Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας επιβεβαιώσω όσα ακούσατε στο Ράδιο Αρβύλα γιατί έμαθα πως ρωτάτε τριγύρω και δε θέλω να μείνετε με την περιέργεια.
Φεύγω λοιπόν από το Μαθράκι. Από το Μαθράκι που αγαπήσαμε τόσο πολύ κι εγώ και ο Τασούλης, που το νιώσαμε και το κάναμε τόπο μας, όσο μικρό και αν ήταν αυτό το διάστημα.
Είχα πει όμως άπειρες φορές από την αρχή πως ΑΝ ποτέ δω το παιδί μου να έχει πρόβλημα, δε θα διστάσω σε τίποτα να τα μαζέψω και να φύγω. Και για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες ο Τασούλης ήρθε και μου είπε “μαμά θέλω να φύγουμε”.
Σοκαρίστηκα, ξαφνιάστηκα, δε το περίμενα γιατί αυτό το παιδί έλεγε πως δε θα φύγει ποτέ από δω..τι συνέβη? Γιατί άλλαξε γνώμη?
Ο Τάσος καταρχήν είναι ένα παιδί που είναι δεμένο πολύ με τη μαμά του. Οπότε άνθρωπος που πειράζει τη μάνα του γίνεται αυτομάτως εχθρός για τον Τάσο. Ο Τάσος λοιπόν είδε τη μάνα του να κλαίει γιατί κάποιος άκουσε κάτι λάθος και άρχισε να της ουρλιάζει μπροστά σε κόσμο “είσαι τελειωμένη από το Μαθράκι, εγώ θα σε τελειώσω”. Ο Τάσος άκουσε από συζητήσεις να λένε για τη μάνα του “αυτή ήρθε να μας κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” καθώς επίσης να βάζουν και στοιχήματα “πάμε στοίχημα ότι εγώ θα την κάνω να φύγει?”. Και άλλα πολλά. Πως είμαι τσαούσα, πως βαράω τη γροθιά στο μαχαίρι…. κλπ κλπ .Από συγκεκριμένους 2-3 ανθρώπους.
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αυτό για ένα παιδί δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Ο Τασούλης επίσης είδε τη μάνα του να παλεύει για το δίκιο, να μάχεται για κάτι καλό και να τρώει πόλεμο.
Είδε πολλά… είδε και πολλά καλά από πολλούς όμως. Του Τασούλη η ψυχούλα αλλά και η δική μου κλαίνε για τη Σπυριδούλα, τον Κώστα, την Ευγενία, τον Δανίλη, τον Χρήστο και την Αλεξάνδρα που μας στάθηκαν και μας αγάπησαν σαν οικογένεια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Ο Τασούλης λυπάται και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που μας φέρθηκαν με καλοσύνη και αγάπη..κι ας μην αναφέρω τα ονόματά τους.
Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε για “Τουρίστες” όπως μας αποκάλεσε κάποιος προχθές. Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε ούτε κουμάντο να κάνουμε ούτε για προσωπικό συμφέρον. Λυπόμαστε γιατί πάνω από ένα χρόνο τώρα λέμε στα πέρατα της Ελλάδας μόνο τα καλύτερα για αυτό το νησάκι που αγαπήσαμε.
Λυπόμαστε γιατί κάποιοι με τον εγωισμό τους και την αγάπη τους για το συμφέρον και το χρήμα έκαναν δύσκολη την κατάσταση εδώ για μας. Ένας από αυτούς μου είπε όταν πρωτοήρθα “Α έχεις πολλές γνώσεις, μπορείς να βοηθήσεις σε πολλά”. Αυτό όμως που κατά βάθος εννοούσαν ήταν ότι έπρεπε να βλέπω, να ακούω, να μη μιλάω και να τους γλύφω όπως κάνουν πολλοί άλλοι.
Δε θα πω περισσότερα τώρα. Όταν φύγω και τακτοποιηθούμε με το καλό θα τα πω μια και καλή ΟΛΑ. Όλα αυτά που σας κρύβω ένα χρόνο τώρα για να μη κάνω ρεζίλι κάποιους. Και για όλα έχω πάντα αποδείξεις. Και για πολλά έχω και μάρτυρες.
Όχι δεν κατάφερες κύριε να με διώξεις εσύ από το Μαθράκι… κι ούτε υπήρχε περίπτωση να το καταφέρεις…στο λέω πληροφοριακά. Είσαι πολύ μικρός.
Αλλά φεύγω για το παιδί μου και το καλό της ψυχικής του υγείας. Γιατί πάνω από αυτό δεν βάζω κανένα και τίποτα.
Έτσι λοιπόν μπορείτε να συνεχίσετε να κάνετε κουμάντο στο Μαθράκι και να νομίζετε ότι είστε και σπουδαίοι. Αλλά ο λαός μας λέει : “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”.

