Πριν λοιπόν αρχίσω να σας λέω όλη την ιστορία από την αρχή, θα σας πω τι έφερε την τελική ρήξη και την απόφασή μας να φύγουμε.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς που ήταν η πρώτη στην προσωρινή αίθουσα του σχολείου, αγνόησα εσκεμμένα πολλές “παρατυπίες” όσο αφορά τη σχολική αίθουσα γιατι υποτίθεται ότι ήταν όπως προείπα…προσωρινή. Ή τουλάχιστον έτσι μας είχαν πει από την αρχή, και η κυρία Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος. Έστειλε βέβαια δύο φορές η Ελευθερία (με δική μου συγκατάθεση) έγγραφα προς όλους τους υπεύθυνους που ανέφεραν ελλείψεις και προβλήματα του σχολικού χώρου.

Έτσι λοιπόν πριν ξεκινήσει η δεύτερη σχολική χρονιά και βλέποντας πως δεν έχει αλλάξει κάτι, ζήτησα να μεταφερθούν από τη διπλανή αίθουσα οι φιάλες υγραερίου που υπήρχαν τοποθετημένες από τον πρόεδρο λόγω του ότι τις εμπορεύεται. Επίσης ζήτησα να μεταφερθούν και δοχεία βενζίνης που υπήρχαν εκεί γιατί όπως και οι φιάλες, είναι επικίνδυνα. Έχετε ακούσει φαντάζομαι κατά καιρούς για το πόσες φιάλες έχουν “σκάσει” από μόνες τους.

Στις 25 Αυγούστου και βλέποντας πως και πάλι τίποτα δεν είχε γίνει, και πως σύντομα θα έφτανε και η δασκάλα μας, έκανα μια ανάρτηση στο facebook θέτοντας τα θέματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν πριν ξεκινήσει ακόμα μία σχολική χρονιά, μήπως και δεήσει κάποιος και ανταποκριθεί. Ανέφερα το θέμα διαμονής της δασκάλας που για ακόμη μια φορά περιμένανε τελευταία στιγμή, ανέφερα τις φιάλες και τις βενζίνες, ανέφερα το μηχανικό για το σχολείο που ποτέ δεν ήρθε…ανταπόκριση καμία.

Ξεκινάω λοιπόν με τη βοήθεια κάποιων κατοίκων να ψάχνω σπίτι για τη δασκάλα που θα ερχόταν. Βρέθηκαν 2-3 επιλογές αλλά τελικά αποφάσισε η ίδια να φιλοξενηθεί στα ενοικιαζόμενα του προέδρου όπως και η περσινή μας δασκάλα. Όλα καλά.

ΔΥΟ μέρες πριν από τον αγιασμό του σχολείου ο πρόεδρος ήρθε σπίτι μου να φέρει κάποια πράγματα που είχα παραγγείλει. Την ώρα που έφευγε τον ρωτάω “Τις μπουκάλες από την αίθουσα τις έβγαλες;”. “Ναι” μου λέει τις έβγαλα, και χαμογελάει. Και του απαντάω χαριτολογώντας “Μπράβο βρε γι’ αυτό σ ‘αγαπάω” . “Δε το δείχνεις” μου λέει. Και εκεί παίρνω την ευκαιρία και του λέω “Κοίτα να δεις, δεν είμαι κακιά, όταν φωνάζω είναι για κάτι σωστό ή δίκαιο”. Δε λέει τίποτα και απλά με ενημερώνει πως θα έρθει τη Δευτέρα ένα συνεργείο της ΕΡΤ να κάνει ντοκιμαντέρ στο Μαθράκι και πως τους έδωσε το τηλέφωνό μου για να κανονίσουν αν θέλουν να τραβήξουν και τον μικρό.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα με φίλη να πιούμε καφέ στο λιμάνι και φεύγοντας για το σπίτι, βλέπω την σχολική αίθουσα ανοιχτή και τη μητέρα της δασκάλας μέσα να καθαρίζει. Λέω στη φίλη μου, “μισό λεπτό να δω κάτι”. Πηγαίνω λοιπόν από έξω από τη τζαμαρία και κοιτάω εκεί που ήταν οι φιάλες και τα μπιτόνια βενζίνης και τα βλέπω στην ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ !!! Γίνομαι λοιπόν πυρ και μανία γιατί καταλαβαίνω πως ο κύριος πρόεδρος μου είπε ψέματα μες τη μάπα μου, μπαίνω μέσα και τα βγάζω φωτογραφίες. Στέλνω τις φωτογραφίες στο κινητό της κυρίας Δημάρχου Μ. Υδραίου, γιατί σημειωτέο στην τελευταία μας συνομιλία μου είχε πει πως όταν θέλω κάτι θα πηγαίνω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε αυτή και σε κανέναν άλλο. Της γράφω και από κάτω που βρίσκονται αυτά και τη ρωτάω “Εσείς θα το στέλνατε το παιδί σας να κάνει μάθημα εκεί;”. Η ίδια δε μου απάντησε αλλά από ότι καταλαβαίνω έστειλε τις φωτογραφίες στον αντιδήμαρχο και αυτός με τη σειρά του τις έδειξε στον πρόεδρο και τους υπόλοιπους.

