Πριν λοιπόν αρχίσω να σας λέω όλη την ιστορία από την αρχή, θα σας πω τι έφερε την τελική ρήξη και την απόφασή μας να φύγουμε.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς που ήταν η πρώτη στην προσωρινή αίθουσα του σχολείου, αγνόησα εσκεμμένα πολλές “παρατυπίες” όσο αφορά τη σχολική αίθουσα γιατι υποτίθεται ότι ήταν όπως προείπα…προσωρινή. Ή τουλάχιστον έτσι μας είχαν πει από την αρχή, και η κυρία Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος. Έστειλε βέβαια δύο φορές η Ελευθερία (με δική μου συγκατάθεση) έγγραφα προς όλους τους υπεύθυνους που ανέφεραν ελλείψεις και προβλήματα του σχολικού χώρου.

Έτσι λοιπόν πριν ξεκινήσει η δεύτερη σχολική χρονιά και βλέποντας πως δεν έχει αλλάξει κάτι, ζήτησα να μεταφερθούν από τη διπλανή αίθουσα οι φιάλες υγραερίου που υπήρχαν τοποθετημένες από τον πρόεδρο λόγω του ότι τις εμπορεύεται. Επίσης ζήτησα να μεταφερθούν και δοχεία βενζίνης που υπήρχαν εκεί γιατί όπως και οι φιάλες, είναι επικίνδυνα. Έχετε ακούσει φαντάζομαι κατά καιρούς για το πόσες φιάλες έχουν “σκάσει” από μόνες τους.

Στις 25 Αυγούστου και βλέποντας πως και πάλι τίποτα δεν είχε γίνει, και πως σύντομα θα έφτανε και η δασκάλα μας, έκανα μια ανάρτηση στο facebook θέτοντας τα θέματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν πριν ξεκινήσει ακόμα μία σχολική χρονιά, μήπως και δεήσει κάποιος και ανταποκριθεί. Ανέφερα το θέμα διαμονής της δασκάλας που για ακόμη μια φορά περιμένανε τελευταία στιγμή, ανέφερα τις φιάλες και τις βενζίνες, ανέφερα το μηχανικό για το σχολείο που ποτέ δεν ήρθε…ανταπόκριση καμία.

Ξεκινάω λοιπόν με τη βοήθεια κάποιων κατοίκων να ψάχνω σπίτι για τη δασκάλα που θα ερχόταν. Βρέθηκαν 2-3 επιλογές αλλά τελικά αποφάσισε η ίδια να φιλοξενηθεί στα ενοικιαζόμενα του προέδρου όπως και η περσινή μας δασκάλα. Όλα καλά.

ΔΥΟ μέρες πριν από τον αγιασμό του σχολείου ο πρόεδρος ήρθε σπίτι μου να φέρει κάποια πράγματα που είχα παραγγείλει. Την ώρα που έφευγε τον ρωτάω “Τις μπουκάλες από την αίθουσα τις έβγαλες;”. “Ναι” μου λέει τις έβγαλα, και χαμογελάει. Και του απαντάω χαριτολογώντας “Μπράβο βρε γι’ αυτό σ ‘αγαπάω” . “Δε το δείχνεις” μου λέει. Και εκεί παίρνω την ευκαιρία και του λέω “Κοίτα να δεις, δεν είμαι κακιά, όταν φωνάζω είναι για κάτι σωστό ή δίκαιο”. Δε λέει τίποτα και απλά με ενημερώνει πως θα έρθει τη Δευτέρα ένα συνεργείο της ΕΡΤ να κάνει ντοκιμαντέρ στο Μαθράκι και πως τους έδωσε το τηλέφωνό μου για να κανονίσουν αν θέλουν να τραβήξουν και τον μικρό.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα με φίλη να πιούμε καφέ στο λιμάνι και φεύγοντας για το σπίτι, βλέπω την σχολική αίθουσα ανοιχτή και τη μητέρα της δασκάλας μέσα να καθαρίζει. Λέω στη φίλη μου, “μισό λεπτό να δω κάτι”. Πηγαίνω λοιπόν από έξω από τη τζαμαρία και κοιτάω εκεί που ήταν οι φιάλες και τα μπιτόνια βενζίνης και τα βλέπω στην ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ !!! Γίνομαι λοιπόν πυρ και μανία γιατί καταλαβαίνω πως ο κύριος πρόεδρος μου είπε ψέματα μες τη μάπα μου, μπαίνω μέσα και τα βγάζω φωτογραφίες. Στέλνω τις φωτογραφίες στο κινητό της κυρίας Δημάρχου Μ. Υδραίου, γιατί σημειωτέο στην τελευταία μας συνομιλία μου είχε πει πως όταν θέλω κάτι θα πηγαίνω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε αυτή και σε κανέναν άλλο. Της γράφω και από κάτω που βρίσκονται αυτά και τη ρωτάω “Εσείς θα το στέλνατε το παιδί σας να κάνει μάθημα εκεί;”. Η ίδια δε μου απάντησε αλλά από ότι καταλαβαίνω έστειλε τις φωτογραφίες στον αντιδήμαρχο και αυτός με τη σειρά του τις έδειξε στον πρόεδρο και τους υπόλοιπους.