Το άρθρο Η απόφαση πάρθηκε…δυστυχώς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Το ταξίδι

Ήρθε λοιπόν η ώρα του ταξιδιού. Μάζεψα τα πράγματά μας, πήρα τον Τασούλη και τον Μαξ (το σκύλο μας), και ξεκινήσαμε. Είμαστε και οι δύο ενθουσιασμένοι για το ξεκίνημα της καινούριας μας ζωής στο Μαθράκι. Μιλάμε, τραγουδάμε και παίζουμε μέσα στο αμάξι. Οι ώρες περνούν γρήγορα και φτάνουμε τελικά πολύ γρήγορα στην Ηγουμενίτσα. Μάλλον πολύ γρήγορα, κι έτσι έχουμε αρκετό χρόνο μπροστά μας μέχρι να ανέβουμε στο καράβι. Αφόρητη ζέστη και ψάχνουμε κάπου να έχει δροσιά. Ώρα για καφέ για τη μαμά και χυμό για τον Τάσο. Ο Μαξ κάθεται δίπλα μας, πίνει το νεράκι του και μάλλον απορεί για το που τον τραβολογάμε μες τη ζέστη. Έρχεται το απόγευμα, κάνουμε βόλτες, τρώμε κάτι και φτάνει και η ώρα για το καράβι. Είναι ήδη πολύ αργά και έχουμε κουραστεί αλλά η ανυπομονησία μας κρατάει ξύπνιους. Κατά τις 2:00 τα ξημερώματα είμαστε Κέρκυρα. Τι όμορφη που είναι !

Τώρα πρέπει να περιμένουμε γιατί το “Ευδοκία” φεύγει στις 6:30. Τι κάνουμε νυχτιάτικα; Ο Τασούλης και ο Μαξ την πέφτουν στον ύπνο στο πίσω κάθισμα κι εγώ μιλάω με μια φίλη για να περάσει η ώρα. Κατά τις 6 μπαίνουμε μέσα στο καράβι και παίρνουμε το δρόμο για το Μαθράκι, τον καινούριο μας τόπο!

Φτάνοντας στο νησί

Οι 3 ώρες μοιάζουν ατελείωτες, ώσπου ξαφνικά βλέπουμε το νησί από μακριά. Ο Τάσος πετάει απ’ τη χαρά του φωνάζοντας “Φτάσαμε μαμά, φτάσαμε!” κι εγώ τρέχω να κοιτάξω. Το πρώτο που βλέπω είναι το πόσο πράσινο είναι το νησί και το πόσο μικρό μοιάζει. Πλησιάζοντας βλέπω το μικρό λιμανάκι με τις βάρκες και διακρίνονται και κάποια μικρά κτίρια. Κόσμος εκεί περιμένει, κι εμείς δεν βλέπουμε την ώρα να πατήσουμε το πόδι μας εκεί! Και ναι!! Φτάσαμε ! Βγάζουμε το αμάξι έξω, άνθρωποι μας κοιτούν περίεργα, ο πρόεδρος μας χαιρετάει (ήξερα ποιος είναι από ένα βίντεο που είχα δει) και μας κάνει νόημα να περιμένουμε στην άκρη. Ο Τασούλης κοιτάει γύρω γύρω και λέει “Μαμά τι όμορφα που είναι εδώ!”