Μαθαίνω λοιπόν ότι με του που γίνεται αυτό ξεσπάει ένας χαμός στο καφενείο που βρίσκονταν οι παραπάνω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με θέμα..τι άλλο… εμένα. “Ήρθε να κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” έλεγε ο ένας, “Είναι τσαούσα” έλεγε άλλος.. “αν δε της αρέσει να φύγει” έλεγε ο τρίτος. Και το υπόλοιπο της ημέρας αυτό ήταν το θέμα συζήτησής τους. Αφού μάλιστα έκαναν όλο το συμβούλιο μαζί επιθεώρηση την αίθουσα για να βεβαιωθούν πως ο πρόεδρος είχε αφαιρέσει αυτά που έπρεπε και μου έστειλαν με γείτονα “μήνυμα” ότι το έκαναν.

Φτάνουμε στη μέρα του αγιασμού που ήταν ακριβώς η επόμενη, Έχω πάρει από πιο νωρίς τον μικρό και πηγαίνουμε στο λιμάνι να παραλάβουμε ψώνια από το καράβι. Μέσα στο καράβι ήταν το συνεργείο της ΕΡΤ και ο ένας δημοσιογράφος είδε τον Τασούλη. Με ρωτάει αν αυτός είναι ο ένας μαθητής, του λέω ναι και μου ζητάει την άδεια να τραβήξει μερικές σκηνές καθώς ο μικρός με βοηθάει με τα ψώνια. Του λέω εντάξει και όντως τραβήξανε 2-3 σκηνές. Εγώ ταυτόχρονα κουβαλούσα τα ψώνια στο αμάξι μου. Με ρωτάει λοιπόν η επικεφαλής δημοσιογράφος “τι θα κάνετε τώρα; τι ώρα είναι ο αγιασμός;” . Της λέω ότι εμείς θα πάμε για καφέ και την ενημερώνω για την ώρα του αγιασμού. Με ρωτάει ποιος είναι ο πρόεδρος για να συνεννοηθεί μαζί του και της τον δείχνω. Εμείς φορτώνουμε και τα τελευταία πράγματα με το παιδί για να φύγουμε. Εκείνοι πλησιάζουν τον πρόεδρο ο οποίος έχει μπει στο αμάξι του και τον ρωτούν που θα πάνε και αν θα τους πάρει μαζί αυτός κάπου. Εκείνος λοιπόν φανερά εκνευρισμένος αρχίζει και φωνάζει “Να πάτε σε ΑΥΤΗΝ που μιλούσατε, και αγνοήσατε πρόεδρο και αντιδήμαρχο”. Γυρνάει ο κόσμος και τους κοιτάει. Η δημοσιογράφος προσπαθεί να του εξηγήσει πως δεν αγνόησε κανένα και πως απλά ο συνάδελφός της είδε το παιδί. Εκείνος συνεχίζει και φωνάζει “Εδώ είμαστε πρόεδρος και αντιδήμαρχος και δε θα μας αγνοείτε για να μιλάτε με ΑΥΤΗΝ” . Ο ένας ο δημοσιογράφος γυρνάει στον συνάδελφό του, κοιτιούνται μεταξύ τους και προσπαθούν να καταλάβουν και με ρωτούν “τι έγινε;”. Τους λέω “παιδιά μη δίνετε σημασία, μαζί μου τα έχει όχι με εσάς.” και παίρνω το παιδί από το χέρι να φύγουμε γιατί και είχαμε τελειώσει αλλά και δεν ήθελα να βλέπει αυτές τις σκηνές.

Προχωρώντας προς το αυτοκίνητό μας ο Τασούλης που όπως όλοι ξέρουν είναι και χιουμορίστας αλλά και αυθόρμητο παιδί μου λέει “Μαμά να γυρίσω να του δώσω μπουνιά; Με τσατίζει όπως φωνάζει σα τρελός” και του κάνω μια εγώ αστειευόμενη “άντε ρε βλάκα, που θα δώσεις και μπουνιά”. Προφανώς ο πρόεδρος άκουσε τη λέξη βλάκα και θεώρησε ίσως ότι αναφερόταν σε αυτόν. Βγάζει λοιπόν το κεφάλι του από το αμάξι, με τους δημοσιογράφους και άλλο κόσμο τριγύρω και φωνάζει “Άκου να σου πω!! εγώ δεν είμαι βλάκας!!!” Του απαντάω πως μιλούσα στο παιδί μου και όχι σε αυτόν. Και συνεχίζει ουρλιάζοντας “Είσαι τελειωμένη εσύ από το Μαθράκι !! Θα σε τελειώσω!!” . Σοκαρισμένη του απαντάω ένα “καλά, τραγούδα εσύ”, παίρνω το παιδί και φεύγω φανερά εκνευρισμένη και σοκαρισμένη. Για την ακρίβεια με το που έφτασα στο καφενείο όπου μας περίμενε η μαμά μου και μία φίλη τους έδειξα τα χέρια μου που τρέμανε και ξέσπασα σε κλάματα. Προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν πόση ώρα κι εμένα και τον μικρό.

Στο μεταξύ έχει έρθει και ο πρόεδρος με τους δημοσιογράφους εκεί και έχουν μπει μέσα και μιλούν έντονα. Παίρνω τη μαμά μου και το παιδί και πάμε προς το σχολείο για τον αγιασμό. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη. Την ώρα λοιπόν που γίνεται ο αγιασμός.. εγώ έχω ολοφάνερα μούτρα που παρατήρησαν πολλοί και με ρώτησαν και με το που τελείωσε ο αγιασμός ξέσπασα και πάλι σε κλάματα. Με ρώτησαν μάλιστα και κάποιοι τι συμβαίνει και δε δίστασα να πω τι είχε γίνει. Έμαθα επίσης ότι ο πρόεδρος δήλωσε πως την πόρτα της αυλής μου δεν την ξαναπερνάει και πως θα με διώξει από το νησί.