Μαθαίνω λοιπόν ότι με του που γίνεται αυτό ξεσπάει ένας χαμός στο καφενείο που βρίσκονταν οι παραπάνω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με θέμα..τι άλλο… εμένα. “Ήρθε να κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” έλεγε ο ένας, “Είναι τσαούσα” έλεγε άλλος.. “αν δε της αρέσει να φύγει” έλεγε ο τρίτος. Και το υπόλοιπο της ημέρας αυτό ήταν το θέμα συζήτησής τους. Αφού μάλιστα έκαναν όλο το συμβούλιο μαζί επιθεώρηση την αίθουσα για να βεβαιωθούν πως ο πρόεδρος είχε αφαιρέσει αυτά που έπρεπε και μου έστειλαν με γείτονα “μήνυμα” ότι το έκαναν.

Φτάνουμε στη μέρα του αγιασμού που ήταν ακριβώς η επόμενη, Έχω πάρει από πιο νωρίς τον μικρό και πηγαίνουμε στο λιμάνι να παραλάβουμε ψώνια από το καράβι. Μέσα στο καράβι ήταν το συνεργείο της ΕΡΤ και ο ένας δημοσιογράφος είδε τον Τασούλη. Με ρωτάει αν αυτός είναι ο ένας μαθητής, του λέω ναι και μου ζητάει την άδεια να τραβήξει μερικές σκηνές καθώς ο μικρός με βοηθάει με τα ψώνια. Του λέω εντάξει και όντως τραβήξανε 2-3 σκηνές. Εγώ ταυτόχρονα κουβαλούσα τα ψώνια στο αμάξι μου. Με ρωτάει λοιπόν η επικεφαλής δημοσιογράφος “τι θα κάνετε τώρα; τι ώρα είναι ο αγιασμός;” . Της λέω ότι εμείς θα πάμε για καφέ και την ενημερώνω για την ώρα του αγιασμού. Με ρωτάει ποιος είναι ο πρόεδρος για να συνεννοηθεί μαζί του και της τον δείχνω. Εμείς φορτώνουμε και τα τελευταία πράγματα με το παιδί για να φύγουμε. Εκείνοι πλησιάζουν τον πρόεδρο ο οποίος έχει μπει στο αμάξι του και τον ρωτούν που θα πάνε και αν θα τους πάρει μαζί αυτός κάπου. Εκείνος λοιπόν φανερά εκνευρισμένος αρχίζει και φωνάζει “Να πάτε σε ΑΥΤΗΝ που μιλούσατε, και αγνοήσατε πρόεδρο και αντιδήμαρχο”. Γυρνάει ο κόσμος και τους κοιτάει. Η δημοσιογράφος προσπαθεί να του εξηγήσει πως δεν αγνόησε κανένα και πως απλά ο συνάδελφός της είδε το παιδί. Εκείνος συνεχίζει και φωνάζει “Εδώ είμαστε πρόεδρος και αντιδήμαρχος και δε θα μας αγνοείτε για να μιλάτε με ΑΥΤΗΝ” . Ο ένας ο δημοσιογράφος γυρνάει στον συνάδελφό του, κοιτιούνται μεταξύ τους και προσπαθούν να καταλάβουν και με ρωτούν “τι έγινε;”. Τους λέω “παιδιά μη δίνετε σημασία, μαζί μου τα έχει όχι με εσάς.” και παίρνω το παιδί από το χέρι να φύγουμε γιατί και είχαμε τελειώσει αλλά και δεν ήθελα να βλέπει αυτές τις σκηνές.

Προχωρώντας προς το αυτοκίνητό μας ο Τασούλης που όπως όλοι ξέρουν είναι και χιουμορίστας αλλά και αυθόρμητο παιδί μου λέει “Μαμά να γυρίσω να του δώσω μπουνιά; Με τσατίζει όπως φωνάζει σα τρελός” και του κάνω μια εγώ αστειευόμενη “άντε ρε βλάκα, που θα δώσεις και μπουνιά”. Προφανώς ο πρόεδρος άκουσε τη λέξη βλάκα και θεώρησε ίσως ότι αναφερόταν σε αυτόν. Βγάζει λοιπόν το κεφάλι του από το αμάξι, με τους δημοσιογράφους και άλλο κόσμο τριγύρω και φωνάζει “Άκου να σου πω!! εγώ δεν είμαι βλάκας!!!” Του απαντάω πως μιλούσα στο παιδί μου και όχι σε αυτόν. Και συνεχίζει ουρλιάζοντας “Είσαι τελειωμένη εσύ από το Μαθράκι !! Θα σε τελειώσω!!” . Σοκαρισμένη του απαντάω ένα “καλά, τραγούδα εσύ”, παίρνω το παιδί και φεύγω φανερά εκνευρισμένη και σοκαρισμένη. Για την ακρίβεια με το που έφτασα στο καφενείο όπου μας περίμενε η μαμά μου και μία φίλη τους έδειξα τα χέρια μου που τρέμανε και ξέσπασα σε κλάματα. Προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν πόση ώρα κι εμένα και τον μικρό.