Το σπίτι μας

Αφού λοιπόν το καράβι έφυγε, μας λέει ο πρόεδρος να πάμε στο μαγαζί του για να μην περιμένουμε. “Όλο αριστερά θα πάτε στον χωματόδρομο, ένα-δύο χιλιόμετρα είναι” μας λέει. Ξεκινάμε λοιπόν με τον Τασούλη και πάμε. Στο δρόμο κοιτάμε δεξιά αριστερά σα χαμένοι. Τι όμορφη παραλία. Τι καταγάλανα νερά! Μερικά σπιτάκια δεξιά στα χρώματα του ροζ και του κανελί σπάνε το πράσινο των δέντρων. Ξαφνικά φτάνουμε στην ταβέρνα του προέδρου. Μπαίνουμε μέσα, γνωρίζουμε τη γυναίκα και το γιο του που μας καλωσορίζουν. Ώρα για καφέ και την πρώτη γνωριμία. Σε λίγο καταφθάνει και ο πρόεδρος κι αφού τα είπαμε λίγο μας λέει “ελάτε να σας πάω σπίτι σας”. Τον ακολουθούμε σε μια απότομη στενή ανηφόρα με πολλές στροφές και μετά από λίγο φτάνουμε σε ένα σπίτι που είναι φανερά παρατημένο, με μια μεγάλη έκταση γης που όμως φαίνεται σαν κατεστραμμένη έρημος. “Δεν πειράζει, θα το φτιάξουμε” λέω από μέσα μου. Μας ανοίγει την πόρτα, μας δείχνει λίγο τους χώρους, βλέπει κάποια πράγματα που είναι χαλασμένα και φεύγει.

Η πρώτη εντύπωση

Εμείς σε ΣΟΚ! Το σπίτι μετά από δέκα χρόνια που είχε να κατοικηθεί ήταν πολύ βρώμικο, μέχρι ακαθαρσίες από ζώα είχε μέσα, ψόφια πουλιά, χώματα κλπ κλπ. Ο Τάσος αρχίζει και κλαίει…”μαμά πως θα ζήσουμε εδώ;” μου λέει. Τον καθησυχάζω και του υπόσχομαι πως η μαμά θα το φτιάξει. Ανασκουμπώνομαι και ξεκινάω το καθάρισμα, τουλάχιστον να έχουμε κάπου να κοιμηθούμε και να πλυθούμε. Η αλήθεια είναι πως για μια στιγμή κι εγώ απογοητεύτηκα γιατί τηλεφωνικά ο πρόεδρος μου είχε πει πως θέλει μόνο λίγο καθάρισμα, κι αυτό απείχε μίλια μακριά απ’ την πραγματικότητα. Καθαρίζω μια κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο όσο μπορούσα και συνειδητοποιώντας ότι είναι πια μεσημέρι, κατεβαίνουμε στην ταβέρνα του προέδρου να φάμε, αφού τρόφιμα δεν έχουμε μαζί μας. Προσφερθήκαμε να πληρώσουμε αλλά η γυναίκα του δε μας άφησε, είπε πως σαν πρώτη μέρα ήμασταν φιλοξενούμενοι. Την ευχαριστήσαμε και πήγαμε και πάλι σπίτι μας να ξεκουραστούμε λίγο.

Κι έτσι ξεκίνησε η ζωή μας στο όμορφο νησί. Λίγο ζόρικα, λίγο ανάποδα, αλλά με πολύ όρεξη και καλή διάθεση! Η συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση !

Υ.Γ Αν εγγραφείτε στη λίστα αλληλογραφίας μου, θα σας έρχεται μια φορά την εβδομάδα e-mail με τις νεότερες αναρτήσεις μου. Μην ξεχνάτε να ελέγχετε τα spam/junk mail σας!

Το άρθρο Η Μετάβαση στο Μαθράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Με ρωτούν πολλοί, πως πήρα την απόφαση να έρθω στο Μαθράκι. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας πω.

Νοσταλγία για την πατρίδα

Όντας λοιπόν για 9 χρόνια στη Γερμανία και 10 στην Αμερική, καταλαβαίνετε πως η νοσταλγία μου για την πατρίδα είχε χτυπήσει κόκκινο. Παρόλο που είχα το σπίτι μου, μια καλή δουλειά, τα παιδιά μου, τη μητέρα μου, φίλους, εμένα κάτι μου έλειπε. Δεν ήμουν πια ευτυχισμένη.