Όταν λοιπόν πήγαμε σπίτι, καθίσαμε και μιλήσαμε και με το παιδί γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πως. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί κάποιος θα μπορούσε να φερθεί ΤΟΣΟ αισχρά στη μητέρα του απλά γιατί ζήτησε τα αυτονόητα… να είναι το παιδί της ασφαλές. Και ναι είμαι τσαούσα και χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι όταν χρειάζεται, αλλά πείτε μου εσείς, αν ήταν το δικό σας παιδί κι αν σας είχε φερθεί εσάς έτσι, τι θα κάνατε;

Αυτό λοιπόν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο-τρεις μέρες μετά το παιδί ήρθε και μου εξέφρασε την επιθυμία του να φύγουμε, αλλά να σας πω την αλήθεια, κι εγώ το ίδιο ένιωθα μέσα μου κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ. Γιατί το να έχεις σε κάθε τόπο να κάνεις με κάποιους ανάποδους είναι φυσιολογικό, αλλά όταν από τον ίδιο τον “άρχοντα” του νησιού έχεις τέτοιες συμπεριφορές και καταλήγεις σε ένα μέρος που πήγες να βρεις την ηρεμία σου να έχεις καθημερινά νεύρα και πίεση….τι να το κάνεις;

Το άρθρο Ας αρχίσουμε απ’ το τέλος εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και ήρθε λοιπόν σήμερα το καράβι “Γρηγόρης” για να μας φέρει για πρώτη φορά καύσιμα. Να σημειώσουμε ότι ήδη είχε κάνει προ ημερών ένα δρομολόγιο στους Οθωνούς.

Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι οι κάτοικοι που ήθελαν καύσιμα στο λιμάνι και έφτασε το καράβι με 2 βυτία και 1 φορτηγό με οικοδομικά υλικά. Ξεκινώντας το γέμισμα βαρελιών, πλαστικών δοχείων, αυτοκινήτων κλπ παρατηρήσαμε ότι μας χρέωναν για ναύλα 0.40 €/λίτρο και η βενζίνη από 2,45€ που την είχε το ίδιο πρατήριο στην Κέρκυρα, σε εμάς την χρέωνε 2,47€.

Αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε γιατί είναι αδιανόητο για ένα πλαστικό δοχείο βενζίνης να πρέπει να πληρώσουμε περίπου 10 ευρώ ναύλο και ας μην αναφέρω το πόσο ακριβά έβγαιναν τα βαρέλια που γέμισαν κάποιοι.

Ρωτώντας τον κύριο που έφερε βενζίνη, μας είπε ότι αυτός που του είπε να χρεώσει τόσο το ναύλο ήταν ο κύριος Μίμης Κατέχης, αντιδήμαρχος Οθωνών. Ζητήσαμε να του πει να έρθει΄, στην αρχή μας είπε “πηγαίνετε στο καφενείο και βρείτε τον”. Μετά άρχισα να βιντεοσκοπώ τα συμβάντα και δε του άρεσε, και πήρε τον Κο Κατέχη τηλέφωνο ο οποίος του έδωσε οδηγία να μας επιστραφούν τα ναύλα και να πληρώσει ο καθένας ό,τι θέλει. Όπως κι έγινε. Αμέσως κατέφτασε και ο Κος Κατέχης.

Εκείνος λοιπόν μας είπε ότι το καράβι ζητάει 3000€ για το δρομολόγιο και πως είχε ενημερώσει τον δικό μας πρόεδρο και τον αντιδήμαρχο για το κόστος των ναύλων, γεγονός που όλοι οι παρευρισκόμενοι κάτοικοι αρνήθηκαν ότι υπήρξε ενημέρωση. Επίσης δικοί μας κάτοικοι που ήταν ενημερωμένοι του είπαν πως το δρομολόγιο κοστίζει 1500€ και αναρωτήθηκαν αν εμείς πληρώνουμε και των Οθωνών το προηγούμενο δρομολόγιο και γιατί. Τότε ο Κος Κατέχης μας είπε να απευθυνθούμε στους δικούς μας εκπροσώπους που φυσικά δεν ήταν παρόντες.

Ακόμα μια πληροφορία που είχα, λέει πως το δρομολόγιο ήταν πληρωμένο από το Δήμο Κέρκυρας. Και σημειωτέον, για τα καύσιμα που πήραμε δε λάβαμε ΚΑΜΙΑ απόδειξη. Ο ίδιος ο κύριος που έφερε τα καύσιμα μου είπε ότι μας χρεώνει 2 λεπτά παραπάνω από Κέρκυρα και πως είχε εντολές από τον Κο Κατέχη να μας χρεώσει 40 λεπτά/λίτρο ως ναύλο.