Στο μεταξύ έχει έρθει και ο πρόεδρος με τους δημοσιογράφους εκεί και έχουν μπει μέσα και μιλούν έντονα. Παίρνω τη μαμά μου και το παιδί και πάμε προς το σχολείο για τον αγιασμό. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη. Την ώρα λοιπόν που γίνεται ο αγιασμός.. εγώ έχω ολοφάνερα μούτρα που παρατήρησαν πολλοί και με ρώτησαν και με το που τελείωσε ο αγιασμός ξέσπασα και πάλι σε κλάματα. Με ρώτησαν μάλιστα και κάποιοι τι συμβαίνει και δε δίστασα να πω τι είχε γίνει. Έμαθα επίσης ότι ο πρόεδρος δήλωσε πως την πόρτα της αυλής μου δεν την ξαναπερνάει και πως θα με διώξει από το νησί.

Όταν λοιπόν πήγαμε σπίτι, καθίσαμε και μιλήσαμε και με το παιδί γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πως. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί κάποιος θα μπορούσε να φερθεί ΤΟΣΟ αισχρά στη μητέρα του απλά γιατί ζήτησε τα αυτονόητα… να είναι το παιδί της ασφαλές. Και ναι είμαι τσαούσα και χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι όταν χρειάζεται, αλλά πείτε μου εσείς, αν ήταν το δικό σας παιδί κι αν σας είχε φερθεί εσάς έτσι, τι θα κάνατε;

Αυτό λοιπόν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο-τρεις μέρες μετά το παιδί ήρθε και μου εξέφρασε την επιθυμία του να φύγουμε, αλλά να σας πω την αλήθεια, κι εγώ το ίδιο ένιωθα μέσα μου κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ. Γιατί το να έχεις σε κάθε τόπο να κάνεις με κάποιους ανάποδους είναι φυσιολογικό, αλλά όταν από τον ίδιο τον “άρχοντα” του νησιού έχεις τέτοιες συμπεριφορές και καταλήγεις σε ένα μέρος που πήγες να βρεις την ηρεμία σου να έχεις καθημερινά νεύρα και πίεση….τι να το κάνεις;

Το άρθρο Ας αρχίσουμε απ’ το τέλος εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και ήρθε λοιπόν σήμερα το καράβι “Γρηγόρης” για να μας φέρει για πρώτη φορά καύσιμα. Να σημειώσουμε ότι ήδη είχε κάνει προ ημερών ένα δρομολόγιο στους Οθωνούς.

Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι οι κάτοικοι που ήθελαν καύσιμα στο λιμάνι και έφτασε το καράβι με 2 βυτία και 1 φορτηγό με οικοδομικά υλικά. Ξεκινώντας το γέμισμα βαρελιών, πλαστικών δοχείων, αυτοκινήτων κλπ παρατηρήσαμε ότι μας χρέωναν για ναύλα 0.40 €/λίτρο και η βενζίνη από 2,45€ που την είχε το ίδιο πρατήριο στην Κέρκυρα, σε εμάς την χρέωνε 2,47€.

Αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε γιατί είναι αδιανόητο για ένα πλαστικό δοχείο βενζίνης να πρέπει να πληρώσουμε περίπου 10 ευρώ ναύλο και ας μην αναφέρω το πόσο ακριβά έβγαιναν τα βαρέλια που γέμισαν κάποιοι.

Ρωτώντας τον κύριο που έφερε βενζίνη, μας είπε ότι αυτός που του είπε να χρεώσει τόσο το ναύλο ήταν ο κύριος Μίμης Κατέχης, αντιδήμαρχος Οθωνών. Ζητήσαμε να του πει να έρθει΄, στην αρχή μας είπε “πηγαίνετε στο καφενείο και βρείτε τον”. Μετά άρχισα να βιντεοσκοπώ τα συμβάντα και δε του άρεσε, και πήρε τον Κο Κατέχη τηλέφωνο ο οποίος του έδωσε οδηγία να μας επιστραφούν τα ναύλα και να πληρώσει ο καθένας ό,τι θέλει. Όπως κι έγινε. Αμέσως κατέφτασε και ο Κος Κατέχης.

