Πέρασε ένας χρόνος από τη στιγμή που ο γιος μου κι εγώ εγκατασταθήκαμε σε αυτό το μικρό μα πανέμορφο νησάκι των Διαποντίων. Ένας χρόνος με αρκετές δυσκολίες αλλά και απεριόριστη ευτυχία. Έχουμε γίνει πια ένα με τους υπόλοιπους κατοίκους που πλέον τους θεωρούμε και μας θεωρούν οικογένεια. Γιορτάσαμε εθνικές εορτές, κάναμε παρελάσεις, Χριστούγεννα, Πάσχα.
Άνοιξε και το σχολείο μετά από 21 χρόνια για χάρη του παιδιού μου και μια υπέροχη εκπαιδευτικός, η κυρία Ελευθερία Βύζα ήρθε και από ένα κλειστό, παρατημένο χώρο, διαμόρφωσε μια αίθουσα που θα τη ζήλευαν και οι πιο σύγχρονες. Αρχικά μας είπαν ότι θα ήταν προσωρινή η κατάσταση και πως θα φτιαχνόταν το παλιό σχολείο, πράγμα που δεν έγινε παρόλες τις αμέτρητες αιτήσεις μας προς υπουργεία, περιφέρεια, πρωτοβάθμια κλπ. Κάτω λοιπόν από αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ένας μαθητής, ο Τασούλης μου και μια υπέροχη δασκάλα κατόρθωσαν τα ακατόρθωτα. Το σχολείο μας έγινε γνωστό πέρα κι από τα όρια της χώρας, όχι μόνο για το γεγονός του ενός και μόνου μαθητή, αλλά και για τις δράσεις του.

Όλη τη σχολική χρονιά 2021-2022 η δασκάλα μας μαζί με τον Τασούλη, έστησαν ένα δημοτικό σχολείο , που είχε να λειτουργήσει 21 ολόκληρα χρόνια , από την αρχή. Έγιναν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να διαμορφωθεί η σχολική αίθουσα κατάλληλα και να πληρεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να υλοποιείται ομαλά και με αξιοπρέπεια η μαθησιακή διαδικασία. Διαχωρίστηκε η κοινοτική αίθουσα με την σχολική με την τοποθέτηση γυψοσανίδων , εγκαταστάθηκε κλιματιστική μονάδα μέτρησης , έγινε ελαιοχρωματισμός των επιφανειών της και καθαρισμός της , προμήθεια των αναγκαίων επίπλων και του απαραίτητου υλικοτεχνικού εξοπλισμού , δημιουργία σύνδεσης τηλεφωνικής και διαδικτύου.

Κάνανε αμέτρητες εκπαιδευτικές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα. Τη φετινή σχολική χρονιά ο Τάσος παρακολούθησε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την ασφάλεια στο νερό Safe water sports και το πρόγραμμα περιβαλλοντικών σχολικών δραστηριοτήτων ” Φροντίζω το νησί μου και τον κόσμο όλο – ανακυκλώνω “. Έγιναν διαδικτυακά εικαστικά εργαστήρια με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Λύντιας Πετροπούλου και διαδικτυακά μαθήματα χορωδίας με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Αγάθη Κοσκινά. Το σχολείο μας ανέπτυξε δίκτυο συνεργασίας με άλλες ακριτικές σχολικές μονάδες , δηλαδή με το δημοτικό σχολείο Ριζίων του ν. Έβρου και το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Τελένδου με τα οποία κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς προέβη σε πολυάριθμες δράσεις σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όπως διαδικτυακή επίσκεψη σε μουσεία , συναντήσεις με αφηγητές παραμυθιών και συγγραφείς βιβλίων . Τέλος , το σχολείο μας , ο Τάσος και η δασκάλα του συνεργάστηκαν και με το 10ο πειραματικό σχολείο Καστοριάς και το 4ο Δημοτικό σχολείο Καστοριάς , με τα οποία προέβη στην υλοποίηση προγράμματος etwinning με τίτλο ” Εικόνες του τόπου μου στις 4 εποχές του έτους “.

