπούρα του, όπως λέγανε οι παλιοί, κοιτάνε και σχολιάζουν τις ζωές των άλλων.

Για παράδειγμα, προχθές μετά την παρέλαση προβλήθηκαν άρθρα που διαστρέβλωσαν μια κουβέντα του γιου μου και βάλανε τίτλους του τύπου “τα σπαρακτικά λόγια του μόνου παιδιου”, και το παρουσιάζανε λες και το παιδί μου είναι καημένο και θλιμένο. Και έσπευσαν και διάφοροι να σχολιάσουν φυσικά “αχ το καημένο το παιδι”, “μα τι σκεφτεται αυτη η μανα που το πηγε εκει” κλπ κλπ. Δε μου λέτε? Το ξέρετε το παιδί μου? Ξέρετε την ψυχολογία του? Το πως νιώθει? Το πως ζούμε? Η γενικώς ξέρετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για εμάς? Ποιος λοιπόν σας δίνει το δικαίωμα να κρίνετε? Μας ταίζετε ή μας ποτίζετε? Ή μήπως θεωρείτε ότι νοιάζεστε για το παιδί μου ή για τα παιδιά μου περισσότερο από εμένα? Το παιδάκι μου, γερό να είναι, είναι ένα ευτυχέστατο παιδί, μονίμως με το χαμόγελο στα χείλη, παίζει, τρέχει, μιλάει καθημερινά με τους φίλους του, πάει για ψάρεμα, βόλτες και πολλά άλλα που τα δικά σας τα παιδιά κλεισμένα στους 4 τοίχους ενός διαμερίσματος δεν μπορούν καν να φανταστούν. Ή μήπως εσείς στα δικά σας τα παιδιά τα δίνετε όλα όσα χρειάζονται? Ή μήπως είστε οι τέλειοι γονείς? Για αυτό λοιπόν την κριτική σας να την κρατήσετε για τον εαυτό σας.

Ένα άλλο θέμα που χρειάζεται “ξεκαθάρισμα” είναι η συμμετοχή μου στα κοινά της πατρίδας μου και του τόπου μου και το κατά πόσο αυτό ενοχλεί κάποιους. Καταρχήν το ότι τόσο καιρό μιλάω και φέρομαι ευγενικά δε σημαίνει ότι είμαι ηλίθια, απλά αφήνω μερικούς να δω που θα το πάνε. Σε ότι έχει σχέση με τη συμμετοχή μου στα κοινά θα σας πω το εξής. Όσο αφορά την πατρίδα μου και τον τόπο μου πάντα θα μάχομαι, πάντα θα αντιδράω και πάντα θα με βρίσκουν απέναντι άνθρωποι που είτε δεν κάνουν τίποτα, είτε κάνουν κάτι αρνητικό. Αν αυτό ενοχλεί κάποιους γιατί είχαν βολευτεί σε κάποιες καταστάσεις, προβλημά τους. Δεν επιθυμώ να αρέσω σε όλους, κι ούτε να γίνω αποδεκτή από όλους. Όπως ποτέ μου δεν επιθύμησα καρέκλες, τίτλους, μπράβο, συγχαρητήρια και μόστρα. Ότι κάνω το κάνω γιατί πιστεύω ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό. Αν κάνω πάντα σωστά? Φυσικά και όχι. Δεν είμαι τέλεια, κανείς δεν είναι. Αλλά παλεύω και προσπαθώ. Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Κι ας ενοχλεί όσους θέλει. Κι αν κάποιοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές θεωρείτε ότι αναφέρομαι σε εσάς,να σας θυμήσω για τη μύγα και αυτόν που την έχει.

Και για να κλείσω κάπου εδώ το μακροσκελές κείμενό μου θα σας πω το εξής. Δεν τα ξέρω όλα, δεν είμαι αλάθητη, αλλά το σίγουρο είναι ότι είμαι 100% αληθινή και ντόμπρα.

Το άρθρο Ξεκαθάρισμα εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.