Εκείνος λοιπόν μας είπε ότι το καράβι ζητάει 3000€ για το δρομολόγιο και πως είχε ενημερώσει τον δικό μας πρόεδρο και τον αντιδήμαρχο για το κόστος των ναύλων, γεγονός που όλοι οι παρευρισκόμενοι κάτοικοι αρνήθηκαν ότι υπήρξε ενημέρωση. Επίσης δικοί μας κάτοικοι που ήταν ενημερωμένοι του είπαν πως το δρομολόγιο κοστίζει 1500€ και αναρωτήθηκαν αν εμείς πληρώνουμε και των Οθωνών το προηγούμενο δρομολόγιο και γιατί. Τότε ο Κος Κατέχης μας είπε να απευθυνθούμε στους δικούς μας εκπροσώπους που φυσικά δεν ήταν παρόντες.

Ακόμα μια πληροφορία που είχα, λέει πως το δρομολόγιο ήταν πληρωμένο από το Δήμο Κέρκυρας. Και σημειωτέον, για τα καύσιμα που πήραμε δε λάβαμε ΚΑΜΙΑ απόδειξη. Ο ίδιος ο κύριος που έφερε τα καύσιμα μου είπε ότι μας χρεώνει 2 λεπτά παραπάνω από Κέρκυρα και πως είχε εντολές από τον Κο Κατέχη να μας χρεώσει 40 λεπτά/λίτρο ως ναύλο.

Για όσα αναφέρω παραπάνω έχω αποδείξεις και έχω και μάρτυρες οπότε μη διανοηθεί κανείς να μου πει πως λέω ψέματα…

Ζητάμε λοιπόν : Αποδείξεις για όλα τα καύσιμα που πουλήθηκαν στο νησί μας. Τιμολόγια ή άλλα αποδεικτικά από το καράβι για όλες τις χρεώσεις και ξεκάθαρες εξηγήσεις για μια φορά ως προς το θέμα της μεταφοράς καυσίμων. Οι κάτοικοι πρέπει να ξέρουν τι πληρώνουν και σε ποιον! Οι κάτοικοι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν τόσα πολλά χρήματα ως ναύλο για ένα προϊόν που τους είναι ζωτικής σημασίας.

Κύριοι υπεύθυνοι, τοπικοί και κρατικοί. Οι κοροϊδίες ΤΕΛΟΣ!!! Βρείτε άμεσες λύσεις για τους κατοίκους αυτών των νησιών! Και λύσεις ΒΙΩΣΙΜΕΣ!!! Δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούνται όλοι οι Έλληνες. Νόμιμη πρόσβαση σε καύσιμα χωρίς να πρέπει να τα πληρώνουμε για “χρυσό” μια και ήδη οι τιμές είναι στα ύψη.

Το άρθρο Ο εφιάλτης με τα καύσιμα συνεχίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Αγαπητοί κύριοι που τόσο κόπτεστε για την παιδεία μας.

Σας έχει ήδη σταλεί γραπτό αίτημα εδώ και καιρό σχετικά με το θέμα της δασκάλας μας εδώ στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Μαθρακίου. Απάντηση δεν έχουμε πάρει, μας έχετε γράψει κανονικά στα παλιά σας τα παπούτσια ως συνήθως. Σας έχει σταλεί επίσης και αίτημα για την ανακατασκευή/συντήρηση του παλιού σχολείου μας, επίσης καμία απάντηση.

ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για την παιδεία, ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για τα μικρά ακριτικά νησιά!! Μέχρι να έρθει η ώρα των ψήφων..τότε ΟΛΟΙ τρέχετε να δώσετε υποσχέσεις!!

Λόγια που πάντα μένουν ΜΟΝΟ στα λόγια.

Το σχολείο εδώ άνοιξε και πάλι μετά από 21 χρόνια λόγω της άφιξης της δικής μου με τον 10χρονο γιο μου. Έτρεξα να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, κινήθηκε και η Δήμαρχος Κερκύρας και Διαποντίων Νήσων Κα. Μερόπη Υδραίου, κινήθηκε η περιφέρεια εκπαίδευσης και το σχολείο μας άνοιξε και ήρθε και εκπαιδευτικός, η υπέροχη κυρία Βύζα. Μας δόθηκε σα “προσωρινή” λύση μια κοινοτική αίθουσα η οποία χρησίμευε ΚΑΙ ως αποθήκη, για να λειτουργήσει  το σχολείο μας, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα γινόταν μελέτη στο παλιό κτίριο και ανακατασκευή του.