Χάρη στη δασκάλα του ο Τάσος δεν ένιωσε στιγμή μόνος ή δυστυχισμένος στο σχολείο του, ξυπνούσε και ξυπνάει κάθε πρωί με ενθουσιασμό να πάει. Έμαθε μέσα σε πολύ λίγο διάστημα να γράφει, να διαβάζει και να απαγγέλει, πράγμα που φάνταζε αδύνατο στην αρχή μιας και ερχόμενοι από Γερμανία, στα Ελληνικά υστερούσε. Του χρόνου θα πάει στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού και το μόνο που σκέφτεται τώρα είναι το καλοκαίρι, τα μπάνια αλλά και το πως θα ξαναρχίσει σχολείο με την “Ελευθερία του”, τη δασκάλα του που τόσο λατρεύει. Η δασκάλα όμως δυστυχώς είναι αναπληρώτρια, κάτι που δεν της δίνει το δικαίωμα να αιτηθεί να παραμείνει στο σχολείο όσο και αν το θέλει, και το θέλει πολύ. Στείλαμε λοιπόν αίτημα σε όλες τις υπεύθυνες αρχές ζητώντας κατ’ εξαίρεση να της επιτρέψουν την παραμονή της για τουλάχιστον άλλο ένα έτος. Να μπορέσει να συνεχίσει το έργο που με τόσο κόπο έστησε αυτή τη δύσκολη χρονιά. Να δει τους καρπούς των κόπων της. Αίτημα που αφορά άμεσα και το παιδί μου που ήδη άρχισε να πέφτει ψυχολογικά σκεπτόμενος ότι η δασκάλα του θα φύγει. Και όπως καταλαβαίνετε, για ένα παιδί που ήδη ζει σε αντίξοες συνθήκες, αυτό είναι πολύ σημαντικό, η ψυχολογία του.
Αίτημα που αφορά επίσης και όλους τους κατοίκους του νησιού, που αγάπησαν τη δασκάλα μας καθώς και το σύζυγό της και τους αγκάλιασαν.
Αίτημα που αφορά εμάς, την οικογένεια αυτού του παιδιού, που το μόνο που θέλουμε είναι να είναι ευτυχισμένο. Κι ένα χρόνο τώρα το μόνο που βλέπουμε είναι το χαμόγελό του.

Μη του το στερήσετε σας παρακαλώ.

Το άρθρο Τέλος σχολικής χρονιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Αγαπητοί κύριοι που τόσο κόπτεστε για την παιδεία μας.

Σας έχει ήδη σταλεί γραπτό αίτημα εδώ και καιρό σχετικά με το θέμα της δασκάλας μας εδώ στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Μαθρακίου. Απάντηση δεν έχουμε πάρει, μας έχετε γράψει κανονικά στα παλιά σας τα παπούτσια ως συνήθως. Σας έχει σταλεί επίσης και αίτημα για την ανακατασκευή/συντήρηση του παλιού σχολείου μας, επίσης καμία απάντηση.

ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για την παιδεία, ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για τα μικρά ακριτικά νησιά!! Μέχρι να έρθει η ώρα των ψήφων..τότε ΟΛΟΙ τρέχετε να δώσετε υποσχέσεις!!

Λόγια που πάντα μένουν ΜΟΝΟ στα λόγια.

Το σχολείο εδώ άνοιξε και πάλι μετά από 21 χρόνια λόγω της άφιξης της δικής μου με τον 10χρονο γιο μου. Έτρεξα να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, κινήθηκε και η Δήμαρχος Κερκύρας και Διαποντίων Νήσων Κα. Μερόπη Υδραίου, κινήθηκε η περιφέρεια εκπαίδευσης και το σχολείο μας άνοιξε και ήρθε και εκπαιδευτικός, η υπέροχη κυρία Βύζα. Μας δόθηκε σα “προσωρινή” λύση μια κοινοτική αίθουσα η οποία χρησίμευε ΚΑΙ ως αποθήκη, για να λειτουργήσει  το σχολείο μας, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα γινόταν μελέτη στο παλιό κτίριο και ανακατασκευή του.