Άκουγα Ελληνικά τραγούδια και με έπαιρναν τα κλάμματα. Έβλεπα αεροπλάνα να πετούν για Ελλάδα και βούρκωνα. Ο τρόπος ζωής στη Γερμανία δε μου άρεσε από την αρχή και όσο πήγαινε η κατάσταση και χειροτέρευε. Άρχισα λοιπόν να το σκέφτομαι. Να γυρίσω πίσω.Ναι αλλά πως; Που; Εισόδημα; Και πως θα αφήσω τα παιδιά μου τα μεγάλα πίσω; Τόσα πολλά ερωτηματικά και άλλοι τόσοι προβληματισμοι…

Ο σχεδιασμός

Αρχίζω λοιπόν και τα βάζω κάτω. Αρχικά θα πάω στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη. Θα νοικιάσω σπίτι, θα βρω δουλειά, θα γράψω το παιδί στο σχολείο. Ναι αλλά που θα μείνω μέχρι να βρώ σπίτι? Στον πατέρα μου στην Ασπροβάλτα. Κι αν δε βρω δουλειά; Δε βαριέσαι, κάτι θα βρω εγώ, πάντα βρίσκω. Όλα θα γίνουν, θέληση να υπάρχει. Κι επειδή ως γνωστόν είμαι άνθρωπος που παίρνω ρίσκα και το τολμάω, λέω από μέσα μου “ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ! ΦΕΥΓΩ ΕΛΛΑΔΑ!” και αμέσως το ανακοινώνω στα παιδιά και τη μητέρα μου. Οι αντιδράσεις ποικίλες. Από κλάματα και στεναχώρια, μέχρι γέλια και χαρά. Αρχίζουμε το μάζεμα και το πούλημα των επίπλων μας. Πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν.

Η φυγή

Μέσα σε λίγες μέρες είχαμε μαζέψει τα πάντα, πουλήσαμε τα έπιπλα, βγήκαν τα εισιτήρια και ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Πως θα αφήσω πίσω τα 2 παιδιά μου; Εμείς ποτέ πριν δε χωριστήκαμε. Είναι σα να μένει η μισή καρδιά μου πίσω. Περνάμε μια ολόκληρη μέρα και νύχτα μαζί και συζητάμε, θυμόμαστε, αναπολούμε, συγκινούμαστε. “Μαμά εσύ κι ο μικρός να είστε καλά και δεν πειράζει που θα είστε μακριά, θα ερχόμαστε”, μου λένε. Εμένα όμως τα μάτια μου τρέχουν ποτάμια δάκρυα. Ακόμα και τη στιγμή αυτή που σας το γράφω κλαίω σαν μωρό παιδί. Ήρθε η ώρα όμως, πάμε στο αεροδρόμιο, φεύγουμε στην πατρίδα.

Η άφιξη

Με το που πατάμε τα πόδια μας στη Θεσσαλονίκη βρίσκω ένα ηχητικό μήνυμα των παιδιών μου που δε θα το ξεχάσω όσο ζω. Μετά την αναχώρησή μας, πήγανε στο σπίτι μου στη Γερμανία και εκεί τους χτύπησε η συνειδητοποίηση ότι η μαμά και ο αδελφούλης τους δε μένουν πια εκεί, εχουν φύγει. Έτσι καθήσανε λοιπόν στο πάτωμα και άρχισαν να κλαίνε και να μου μιλάνε στο μήνυμα. Η τελευταία πρόταση του γιου μου ήταν “Ευχαριστούμε το Θεό που είσαι μάνα μας”. Λύγισα, δεν άντεξα. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Ο μικρός με κοίταξε και άρχισε να κλαίει και εκείνος. Λέω από μέσα μου “εμπρός Τζένη, πρέπει να φανείς δυνατή, μη σε βλέπει το παιδί έτσι”. Μας παίρνει από το αεροδρόμιο η φίλη μου και οι πρώτες μέρες κυλούν ψάχνοντας σπίτι, δουλειά, και εξοπλίζοντας από την αρχή το νυκοκοιριό.