Η κυρία Βύζα λοιπόν από δασκάλα έπρεπε να γίνει καθαρίστρια, διακοσμήτρια, μάστορας, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να διαμορφώσει μια αίθουσα που ΔΕΝ ήταν δική της ευθύνη να το κάνει. Και όχι απλά το έκανε, αλλά η αίθουσα μας κάνει κάποιες πολύ πιο σύγχρονες αίθουσες να ωχριούν μπροστά της. Με τα περιορισμένα χρήματα που έδωσε ο οργανισμός σχολικών κτιρίων και με άπειρες δωρεές από απλούς ανθρώπους αλλά και οργανισμούς, η κυρία Βύζα έφτιαξε μια σχολική αίθουσα που θα ζήλευε ο καθένας.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, η δασκάλα μας έκανε αμέτρητες δράσεις με το παιδί μου, συνεργάστηκε με σχολεία, με οργανώσεις, με δημόσιους αλλά και ιδιωτικούς φορείς που ενδιαφέρθηκαν και το σχολείο μας έγινε γνωστό ακόμα και πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Και το Ελληνικό κράτος τι έκανε? Και πάλι μια τρύπα στο νερό.

Εκτός από την ανακατασκευή του σχολείου, το ΜΟΝΟ πράγμα που σας ζητήσαμε ήταν να επιτρέψετε στην δασκάλα μας να μείνει τουλάχιστον άλλο ένα έτος, για να μπορέσει να συνεχίσει το πολύ σπουδαίο έργο που ξεκίνησε πέρυσι. Το έργο που έστησε με τα δυο της τα χέρια! Βλέπετε, δεν είναι μόνιμη, και βάσει νόμου δεν μπορεί να αιτηθεί να παραμείνει. Αλλά τους νόμους κύριοι εσείς τους κάνετε, και όταν σας βολεύει για δικά σας συμφέροντα τους “λυγίζετε”. Σε μια τόσο λοιπόν σημαντική περίπτωση ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ? Τι θα σας κόστιζε?

Το νησί μας και το σχολείο μας έχει ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΜΑΘΗΤΗ! Το γιο μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μπαίνει και ο ψυχολογικός παράγοντας στη μέση. Το παιδί μου λατρεύει τη δασκάλα του, λατρεύει να πηγαίνει σχολείο και μια τέτοια αλλαγή, στις δύσκολες συνθήκες που ΗΔΗ βιώνει θα επηρέαζε αφάνταστα την ψυχολογία του.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε ΤΟΣΟ πολύ για την παιδεία και για τα μικρά ακριτικά νησιά θα κουνηθείτε έστω και τώρα να κάνετε ΚΑΤΙ!!

Ζητούμε να παραμείνει η δασκάλα μας! Σας λέω από τώρα πως θα πάρω πόρτα πόρτα όλα τα κανάλια και αν χρειαστεί θα έρθω αυτοπροσώπως και θα στηθώ έξω από το υπουργείο σας !!!

Το άρθρο Προς όλες τις σχετικές αρχές εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως είχα αναφέρει πριν λίγο καιρό, η μη κερδοσκοπική Εταιρεία Istorima του ιδρύματος Νιάρχου, έστειλε ένα δημοσιογράφο και ένα εικονολήπτη για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για το Μαθράκι.

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ που έκαναν με πολλή αγάπη και μας συγκίνησαν!! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς !!!

Το άρθρο Ντοκιμαντέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Κι εδώ έχουμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίο φαντάζομαι δεν ισχύει μόνο για τα δικά μας νησάκια, αλλά και για άλλα μικρά, ξεχασμένα από το κράτος ακριτικά νησιά. Τα καύσιμα.

Όπως σας έχω ξαναπεί, εδώ, ανάμεσα σε άλλα πράγματα δεν υπάρχει και πρατήριο καυσίμων. Ως τώρα καταφέρναμε και προμηθευόμασταν καύσιμα (πετρέλαιο, βενζίνη, μπουκάλες αερίου) από απένταντι.

Σύμφωνα όμως με εντολές του λιμενικού δεν μπορούμε πλεόν να προμηθευόμαστε τα καύσιμά μας με αυτόν τον τρόπο γιατί υπάρχει θέμα ασφαλείας.

Και σας ερωτώ κύριοι ιθύνοντες. Ωραία, υπάρχει θέμα ασφάλειας. Άρα υπάρχει πρόβλημα. Η λύση που είναι ??? Γιατί το να μας επισημαίνετε μόνο το πρόβλημα χωρίς να μας δίνετε και κάποια λύση, δε λέει κάτι.

Μηχανήματα, οχήματα κλπ του νησιού πως θα λειτουργήσουν? Με νερό? Γιατί αν έχετε ανακαλύψει τον τρόπο να τα λειτουργούμε με νερό να μας το πείτε. Οι οικογένειες που χρησιμοποιούν αέριο για να μαγειρέψουν όπως εγώ τι θα κάνουν? Ή μήπως όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικά?