Η κυρία Βύζα λοιπόν από δασκάλα έπρεπε να γίνει καθαρίστρια, διακοσμήτρια, μάστορας, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να διαμορφώσει μια αίθουσα που ΔΕΝ ήταν δική της ευθύνη να το κάνει. Και όχι απλά το έκανε, αλλά η αίθουσα μας κάνει κάποιες πολύ πιο σύγχρονες αίθουσες να ωχριούν μπροστά της. Με τα περιορισμένα χρήματα που έδωσε ο οργανισμός σχολικών κτιρίων και με άπειρες δωρεές από απλούς ανθρώπους αλλά και οργανισμούς, η κυρία Βύζα έφτιαξε μια σχολική αίθουσα που θα ζήλευε ο καθένας.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, η δασκάλα μας έκανε αμέτρητες δράσεις με το παιδί μου, συνεργάστηκε με σχολεία, με οργανώσεις, με δημόσιους αλλά και ιδιωτικούς φορείς που ενδιαφέρθηκαν και το σχολείο μας έγινε γνωστό ακόμα και πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Και το Ελληνικό κράτος τι έκανε? Και πάλι μια τρύπα στο νερό.

Εκτός από την ανακατασκευή του σχολείου, το ΜΟΝΟ πράγμα που σας ζητήσαμε ήταν να επιτρέψετε στην δασκάλα μας να μείνει τουλάχιστον άλλο ένα έτος, για να μπορέσει να συνεχίσει το πολύ σπουδαίο έργο που ξεκίνησε πέρυσι. Το έργο που έστησε με τα δυο της τα χέρια! Βλέπετε, δεν είναι μόνιμη, και βάσει νόμου δεν μπορεί να αιτηθεί να παραμείνει. Αλλά τους νόμους κύριοι εσείς τους κάνετε, και όταν σας βολεύει για δικά σας συμφέροντα τους “λυγίζετε”. Σε μια τόσο λοιπόν σημαντική περίπτωση ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ? Τι θα σας κόστιζε?

Το νησί μας και το σχολείο μας έχει ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΜΑΘΗΤΗ! Το γιο μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μπαίνει και ο ψυχολογικός παράγοντας στη μέση. Το παιδί μου λατρεύει τη δασκάλα του, λατρεύει να πηγαίνει σχολείο και μια τέτοια αλλαγή, στις δύσκολες συνθήκες που ΗΔΗ βιώνει θα επηρέαζε αφάνταστα την ψυχολογία του.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε ΤΟΣΟ πολύ για την παιδεία και για τα μικρά ακριτικά νησιά θα κουνηθείτε έστω και τώρα να κάνετε ΚΑΤΙ!!

Ζητούμε να παραμείνει η δασκάλα μας! Σας λέω από τώρα πως θα πάρω πόρτα πόρτα όλα τα κανάλια και αν χρειαστεί θα έρθω αυτοπροσώπως και θα στηθώ έξω από το υπουργείο σας !!!

Το άρθρο Προς όλες τις σχετικές αρχές εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και φυσικά δεν εννοώ την αείμνηστη Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά τη δική μας, τη δασκάλα μας, την καταπληκτική Ελευθερία με το υπέροχο χαμόγελο!

Που να αρχίσω και τι να πρωτοπώ για αυτή την κοπέλα. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Η γνωριμία με τη δασκάλα μας

Ήταν 2 Σεπτεμβρίου και εγώ με τον Τασούλη ήδη ήμασταν στην Κέρκυρα 3 ημέρες και επιστρέφαμε με το “Ευδοκία” στο Μαθράκι. Την προηγούμενη ημέρα είχαμε πάει στην Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κέρκυρας για να συστηθούμε και να τους ευχαριστήσουμε για την ταχύτατη ανταπόκριση στο άνοιγμα του σχολείου μας, την εγγραφή του μικρού και την εύρεση δασκάλας. Εκεί προς έκπληξή μας μάθαμε πως η δασκάλα είχε ήδη φτάσει με το σύζυγό της και πως θα ταξίδευαν μαζί μας. Μου είπαν “ξανθιά γλυκιά νέα κοπέλα” κι εγώ με το που βρέθηκα στο καράβι άρχισα να ψάχνω.