Για όσα αναφέρω παραπάνω έχω αποδείξεις και έχω και μάρτυρες οπότε μη διανοηθεί κανείς να μου πει πως λέω ψέματα…

Ζητάμε λοιπόν : Αποδείξεις για όλα τα καύσιμα που πουλήθηκαν στο νησί μας. Τιμολόγια ή άλλα αποδεικτικά από το καράβι για όλες τις χρεώσεις και ξεκάθαρες εξηγήσεις για μια φορά ως προς το θέμα της μεταφοράς καυσίμων. Οι κάτοικοι πρέπει να ξέρουν τι πληρώνουν και σε ποιον! Οι κάτοικοι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν τόσα πολλά χρήματα ως ναύλο για ένα προϊόν που τους είναι ζωτικής σημασίας.

Κύριοι υπεύθυνοι, τοπικοί και κρατικοί. Οι κοροϊδίες ΤΕΛΟΣ!!! Βρείτε άμεσες λύσεις για τους κατοίκους αυτών των νησιών! Και λύσεις ΒΙΩΣΙΜΕΣ!!! Δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούνται όλοι οι Έλληνες. Νόμιμη πρόσβαση σε καύσιμα χωρίς να πρέπει να τα πληρώνουμε για “χρυσό” μια και ήδη οι τιμές είναι στα ύψη.

Το άρθρο Ο εφιάλτης με τα καύσιμα συνεχίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Το άρθρο Εγώ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να κάνω ένα ξεκαθάρισμα. Ξεκαθάρισμά απόψεων, ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχω μάθει να μιλάω χύμα και τσουβαλάτα και σε όποιον αρέσει. Δεν έχω μάθει να κρύβομαι, δεν έχω μάθει να είμαι διπλωμάτης, κάτι για το οποίο πάντα μου γκρίνιαζε ο πατέρας μου. Έτσι ήμουν από μικρή και πολύ γρήγορα απέκτησα τον τίτλο “αντράκι” από πολλούς. Είναι ένας τίτλος που δεν δέχομαι παρόλο που καταλαβαίνω ότι  μου δόθηκε για καλούς λόγους. Γυναίκα είμαι, με όλη τη σημασία της λέξης και από όλες τις απόψεις. Απλά μια γυναίκα που δεν είναι γυναικούλα. Δεν μου αρέσουν οι κατινιές και τα πισώπλατα. Όταν κάνω λάθος θα ζητήσω συγγνώμη αλλά το δίκαιο θα το υποστηρίξω με κάθε τρόπο, κάθε μέσο απέναντι σε οποιονδήποτε.

Ένα πράγμα που συμπεριλαμβάνεται στο “ξεκαθάρισμα” που ανέφερε πιο πάνω είναι η κριτική όσο αφορά τη ζωή μου, οποιοδήποτε τομέα της ζωής μου. Και κυρίως το ρόλο μου ως μητέρα. Εκεί γίνομαι ταύρος μαινόμενος σε υαλοπωλείο. Δεν κρίνω τους ανθρώπους για το τι κάνουν στην προσωπική τους ζωή, είναι δικό τους θέμα. Δεν ανέχομαι όμως με ΤΙΠΟΤΑ κριτική όσο αφορά τη δική μου. Όποιος νομίζει ότι ξέρει τη ζωή του άλλο κάνει λάθος. Ξέρει κανείς μόνο ένα κομμάτι, μόνο όσα τον αφήνει ο άλλος να δει. Και πιστέψτε με, οι περισσότεροι για τη δική μου ζωή δεν ξέρετε ΤΙΠΟΤΑ !

Κριτική ξέρει να ασκεί ο καθένας, ιδίως σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις που δεν γνωρίζει. Αυτοκριτική όμως δύσκολα. Αντί να κοιτάει ο καθένας την καμπούρα του, όπως λέγανε οι παλιοί, κοιτάνε και σχολιάζουν τις ζωές των άλλων.

Για παράδειγμα, προχθές μετά την παρέλαση προβλήθηκαν άρθρα που διαστρέβλωσαν μια κουβέντα του γιου μου και βάλανε τίτλους του τύπου “τα σπαρακτικά λόγια του μόνου παιδιου”, και το παρουσιάζανε λες και το παιδί μου είναι καημένο και θλιμένο. Και έσπευσαν και διάφοροι να σχολιάσουν φυσικά “αχ το καημένο το παιδι”, “μα τι σκεφτεται αυτη η μανα που το πηγε εκει” κλπ κλπ. Δε μου λέτε? Το ξέρετε το παιδί μου? Ξέρετε την ψυχολογία του? Το πως νιώθει? Το πως ζούμε? Η γενικώς ξέρετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για εμάς? Ποιος λοιπόν σας δίνει το δικαίωμα να κρίνετε? Μας ταίζετε ή μας ποτίζετε? Ή μήπως θεωρείτε ότι νοιάζεστε για το παιδί μου ή για τα παιδιά μου περισσότερο από εμένα? Το παιδάκι μου, γερό να είναι, είναι ένα ευτυχέστατο παιδί, μονίμως με το χαμόγελο στα χείλη, παίζει, τρέχει, μιλάει καθημερινά με τους φίλους του, πάει για ψάρεμα, βόλτες και πολλά άλλα που τα δικά σας τα παιδιά κλεισμένα στους 4 τοίχους ενός διαμερίσματος δεν μπορούν καν να φανταστούν. Ή μήπως εσείς στα δικά σας τα παιδιά τα δίνετε όλα όσα χρειάζονται? Ή μήπως είστε οι τέλειοι γονείς? Για αυτό λοιπόν την κριτική σας να την κρατήσετε για τον εαυτό σας.