Εγώ το παιδί μου πως θα το πάω στο σχολείο όταν έχει κακοκαιρία και δεν μπορεί να πάει με τα πόδια? Οι άνθρωποι που εργάζονται ΠΩΣ θα μπορέσουν να μετακινηθούν ή να μεταφέρουν πράγματα αν δεν έχουν καύσιμα για τα οχήματά τους και τα μηχανήματα τους?

Κάποτε κάποιος βουλευτής είχε πει πως θα μπει εντεταλμένο πλοιάριο γραμμής μόνο για αυτό το σκοπό. Που είναι? Χάθηκε στη διαδρομή?

Τα παχιά λόγια και οι υποσχέσεις, οι φωτογραφίες και οι κάμερες και το φαίνεσθαι είναι εύκολα. Οι λύσεις που είναι κύριοι της κυβέρνησης και των υπουργείων που ΤΟΣΟ κόπτεστε για τα ακριτικά νησιά?

Κι εσείς κύριοι δημοσιογράφοι που όταν είναι για θέμα που θα σας φέρει τηλεθέαση είστε πρώτοι, ΠΟΥ είστε στα προβλήματα?

Το πως ζούμε εμείς δε σας ενδιαφέρει φυσικά. Αλλά όταν πρόκειται για προβλήματα ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει και εγώ θα φροντίσω να σας το κάνω γνωστό. Και εννοείται πως δεν αναφέρομαι στους τοπικούς άρχοντες γιατί αυτοί κάνουν ΟΤΙ μπορούν!! Αλλά εσείς εκεί ψηλότερα στις βουλευτικές και τις υπουργικές καρέκλες σας, πέρα από το να μας πουλάτε παραμύθια ξέρετε κάτι άλλο?

Έχω σκοπό εντός των ημερών να επικοινωνήσω με ΟΛΑ τα ΜΜΕ των οποίων έχω κρατήσει τηλέφωνα από τις διάφορες συνεντεύξεις που έδωσα και να σας κάνω βούκινο. Γιατί κάποιος κάποια στιγμή πρέπει να ρίξει και τα μάτια του κατά δω και να δώσει λύσεις για τους ανθρώπους που κρατούν Θερμοπύλες !!!

Το άρθρο Προμήθεια καυσίμων εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Σήμερα αντί για νέα μας θα σας παραθέσω το άρθρο της Κέλλυ Φαναριώτη για την εφημερίδα Espresso μετά από συνέντευξη που έδωσα.

Και στο προσεχές μέλλον θα γράψω πιο αναλυτικά για πολλά από τα προβληματα που εντόπισα ζώντας εδώ και φυσικά που δεν αφορούν μόνο εμένα αλλά τους κατοόικους των ακριτικών νησιών γενικότερα.

Τίτλος άρθρου “Μητέρα και γιος έδωσαν ανάσα ζωής στο Μαθράκι”

“Μπορεί να μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη και για αρκετά χρόνια να έζησε σε μεγαλουπόλεις της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, αλλά τους τελευταίες επτά μήνες επέλεξε να μετακομίσει με τον γιο της, την ηλικιωμένη μητέρα της και τα αγαπημένα τους τετράποδα στο Μαθράκι, ένα ακριτικό νησί του Ιονίου με μόλις 35 κατοίκους.

Ο λόγος για την Τζένη Γιαννοπούλου, μια υπερδραστήρια γυναίκα που σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον για τον γιο της Τάσο, επέστρεψε στην χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Η πρώτη επιλογή ήταν η αγαπημένη της Θεσσαλονίκη, όμως, οι ρυθμοί της πόλης δεν διέφεραν και τόσο από αυτούς που ζούσε μέχρι πρότινος, οπότε, άρχισε να ψάχνει στο διαδίκτυο για περιοχές με λίγους έως ελάχιστους κατοίκους.

«Είδα ένα βίντεο για το Μαθράκι και το ερωτεύτηκα. Πήρα τον πρόεδρο του νησιού και εξέφρασα την επιθυμία μου να έρθω μόνιμα εδώ. Η πρώτη του αντίδραση ήταν: ”Είσαι τρελή;”», μου διηγείται από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η Τζένη Γιαννοπούλου.

Όπως εξηγεί, δεν χρειάστηκε να επισκεφτεί την μικρή κουκκίδα γης των μόλις τριών τετραγωνικών χιλιομέτρων για να πάρει κάποια απόφαση, αλλά φόρτωσε τα πράγματα στο αυτοκίνητο και μετακόμισε μεμιάς.

«Ο κόσμος είχε σχεδόν τρεις δεκαετίες να δει παρέλαση»

«Ήταν, εν τέλει, μια πολύ σωστή επιλογή και για εμένα και για το παιδί», λέει και συμπληρώνει: «Χάρηκαν όμως και οι κάτοικοι που είχαν σχεδόν τρεις δεκαετίες να δουν παρέλαση και να τους πει κάποιο παιδί τα κάλαντα. Το σχολείο επίσης λειτούργησε ξανά μετά από 21 ολόκληρα χρόνια. Ο ερχομός μας, λοιπόν, σημαίνει πολλά και γι’ αυτούς».