Εδώ δασκάλα, εκεί δασκάλα, ξανθιά εδώ, ξανθιά εκεί, μα που είναι;

Ανεβαίνω επάνω και ξαφνικά την εντοπίζω. Κάθεται μαζί με έναν νεαρό άντρα και συζητούν. “Γεια σας” της λέω. “Μήπως κατά τύχη είστε η δασκάλα για το Μαθράκι;” την ρωτάω. “Ναι” μου απαντάει με ένα πλατύ χαμόγελο. “Ελάτε να γνωρίσετε το μαθητή σας” της λέω. Με κοιτάει με έκπληξη, συστηνόμαστε κι αρχίζουμε να μιλάμε. Και μεταξύ μας, από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι αν εγώ και εκείνη συζητάμε, άλλος δεν πρόκειται να σταυρώσει κουβέντα.

Είμαστε λιγάκι πολυλογούδες και οι δύο . “Από που είστε;” την ρωτάω. “Βέροια” μου λέει. Διπλή χαρά εγώ! Μακεδονία, πατρίδα! “Εγώ από Θεσσαλονίκη” της λέω με χαρά. “Αααα πατρίδα! Μακεδονία!” μου λέει. Κατεβαίνουμε κάτω να γνωρίσει τον Τάσο. Εκείνος έπαιζε στο κινητό του και αφού τον φώναξα, την κοιτάζει με περιέργεια. “Να σου γνωρίσω την καινούρια σου δασκάλα” του λέω. Εκείνη σκύβει και του λέει “Γεια σου Τάσο, εγώ ήρθα εδώ μόνο για σένα”. Αυτό ήταν. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Μιλήσαμε αρκετά μέχρι να φτάσουμε στο νησί, μου είπε πως είχε μιλήσει για πρώτη φορά με τον πρόεδρο την προηγούμενη ημέρα και πως μια και δεν υπήρχε σπίτι να μείνουν, θα τους φιλοξενούσε προσωρινά στα ενοικιαζόμενα δωμάτιά του.

Οι πρώτες ημέρες

Η κυρία Ελευθερία Βύζα λοιπόν, έμελλε να βρεθεί προ εκπλήξεων. Ούτε καν μπορώ να φανταστώ πως ένοιωσε όταν αντίκρυσε για πρώτη φορά την αίθουσα που της παραχωρήθηκε να κάνει μάθημα. Ένας κοινοτικός χώρος που ως τότε χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη, γεμάτος από τροφές για ζώα, καρέκλες, μηχανάκια, εργαλεία και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Πανικός. Πως θα το κάνουμε αυτό να μοιάζει με σχολείο; Είδα το άγχος στα μάτια της κι έσπευσα να την καθησυχάσω. “Μη στεναχωριέσαι” της λέω, όλα θα γίνουν. Θα το φτιάξουμε. Κι έτσι κι έγινε.

Μετέφεραν μαζί με το Νίκο, το σύζυγο της, αλλά και τον πρόεδρο, όλα τα πράγματα από μέσα. Κατέβηκα κι εγώ να δώσω ένα χεράκι και μαζί καθαρίσαμε την αίθουσα. Της έδωσαν 2 γραφεία και δύο καρέκλες και τοποθετήθηκαν κάποιες βιβλιοθήκες ανάποδα για να λειτουργήσουν σαν διαχωριστικό, μέχρι να γίνει ο απαραίτητος διαχωρισμός της αίθουσας με γυψοσανίδες (άλλη πονεμένη ιστορία αυτή). “Δεν έχω τίποτα” μου λέει, “τι θα κάνω; πως θα κάνουμε εδώ δουλειά;”. “Υπομονή” λέω πάλι εγώ, “ηρέμησε, μην αγχώνεσαι”.

Ο αγιασμός και η πρώτη μέρα

Και έφτασε η μέρα του αγιασμού. Η αίθουσα ετοιμάστηκε (όσο ήταν εφικτό), οι λιγοστοί κάτοικοι προσκαλέστηκαν, ο παππάς έτοιμος, κι εμείς φυσικά ενθουσιασμένοι. Η δασκάλα μας όμορφη και περιποιημένη, μας υποδέχτηκε με χαρά κι ενθουσιασμό. Μαζευτήκαμε, άρχισε ο πάτερ Νικόλαος την δοξολογία και μετά μίλησε η Ελευθερία, εγώ, ο πρόεδρος και ο αντιδήμαρχος του νησιού. Τα μάτια των λιγοστών κατοίκων που ήταν εκεί φωτίστηκαν από τα χαμόγελά τους και η συγκίνηση ήταν φανερή. 21 χρόνια μετά, υπήρχε και πάλι μαθητής στο σχολείο. Ο Τασούλης μου!