Ένα άλλο θέμα που χρειάζεται “ξεκαθάρισμα” είναι η συμμετοχή μου στα κοινά της πατρίδας μου και του τόπου μου και το κατά πόσο αυτό ενοχλεί κάποιους. Καταρχήν το ότι τόσο καιρό μιλάω και φέρομαι ευγενικά δε σημαίνει ότι είμαι ηλίθια, απλά αφήνω μερικούς να δω που θα το πάνε. Σε ότι έχει σχέση με τη συμμετοχή μου στα κοινά θα σας πω το εξής. Όσο αφορά την πατρίδα μου και τον τόπο μου πάντα θα μάχομαι, πάντα θα αντιδράω και πάντα θα με βρίσκουν απέναντι άνθρωποι που είτε δεν κάνουν τίποτα, είτε κάνουν κάτι αρνητικό. Αν αυτό ενοχλεί κάποιους γιατί είχαν βολευτεί σε κάποιες καταστάσεις, προβλημά τους. Δεν επιθυμώ να αρέσω σε όλους, κι ούτε να γίνω αποδεκτή από όλους. Όπως ποτέ μου δεν επιθύμησα καρέκλες, τίτλους, μπράβο, συγχαρητήρια και μόστρα. Ότι κάνω το κάνω γιατί πιστεύω ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό. Αν κάνω πάντα σωστά? Φυσικά και όχι. Δεν είμαι τέλεια, κανείς δεν είναι. Αλλά παλεύω και προσπαθώ. Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Κι ας ενοχλεί όσους θέλει. Κι αν κάποιοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές θεωρείτε ότι αναφέρομαι σε εσάς,να σας θυμήσω για τη μύγα και αυτόν που την έχει.

Και για να κλείσω κάπου εδώ το μακροσκελές κείμενό μου θα σας πω το εξής. Δεν τα ξέρω όλα, δεν είμαι αλάθητη, αλλά το σίγουρο είναι ότι είμαι 100% αληθινή και ντόμπρα.

Το άρθρο Ξεκαθάρισμα εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και έφτασε και η γιορτή της 25ης Μαρτίου, ο Τασούλης μου ντύθηκε τσολιάς, και κάπως έτσι το γιορτάσαμε στο ακριτικό Μαθράκι…

Την παραμονή της εορτής ο Τασούλης και η δασκάλα μας είχαν ετοιμάσει μια μικρή γιορτούλα και έτσι ο Τάσος, αφού ντύθηκε τσολιάς με στολή που μας έστειλαν από το Λύκειο Ελληνίδων Κέρκυρας (ευχαριστούμε πολύ), ετοιμάστηκε, στάθηκε καμαρωτός και περήφανος και παρουσία λίγων κατοίκων του νησιού, μας είπε το ποίημά του και τραγούδησε τραγούδια της ημέρας, συνοδεία της δασκάλας του και της κυρίας Αγάθης Κοσκινά που για ακόμα μια φορά μας έκανε την τιμή να συμμετέχει στη γιορτή μας.

Εγώ σα μαμά αλλά και σαν Ελληνίδα καμάρωνα και ψήλωνα από υπερηφάνια βλέποντας και ακούγοντας το παιδί μου, το στερνοπούλι μου να απαγγέλει και να τραγουδάει δυνατά και σθεναρά, μες την παραδοσιακή στολή του τσολιά και σκεφτόμουν πως το γεγονός ότι πάντα μιλούσα στα παιδιά μου για το πόσο υπερήφανοι πρέπει να νιώθουν ότι είναι Έλληνες, σε όποια γωνιά της γης και αν βρισκόμασταν, είχε αποδόσει καρπούς. Σκεφτόμουν την απόφασή μου να έρθω και να μετοικήσω εδώ, σε αυτό το απόμακρο νησί, και οι σχεδόν 9 μήνες που είμαστε εδώ πέρασαν σα ταινία από το μυαλό μου. Τι ζήσαμε, τι αντιμετωπίσαμε, αν θα το ξανάκανα. Και η απάντηση είναι “ΝΑΙ”. Θα το ξανάκανα 100 φορές, με όλες τις δυσκολίες, με όλα τα ευτράπελα, με όλες τις αντιξοότητες.

Την επόμενη μέρα, αφού ξυπνήσαμε με ζωντανή συνέντευξη στην ΕΡΤ, πήραμε τη σημαία μας και πήγαμε στην εκκλησία. Ο Τάσος όπως και την προηγούμενη φορά, κρατούσε τη σημαία του περήφανα και όσο και να τον παρακαλούσαμε να την κατεβάσει να ξεκουραστεί αυτός την κρατούσε πεισματικά ψηλά κι ας τρέμαν τα μικρά του ποδαράκια από την κούραση. Ήξερε και ένιωθε πόσο σημαντικό είναι. Τελειώνοντας η λειτουργεία, κατεβήκαμε στο λιμάνι όπου μαζεύτηκαν κάτοικοι του νησιού, και αφού έγινε κατάθεση στεφάνου από τον Τάσο και τον αντιδήμαρχο, ακολούθησε ενός λεπτού σιγή για τους πεσόντες και ο Εθνικός μας Ύμνος.

Βλεποντας το παιδί μου να στέκεται με σεβασμό και υπερηφάνεια, δεν μπορώ να σας κρύψω πως δάκρυσα, φούσκωσε το στήθος μου από την μητρική αλλά και εθνική υπερηφάνεια.