Η ζωή στην πόλη

Η καραντίνα και η έλλειψη επαφών στη Θεσσαλονίκη μας έκανε να καταλήξουμε στον ίδιο τρόπο ζωής με πριν. Μέσα σε τέσσερις τοίχους, τηλεόραση και ιντερνετ. Δεν είναι αυτό που ήθελα, δεν είναι αυτό που σκεφτόμουν. Τώρα; Τι κάνουμε; Δεν είναι αυτός ο τρόπος που θέλω να μεγαλώσει το παιδί μου. Το πλάνο αλλάζει. Και δεν είμαι μόνη. Η Νίκη, ο Γιώργος και άλλοι φίλοι με τις οικογένειές τους, 5 μαζί με εμένα, επιθυμούν το ίδιο. Τι ωραία! Έτσι και παρέα θα έχουμε αλλά και τα παιδιά μας το ένα το άλλο. Οργανωνόμαστε λοιπόν!

Η αναζήτηση

Αρχίζω πάλι το ψάξιμο. Τι ψάχνω; Τι θέλω ; Τι θέλουμε; Μικρό τόπο με λίγους κατοίκους. Θάλασσα. Γράφω στο Google “νησιά με λίγους κατοίκους”. Βρίσκω αρκετά, διαβάζω, παρ’ όλα αυτά κανένα δεν μου κινεί το ενδιαφέρον. Ξαφνικά βλέπω σε ένα άρθρο το όνομα “Μαθράκι“. Που είναι αυτό; λέω από μέσα μου. Διαπόντια νησιά. Αυτά πάλι που είναι; Κοιτάω στον χάρτη, και πράγματι βλέπω κάτι κουκίδες στα βορειοδυτικά της Κέρκυρας. Μπα; υπάρχουν κι εκεί νησιά; Αρχίζω και ψάχνω περισσότερο, βλέπω φωτογραφίες, βίντεο. Μα τι όμορφο είναι αυτό το νησάκι! Σε ένα βίντεο από μια εκπομπή στην τηλεόραση, ο πρόεδρος και οι κάτοικοι του νησιού μιλουν για το νησί τους και τη ζωή τους εκεί και τα πρόσωπά τους φωτίζονται. Αυτό θέλω!

Η πρώτη επαφή

Παίρνω τηλέφωνο στο δήμο Κέρκυρας και ζητάω να επικοινωνήσω με κάποιον υπεύθυνο στο Μαθράκι. Μου δίνουν το τηλέφωνο του προέδρου. “Γεια σας, ονομάζομαι Τζένη Γιαννοπούλου και είμαστε πέντε οικογένειες που ενδιαφερόμαστε να έρθουμε να ζήσουμε στο νησί σας με τα παιδιά μας”. Σίγουρα ο άνθρωπος με πέρασε για τρελή. Και αρχίζουν οι συζητήσεις, η ανταλλαγή πληροφοριών και η αναζήτηση σπιτιού. Ανάμεσα σε άλλα ο πρόεδρος μου ανέφερε ότι έχει ένα μαγαζί για το οποίο δεν μπορεί να βρει προσωπικό γιατί δεν έρχονται άνθρωποι στο Μαθράκι να δουλέψουν. Του λέω “μην ανησυχείς, αν βρεθεί σπίτι μπορώ να δουλεψω εγώ, χρόνο έχω, όρεξη έχω, την δουλεια δεν την ξέρω αλλά θα μάθω”. Μου απαντάει “Ααα μη μου λες έτσι γιατί εγώ θα το δέσω κόμπο και θα σε φέρω εδώ”. Και σε λίγες μέρες μέσα μου ανακοίνωσε ότι είχε βρει σπίτι για να μείνουμε.

Η αναχώρηση για το Μαθράκι

Έτσι λοιπόν, μέσα σε λίγους μήνες, ξαναμάζευα τα πράγματά μου, το παιδί και το σκύλο μου και παίρναμε το δρόμο για το μικρό και μαγευτικό νησάκι…το Μαθράκι! Τι μας περιμένει εκεί? Θα το μάθετε στην επόμενη ανάρτηση.

Το άρθρο Η Απόφαση εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.