Την επόμενη μέρα πήγαμε για το πρώτο μάθημα της χρονιάς. Η δασκάλα μας με τον Τασούλη είχαν ήδη αποκτήσει πολύ καλές σχέσεις μια και σχεδόν κάθε βράδυ βρισκόμασταν στο καφενείο του χωριού και περνούσαν ώρες μαζί. Ο μικρός κατενθουσιασμένος. Εγώ το ίδιο, αλλά και με τη μόνιμη ανησυχία για το πως θα είναι η ψυχική υγεία του παιδιού μου που δε θα έχει συμμαθητές. Θα ήμουν αν μη τι άλλο αναίσθητη να μη το σκέφτομαι (αυτό για τους κακόβουλους και πικρόχολους). Μιλούσαμε με τον Τάσο, όπως κάνουμε πάντα. Εγώ έβλεπα από τη μία ένα παιδί χαρούμενο και ήρεμο, από την άλλη ρωτούσα όμως και τη δασκάλα του πως τον βλέπει. “Όλα καλά μου λέει, μην ανησυχείς, ο Τάσος ξεκίνησε τέλεια και όλο χαμογελάει”.

Ξαφνικά το μικρό μας νησί, ο Τάσος, η Ελευθερία κι εγώ βρεθήκαμε σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, σε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Την ημέρα του αγιασμού αλλά και όλη την επόμενη εβδομάδα τα τηλέφωνα χτυπούσαν σαν τρελά. Είχαμε γίνει το θέμα της εβδομάδας και η δασκάλα μας χαμογελαστή και πρόθυμη απαντούσε σε όλους.

Δύο μήνες μετά

Κι έτσι πέρασαν δύο μήνες, ήρθε ο χειμώνας και στο σχολείο μας κυλούν όλα όμορφα όπως σε ένα οποιοδήποτε άλλο σχολείο…ή μήπως όχι;

Μέσα από δωρεές απλών ανθρώπων αλλά και οργανώσεων και με πολύ σκληρή δουλειά από τη δασκάλα μας, η τάξη μας έγινε πανέμορφη και πρότυπο σχολικής τάξης. Μπαίνεις μέσα και λες “τύφλα να έχουν τα καλύτερα σχολεία”. Ο χώρος επιτέλους διαχωρίστηκε, μπήκαν βιβλιοθήκες, οι τοίχοι γέμισαν με ζωγραφιές και εργασίες του Τάσου και της Ελευθερίας. Βλέπετε, το κορίτσι μας, εκτός από δασκάλα, έγινε και συμμαθήτρια και φίλη και ενίοτε και μαθήτρια του Τάσου (πως πάνε τα Αγγλικά που σου μαθαίνει Ελευθερία μου; ).

Την 28η Οκτωβρίου κάναμε και γιορτή και παρέλαση, γεγονός που μαθεύτηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα και όχι μόνο. Επί μέρες ήταν πρώτο θέμα σε όλα τα κανάλια, κόσμος τηλεφωνούσε να μας πει το πόσο συγκίνηση τους γέμισε η θέα του μικρού μου και της δασκάλας του να παρελαύνουν και είχαμε μέχρι και ζωντανές κάμερες στο νησί.

Ο άνθρωπος, η δασκάλα

Ό,τι και να πω, ειλικρινά θα είναι πολύ λίγο. Η δασκάλα μας, η Ελευθερία, είναι μια κοπέλα πάντα χαμογελαστή, πάντα γλυκομίλητη και πάντα με όρεξη για αυτό που κάνει. Είναι από τους λίγους εκείνους εκπαιδευτικούς που πραγματικά κάνουν λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Είμαι πέρα από ευγνώμων για όσα έχει προσφέρει και έχει κάνει για το παιδί μου και για το σχολείο μας. Έχουμε δεθεί πολύ όλο αυτό το διάστημα και είμαστε και φίλες εκτός από μαμά και δασκάλα.