Μετά, ο Τάσος με την δασκάλα του Ελευθερία Βύζα και τον Βασίλη Μακαντάνη που του κάνει γυμναστική καθώς και τις πρόβες για τις παρελάσεις, πήραν θέση και άρχισαν να βηματίζουν στο ρυθμό του εμβατηρίου. Ο μικρός, καμαρωτός και περήφανος τσολιάς, κρατώντας στα χέρια του τη σημαία και την τιμή του να είσαι Ελληνόπουλο περπάτησε κατά μήκος του λιμανιού και όλοι εμείς χειροκροτούσαμε συγκινημένοι. Η λάμψη στο πρόσωπό του και το στητό κορμί του φώναζαν από μακριά “Είμαι Έλληνας, είμαι περήφανος”. Κι έτσι τελείωσε και αυτή η μέρα κι από αύριο γυρνάμε στην καθημερινότητά μας, μέχρι να ξανάρθει γιορτή και να καμαρώσουμε και πάλι τον μικρό μας να μας κάνει υπερήφανους !!!

Το άρθρο 25η Μαρτίου εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως είχα αναφέρει πριν λίγο καιρό, η μη κερδοσκοπική Εταιρεία Istorima του ιδρύματος Νιάρχου, έστειλε ένα δημοσιογράφο και ένα εικονολήπτη για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για το Μαθράκι.

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ που έκαναν με πολλή αγάπη και μας συγκίνησαν!! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς !!!

Το άρθρο Ντοκιμαντέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Κι εδώ έχουμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίο φαντάζομαι δεν ισχύει μόνο για τα δικά μας νησάκια, αλλά και για άλλα μικρά, ξεχασμένα από το κράτος ακριτικά νησιά. Τα καύσιμα.

Όπως σας έχω ξαναπεί, εδώ, ανάμεσα σε άλλα πράγματα δεν υπάρχει και πρατήριο καυσίμων. Ως τώρα καταφέρναμε και προμηθευόμασταν καύσιμα (πετρέλαιο, βενζίνη, μπουκάλες αερίου) από απένταντι.

Σύμφωνα όμως με εντολές του λιμενικού δεν μπορούμε πλεόν να προμηθευόμαστε τα καύσιμά μας με αυτόν τον τρόπο γιατί υπάρχει θέμα ασφαλείας.

Και σας ερωτώ κύριοι ιθύνοντες. Ωραία, υπάρχει θέμα ασφάλειας. Άρα υπάρχει πρόβλημα. Η λύση που είναι ??? Γιατί το να μας επισημαίνετε μόνο το πρόβλημα χωρίς να μας δίνετε και κάποια λύση, δε λέει κάτι.

Μηχανήματα, οχήματα κλπ του νησιού πως θα λειτουργήσουν? Με νερό? Γιατί αν έχετε ανακαλύψει τον τρόπο να τα λειτουργούμε με νερό να μας το πείτε. Οι οικογένειες που χρησιμοποιούν αέριο για να μαγειρέψουν όπως εγώ τι θα κάνουν? Ή μήπως όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικά?

Εγώ το παιδί μου πως θα το πάω στο σχολείο όταν έχει κακοκαιρία και δεν μπορεί να πάει με τα πόδια? Οι άνθρωποι που εργάζονται ΠΩΣ θα μπορέσουν να μετακινηθούν ή να μεταφέρουν πράγματα αν δεν έχουν καύσιμα για τα οχήματά τους και τα μηχανήματα τους?

Κάποτε κάποιος βουλευτής είχε πει πως θα μπει εντεταλμένο πλοιάριο γραμμής μόνο για αυτό το σκοπό. Που είναι? Χάθηκε στη διαδρομή?

Τα παχιά λόγια και οι υποσχέσεις, οι φωτογραφίες και οι κάμερες και το φαίνεσθαι είναι εύκολα. Οι λύσεις που είναι κύριοι της κυβέρνησης και των υπουργείων που ΤΟΣΟ κόπτεστε για τα ακριτικά νησιά?

Κι εσείς κύριοι δημοσιογράφοι που όταν είναι για θέμα που θα σας φέρει τηλεθέαση είστε πρώτοι, ΠΟΥ είστε στα προβλήματα?

Το πως ζούμε εμείς δε σας ενδιαφέρει φυσικά. Αλλά όταν πρόκειται για προβλήματα ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει και εγώ θα φροντίσω να σας το κάνω γνωστό. Και εννοείται πως δεν αναφέρομαι στους τοπικούς άρχοντες γιατί αυτοί κάνουν ΟΤΙ μπορούν!! Αλλά εσείς εκεί ψηλότερα στις βουλευτικές και τις υπουργικές καρέκλες σας, πέρα από το να μας πουλάτε παραμύθια ξέρετε κάτι άλλο?

Έχω σκοπό εντός των ημερών να επικοινωνήσω με ΟΛΑ τα ΜΜΕ των οποίων έχω κρατήσει τηλέφωνα από τις διάφορες συνεντεύξεις που έδωσα και να σας κάνω βούκινο. Γιατί κάποιος κάποια στιγμή πρέπει να ρίξει και τα μάτια του κατά δω και να δώσει λύσεις για τους ανθρώπους που κρατούν Θερμοπύλες !!!