Αν κάτι την θλίβει ζώντας στο βορειοδυτικό άκρο της Ελλάδας, αυτό είναι η πλήρης αδιαφορία του κράτους για τα ακριτικά νησιά που με το πέρασμα του χρόνου θα είναι ακατοίκητα. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, όπως λέει η Τζένη Γιαννοπούλου, είναι άνω των 55 ετών και παρά το γεγονός ότι αρκετά νέα ζευγάρια επιθυμούν να εγκατασταθούν μόνιμα στο καταπράσινο νησί του Ιονίου, η Πολιτεία δεν τους δίνει κίνητρα.

«Σε λίγα χρόνια εδώ δεν θα υπάρχει ψυχή. Όταν χάνεται ο πληθυσμός ενός νησιού, το μέρος αυτό μπαίνει στο ίδιο καθεστώς με τις βραχονησίδες. Παραχωρούμε δηλαδή τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αντιλαμβάνεστε πόσο σημαντικό είναι αυτό;», διερωτάται και προσθέτει πως μετά την προβολή του γιου της που παρέλασε μόνος του στις 28 Οκτωβρίου, δέχεται τηλέφωνα και emails από οικογένειες που θέλουν να κάνουν το μεγάλο βήμα για μια πιο ήσυχη και ποιοτική ζωή.

«Δεν δίνονται κάποιου είδους επιδόματα στους πολίτες, ώστε να μετοικήσουν στα ακριτικά νησιά μας. Ντρέπομαι σαν Ελληνίδα που σας το λέω, αλλά μέχρι πριν λίγο καιρό δεν ήξερα την ύπαρξη του νησιού που μένω τώρα. Και δεν την ήξερα διότι κανείς δεν ασχολείται με αυτές τις περιοχές και τις ανάγκες τους», εξηγεί.

Ενδεικτική της αδιαφορίας που υπάρχει από την πλευρά της Πολιτείας, ήταν η αποτυχημένη προσπάθειά της να ανοίξει στο νησί ένα μίνι μάρκετ, προκειμένου να εξυπηρετούνται οι λιγοστοί κάτοικοι, των οποίων η τροφοδοσία το χειμώνα εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες.

«Δεν έχουμε φούρνο, περίπτερο ή σούπερ μάρκετ. Προσπάθησα να κάνω κάτι αλλά δεν δίνεται κάποια οικονομική βοήθεια ώστε να στήσει κάποιος μια μικρή επιχείρηση στα ακριτικά μέρη. Πριν λίγες ημέρες η έντονη κακοκαιρία μας κράτησε αποκλεισμένους μια εβδομάδα, πράγμα που σημαίνει ότι πάντα θα πρέπει στο σπίτι μας να έχουμε περίσσεια τροφής», λέει.

Παράλληλα, ένα μεγάλο «αγκάθι» για όσους επιμένουν να «φυλάνε Θερμοπύλες» στις εσχατιές της χώρας μας, είναι, όπως σημειώνει, οι τιμές των αγαθών. Κι αυτό καλούνται να πληρώσουν τον ίδιο φόρο προστιθέμενης αξίας με όσους μπορούν ανά πάσα στιγμή να βγουν από την πόρτα του σπιτιού τους και να αγοράσουν ό,τι θέλουν. «Εκτός από τον ΦΠΑ που θα έπρεπε να είναι αισθητά μειωμένος για εμάς, πληρώνουμε επιπλέον το καΐκι που μας φέρνει τα τρόφιμα.

Όσο για το πώς περνά ο γιος της Τάσος σε ένα νησί χωρίς κανένα άλλο παιδί, η μητέρα του εξηγεί πως μέχρι στιγμής είναι ευτυχισμένος και δεν του λείπει κάτι από τις περιοχές που έμενε πριν.

«Σίγουρα το παιχνίδι με άλλα παιδιά στις αλάνες ή την εξοχή, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όμως, δεν είναι λίγες οι οικογένειες από την Κέρκυρα που έρχονται με τα παιδιά τους να μας επισκεφτούν, με αποτέλεσμα να έχει κάποιες ημέρες παρέα ο Τάσος μου. Με τους φίλους του από την Γερμανία αναγκαστικά επικοινωνεί μέσω διαδικτύου».

Τέλος, η Τζένη Γιαννοπούλου εξηγεί ότι προτίθεται να μείνει για καιρό ακόμη στο νησί, αρκεί να ανοίξει και το γυμνάσιο, ώστε να μπορεί ο γιος της να παρακολουθεί κανονικά τα μαθήματα. Όμως, απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υπάρχει ακόμη ένας μαθητής στο νησί, πράγμα που μέχρι στιγμής τουλάχιστον, φαντάζει αδύνατο…”

Το άρθρο Συνέντευξη για την εφημερίδα Espresso εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Χθες είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα. Ναι έχουμε και τέτοιες εδώ στο νησάκι μας. Είχαμε την τιμή να μας επισκεφθούν δύο καταπληκτικά παιδιά από το Istorima.