Εγώ την φωνάζω χαϊδευτικά “πολυβόλο” γιατί όταν αγχώνεται και όταν ενθουσιάζεται μιλάει πολύ και γρήγορα (δε κοιτάω τα μούτρα μου λέω γω ) κι εκείνη όταν μου τηλεφωνεί λέει “έλα το βάσανό σου είμαι”. Την αγαπώ μέσα από την καρδιά μου και ο Τασούλης την λατρεύει. Είναι μια δασκάλα που δεν κοιτάει μόνο να του μάθει γλώσσα, μαθηματικά, ιστορία. Είναι μια δασκάλα που πρώτα κοιτάζει το πως είναι το παιδί, την διάθεσή του, την ψυχική του υγεία, τις ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του αλλά και της κατάστασης που βιώνει. Επομένως ο Τάσος όχι μόνο δεν δυσανασχετεί που δεν έχει συμμαθητές, αλλά είναι ένα παιδάκι ευτυχισμένο, με πολλή αγάπη για τα μαθήματα και τη δασκάλα του, με όρεξη για παιχνίδι και με ένα χιούμορ απίστευτο.

Το σχολείο, το μέλλον

Η Ελευθερία από την άλλη έχει ηρεμήσει, έχει μπει σε μια σειρά και όλα στο σχολείο μας κυλούν όμορφα. Σκοπός της να έρθουν κι άλλα παιδάκια έτσι ώστε να έχει παρέα ο Τάσος αλλά και να κάνει τα πάντα για να μη νιώθει αυτή την έλλειψη το παιδί μου. Κάνουν διαδικτυακές συνεργασίες με άλλα σχολεία και με ανθρώπους που διδάσκουν εικαστικά, μουσική και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, έτσι ώστε ο Τάσος να μη μείνει πίσω σε τίποτα, να έχει πάντα ενδιαφέρον για το σχολείο και να κοινωνικοποιείται.

Όταν θα φύγει (μη φύγεις σε παρακαλώ), θα αφήσει μεγάλο κενό πίσω της και μεγάλα παπούτσια να γεμίσει ο επόμενος/η επόμενη. Η δουλειά που κάνει είναι άξια θαυμασμού και πολλών επαίνων και η σχέση που έχει αναπτύξει με τον Τάσο, με εμένα αλλά και με όλους τους κατοίκους του χωριού τόσο στενή που είναι σα να γνωριζόμαστε χρόνια ολόκληρα. Όπως είπε και εκείνη, “θα πέσει πολύ κλάμα όταν θα φύγω” και έτσι είναι. Την έχουμε αγαπήσει κι εγώ και ο Τασούλης σα να είναι μέλος της οικογένειάς μας (μέχρι που τη “μαλώνω” και τη συμβουλεύω σα μαμά ώρες ώρες), και η έλλειψη θα είναι τεράστια.

Σε ευχαριστώ κυρία δασκάλα

Μακάρι να μπορούσες να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια μου. Τότε θα έβλεπες πόσο καταπληκτική είσαι και σα δασκάλα και σαν άνθρωπος. Με ακούς πολλές φορές να γκρινιάζω για διάφορα, που όμως είναι άσχετα με εσένα, εσύ έκανες και κάνεις όχι μόνο αυτά που πρέπει, αλλά και χίλια ακόμα παραπάνω, ακόμα και πράγματα που δεν είναι μέρος της δουλειάς σου αλλά της δουλειάς άλλων. Και το κυριότερο είναι ότι όλα τα κάνεις με διάθεση και χαμόγελο και απίστευτη αγάπη. Σ’αγαπώ πολύ πολυβόλο μου και να ξέρεις πως ό,τι και να χρειαστείς, όποτε και να είναι αυτό, θα είμαι κοντά σου. Εμείς τώρα έχουμε δεθεί για μια ζωή, να το ξέρεις. Κι εγώ και ο Τασούλης δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Να προσέχεις τον εαυτό σου και όχι μόνο όλους τους άλλους. Να είσαι πάντα γερή και σου εύχομαι μια ζωή γεμάτη χαμόγελα σαν αυτά που μας χαρίζεις εσύ απλόχερα. Κι όταν με το καλό κάνεις δικά σου παιδιά, έυχομαι να έχουν την τύχη που είχε το δικό μου παιδί και να έχουν μια δασκάλα σαν εσένα. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!

Το άρθρο Η Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.