Το άρθρο Προμήθεια καυσίμων εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Έχω καιρό να γράψω τα νέα μας, αλλά τι να κάνω που η καινούρια χρονιά μας μπήκε λίγο… επεισοδιακά!

Ας ξεκινήσουμε απο τον ΚΟΒΙΝΤ! Αφού λοιπόν περάσαμε πανέμορφα Χριστούγεννα ξαφνικά σκάει η “βόμβα” ! Κρούσμα στο Μαθράκι. Ο καλός μας ο πάτερ ήρθε για τη λειτουργία των Χριστουγέννων και νόσησε και μετά από αυτόν είχαμε ακόμα 7-8 κρούσματα. Ευτυχώς τίποτα σοβαρό, όλοι είναι πλέον καλά. Εννοείται πως μόλις το μάθαμε όλο το νησάκι μας μπήκε σε καραντίνα, Πρωτοχρονιά έκανε ο καθένας σπίτι του μόνος του και κάναμε να βγούμε από τα σπίτια μας αρκετές ημέρες. Αλλά τέλος καλό όλα καλά.

Το ίδιο διάστημα, χάσαμε τη γατούλα μας, το μικρό μας. Ο Τασούλης μες τα κλάματα, εγώ το ιδιο και φυσικά και η μαμά. Ξάφνου εμφανίζεται μισοπεθαμένο από το πουθενά, πόσο κουράγιο πρέπει να είχε για να συρθεί μέχρι εδώ. Τις πρώτες μέρες δε φαινόταν καλά. Πρέπει να υπέστη μεγάλο σοκ. Μέρα με τη μέρα όμως γινόταν και καλύτερα και τώρα πια σιγά σιγα είναι το παλιό καλό τρελόγατο που ξέραμε.

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει αυτό και την ημέρω των Φώτων χάνουμε το θείο μου, τον αδερφό της μαμάς μου και αγαπημένο μου θείο. Ναι μεν κάπου το περιμέναμε αλλά όσο και να το περιμένεις…πονάει πολύ. Ακόμα δεν μπορούμε να το χωνέψουμε.

Άλλα νέα

Κι εκεί που ο Τασούλης είναι έτοιμος να γυρίσει στο σχολείο, να σου και η Ελευθερία μας θετική στον ιό. Άλλες 10 μερες σπίτι, αλλά και πάλι όλα έληξαν καλώς και τώρα δασκάλα και μαθητής συνεχίζουν κανονικά τα μαθήματα, τα παιχνίδια και τις τρέλλες τους!

Α ναι και μολις σήμερα μπήκε και το ρολόι του νερού ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Εντάξει, σχεδόν 4 μήνες αναμονή δε το λες και λίγο.

Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Εγώ με τη διδασκαλία και τις υπόλοιπες δουλειές που κάνω διαδικτυακά, η μαμά κυρίως με το σπίτι και ο Τασούλης…τα δικα του χαχα

Το άρθρο Τα νέα μας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Καθισμένη στην αγαπημένη μου γωνιά, συντροφιά με τις φωτογραφίες των παιδιών μου, σκέφτομαι όπως όλοι μας αυτές τις ημέρες, το χρόνο που πέρασε. Πως ξεκίνησε, πως τελειώνει, τους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Ο χρόνος λοιπόν που πέρασε…

Μαρία και Χρήστος

Η σκέψη μου επικεντρώνεται στα παιδιά μου, και κυρίως στα μεγάλα μου αυτές τις στιγμές μια που μου λείπουν αφάνταστα. Τη Μαρία μου και το Χρήστο μου. Έφυγα από τη Γερμανία τον Οκτώβριο τους 2020 και ήταν η πρώτη φορά που θα τα αποχωριζόμουν. Ναι μεν ζούσαν ήδη στα δικά τους σπιτικά, αλλά ήταν κοντά μας. Και τέτοιες μέρες πάντα ήμασταν μαζί.

Σκέφτομαι τα πόσα περάσαμε, πόσα αντέξαμε, πόσες χαρές και πόσες λύπες, πόση δύναμη ψυχής είχαν μέσα σε όλες τις φουρτούνες που πέρασαν μαζί μου και το πόσο καλά παιδιά και σωστοί άνθρωποι έχουν γίνει. Είμαι πολύ υπερήφανη για αυτά και τα λατρεύω όσο τίποτα στον κόσμο.

Η μετοίκηση στο Μαθράκι

Μετά κάθομαι και σκέφτομαι πως πέρασαν σχεδον έξι μήνες από τότε που φόρτωσα το αμάξι, πήρα το μικρό μου και το σκυλί μας και ήρθαμε στο ακριτικό νησάκι. Φορτωμένοι με όνειρα, ελπίδες αλλά και φόβο για το άγνωστο. Κι όμως, τα καταφέραμε. Είμαστε εδώ, είμαστε καλά και οι μέρες κυλούν ήρεμα και ανθρώπινα. Εγώ εργάζομαι στον υπολογιστή, ο μικρός πάει σχολείο και η μαμά ασχολείται με την αυλή. Εκτός από το Μαξ μας προστέθηκαν και 3 γατούλες στην οικογένεια, λίγοι και καλοί φίλοι που γίναν οικογένεια και η ζωή είναι όμορφη.