Istorima

Το Istorima είναι μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία, που στηρίζει το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) ως Ιδρυτικός Δωρητής, στα πλαίσια της πρωτοβουλίας του για Ενίσχυση κι Επανεκκίνηση των Νέων και δημιουργήθηκε από τη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου και την ιστορικό Katherine Fleming και συνδυάζει τη δημοσιογραφία με την Ιστορία. Είναι το μεγαλύτερο εγχείρημα συλλογής προφορικών ιστοριών στην Ελλάδα. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

Ο σκοπός

Ο Σταύρος και ο Αλέξανδρος λοιπόν μας επισκέφθηκαν για να κάνουν ένα ντοκιμαντέρ για τον Τάσο, το σχολείο, εμάς και κατ’ επέκταση το νησί και τη ζωή μας εδώ. Όπως μου είπε ο Σταύρος, είχε δει την ιστορία μας στην τηλεόραση και του κίνησε την περιέργεια και το ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να έρθουν στο Μαθράκι, να δουν πως είναι τα πράγματα εδώ και να μιλήσουν μαζί μας.

Στο σχολείο

Ξεκίνησαν λοιπόν από το σχολείο, τραβώντας με την κάμερα το μάθημα, παίρνοντας συνέντευξη από την δασκάλα μας την Ελευθερία και τον Τασούλη. Κατόπιν πήραν και τους δύο και πήγαν στο λιμάνι και στην παραλία και τραβήξαν ακόμα μερικά στιγμιότυπα με την δασκάλα και το μαθητή της να παίζουν, να περπατούν και να μιλάνε. Ήθελαν να αποτυπώσουν την καθημερινότητα του Τάσου στο σχολείο όντας ο ένας και μόνος μαθητής.

Στο σπίτι

Στη συνέχεια μας επισκέφθηκαν στο σπίτι μας όπου φυσικά τους υποδέχτηκε ο Μαξ κουνώντας την ουρά του και γυρεύοντας χάδια. Εκεί γνώρισαν και τη μαμά μου η οποία σα κλασική γιαγιά τους κέρασε χυμό και μπισκότα. Άρχισαν να μαγνητοσκοπούν στον εξωτερικό χώρο, την αυλή, το σκύλο μας το Μαξ και τα γατάκια μας την Αθηνούλα και την Ψείρα (ξέρω Ευγενία δική σου είναι αλλά είναι αυτό όνομα ρε παιδάκι μου ? χαχαχα). Μετά πήραν συνέντευξη από εμένα, τράβηξαν το εσωτερικό του σπιτιού και τον Τάσο στο δωμάτιό του.

Στην παραλία και στην παιδική χαρά

Αφού λοιπόν τελειώσανε από το σπίτι μας, πήγαμε στην παραλία όπου τράβηξαν εμένα και τον Τάσο αλλά και τον Τάσο μόνο του και μετά ανηφορίσαμε προς την παιδική χαρά και τους έδειξε ο Τάσος πως περνούσε τα απογεύματα εκεί με τα άλλα παιδιά το καλοκαίρι.

Το καφενείο

Το απόγευμα ο Σταύρος και ο Αλέξανδρος ήρθαν στο καφενείο να δουν που μαζεύονται οι κάτοικοι και πήγαμε και εμείς. Καθήσαμε, συζητήσαμε και τράβηξαν τον Τασούλη να τρώει με λαχτάρα το αγαπημένο του Hot Dog (με κέτσαπ και κρεμμύδι να μη ξεχνιόμαστε). Ήταν κάποιοι κάτοικοι του νησιού, ο πρόεδρος, η δασκάλα με τον σύζυγό της και φυσικά εγώ με τον Τάσο.

Ο αποχαιρετισμός

Σήμερα λοιπόν το πρωί αφού ήρθαν και περπάτησαν μαζί με τον Τασούλη στο σχολείο, του πήραν συνέντευξη εκεί και μετά ήρθε η ώρα να φύγουν. Ήταν μια ξεχωριστή εμεπειρία για εμάς και μάλιστα πολύ ευχάριστη. Χαρήκαμε πάρα πολύ που γνωρίσαμε τα παιδιά από το Istorima και ανυπομονούμε να δούμε το ντοκιμαντέρ όταν θα είναι έτοιμο.

Σας ευχαριστούμε πολύ Istorima, ευχαριστούμε Σταύρο και Αλέξανδρε, ήταν χαρά μας να σας έχουμε εδώ και σας περιμένουμε και πάλι σύντομα!

.

Το άρθρο Istorima εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.