Ανασκόπηση και ευχές

Ο χρόνος που πέρασε είχε όπως κάθε χρόνος τα θετικά του, τα αρνητικά του και τα αδιάφορα. Το σημαντικό είναι πως είμαστε υγιείς, έχουμε να φάμε, έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και ανθρώπους να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που σταθήκατε στο πλάι μας αυτή τη χρονιά, όλους εσάς που νοιαστήκατε και νοιάζεστε, γνωστοί και άγνωστοι. Ελικρινά χωρίς εσάς πολλά πράγματα θα ήταν ανέφικτα.

Θέλω να ευχαριστήσω κι εσάς που με πολεμήσατε ή που προσπαθήσατε να μου βάλετε εμπόδια γιατί έτσι έγινα ακόμα πιο δυνατή κι έμαθα να εκτιμάω ακόμα περισσότερο την καλοσύνη.

Θέλω να ζητήσω σε συγγνώμη από όσους άθελά μου στεναχώρησα ή πλήγωσα.

Και θέλω να υποσχεθώ ένα πράγμα στον εαυτό μου. Ότι θα προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, ότι θα μαθαίνω από τα λάθη μου κι ότι θα εκτιμώ πάντα αυτά που έχω στη ζωή μου.

Σας εύχομαι ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο 2022 με αγάπη, υγεία και ψυχική γαλήνη!!!

Το άρθρο Ο χρόνος που πέρασε εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όταν ξεκίνησα αυτή τη σελίδα είπα στον εαυτό μου ότι θα αποφύγω να μιλάω για τα αρνητικά. Κακώς όμως, γιατί όταν θες οι άλλοι να γνωρίσουν ένα τόπο, να δουν τη ζωή εκεί μέσα από τα μάτια σου, πρέπει να λες και τα αρνητικά. Κι εδώ έχουμε το θέμα νερό. Που και ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο γνωρίζει πως είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ένας άνθρωπος.

Η στέρνα

Το σπίτι λοιπόν στο οποίο ζω ήταν για αρκετά χρόνια ακατοίκητο. Ήταν όμως συνδεδεμένο στο δίκτυο υδροδότησης του νησιού, απλά οι κάτοικοι ξέροντας ότι δεν έχουν σκοπό να έρθουν έδωσαν το ρολόι του νερού πίσω. Έτσι λοιπόν όταν ήρθαμε εμείς το μόνο νερό που είχαμε ήταν από μία στέρνα όπως αυτές που έχουν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι στο νησί, η οποία μαζεύει από τα λούκια τα νερά της βροχής και με πιεστικό υδροδοτεί το σπίτι. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι το όλο σύστημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την παροχή ρεύματος γιατί αν δεν υπάρχει ρεύμα, δεν δουλεύει το πιεστικό, άρα μένεις χωρίς νερό.

Η στέρνα μας

Ρολόι νερού

Από τον Οκτώβριο λοιπόν ζήτησα να συνδεθεί ρολόι νερού στο σπίτι, γιατί όπως καταλαβαίνεται η τωρινή κατάσταση δεν είναι και η ιδανικότερη. Αγοράζουμε νερό για να πιούμε, για να μαγειρέψουμε και για να κάνουμε ένα απλό καφέ, ενώ μπάνιο, καθάρισμα και πλύσιμο κάνουμε με το νερό από τη στέρνα. Και τώρα το χειμώνα άντε καλά, βρέχει. Το καλοκαίρι όμως? Τι κάνουμε?

Στην αρχή μου είπαν ότι είναι δύσκολο γιατί όσοι έβαλαν ρολόι μέχρι μια συγκεκριμένη ημερομηνία πλήρωσαν 120€ και ότι τώρα θα χρειαζόταν πιθανώς να πληρώσω γύρω στα 700€ . Επτακόσια;; Μα τι στο καλό…από χρυσό είναι αυτό το ρολόι;; Ζητάω όπως και να χει να το δουν το θέμα. Ένα μήνα περίπου μετά μου λένε οκ, θα σου βάλουμε ρολόι νερού με 120€. Εντάξει λέω, ευχαριστώ, και νιώθω και ευγνώμων τρομάρα μου!

Έχουμε φτάσει πλέον στο τέλος του Δεκέμβρη κι εγώ ακόμα ρολόι νερού δεν έχω δει. Έχουν γίνει λόγω κακοκαιρίας διάφορες διακοπές ρεύματος με αποτέλεσμα να έχω μείνει και ημέρα ολόκληρη χωρίς ρεύμα ΚΑΙ χωρίς νερό. Το πιεστικό χάλασε γιατί ήταν παλιό το οποίο έπρεπε να αντικαταστήσω πληρώνοντας 150€ και ακόμα αγοράζω νερό για να έχουμε εγώ το παιδί μου και η μητέρα μου να πιούμε και να μαγειρέψουμε.

Θα μου πείτε “μα ρε συ Τζένη άνθρωποι ζούσαν χρόνια ολόκληρα έτσι, δεν έπαθαν κάτι”. Ναι ωραία, συμφωνώ. Έζησαν όμως έτσι γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Από τη στιγμή όμως που υπάρχει επιλογή ΓΙΑΤΙ;;; Και στο κάτω κάτω δε ζήτησα να μου το κάνουν δώρο. Θα το πληρώσω όπως όλοι.

Ενόχλησα μία, ενόχλησα δύο, ενόχλησα δέκα…. Τι πρέπει να κάνει δηλαδή κανείς εδώ κύριοι της Δ.Ε.Υ.Α.Κ για να μη λέει το νερό νεράκι?

Το άρθρο Το νερό νεράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.