Πριν λοιπόν αρχίσω να σας λέω όλη την ιστορία από την αρχή, θα σας πω τι έφερε την τελική ρήξη και την απόφασή μας να φύγουμε.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς που ήταν η πρώτη στην προσωρινή αίθουσα του σχολείου, αγνόησα εσκεμμένα πολλές “παρατυπίες” όσο αφορά τη σχολική αίθουσα γιατι υποτίθεται ότι ήταν όπως προείπα…προσωρινή. Ή τουλάχιστον έτσι μας είχαν πει από την αρχή, και η κυρία Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος. Έστειλε βέβαια δύο φορές η Ελευθερία (με δική μου συγκατάθεση) έγγραφα προς όλους τους υπεύθυνους που ανέφεραν ελλείψεις και προβλήματα του σχολικού χώρου.

Έτσι λοιπόν πριν ξεκινήσει η δεύτερη σχολική χρονιά και βλέποντας πως δεν έχει αλλάξει κάτι, ζήτησα να μεταφερθούν από τη διπλανή αίθουσα οι φιάλες υγραερίου που υπήρχαν τοποθετημένες από τον πρόεδρο λόγω του ότι τις εμπορεύεται. Επίσης ζήτησα να μεταφερθούν και δοχεία βενζίνης που υπήρχαν εκεί γιατί όπως και οι φιάλες, είναι επικίνδυνα. Έχετε ακούσει φαντάζομαι κατά καιρούς για το πόσες φιάλες έχουν “σκάσει” από μόνες τους.

Στις 25 Αυγούστου και βλέποντας πως και πάλι τίποτα δεν είχε γίνει, και πως σύντομα θα έφτανε και η δασκάλα μας, έκανα μια ανάρτηση στο facebook θέτοντας τα θέματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν πριν ξεκινήσει ακόμα μία σχολική χρονιά, μήπως και δεήσει κάποιος και ανταποκριθεί. Ανέφερα το θέμα διαμονής της δασκάλας που για ακόμη μια φορά περιμένανε τελευταία στιγμή, ανέφερα τις φιάλες και τις βενζίνες, ανέφερα το μηχανικό για το σχολείο που ποτέ δεν ήρθε…ανταπόκριση καμία.

Ξεκινάω λοιπόν με τη βοήθεια κάποιων κατοίκων να ψάχνω σπίτι για τη δασκάλα που θα ερχόταν. Βρέθηκαν 2-3 επιλογές αλλά τελικά αποφάσισε η ίδια να φιλοξενηθεί στα ενοικιαζόμενα του προέδρου όπως και η περσινή μας δασκάλα. Όλα καλά.

ΔΥΟ μέρες πριν από τον αγιασμό του σχολείου ο πρόεδρος ήρθε σπίτι μου να φέρει κάποια πράγματα που είχα παραγγείλει. Την ώρα που έφευγε τον ρωτάω “Τις μπουκάλες από την αίθουσα τις έβγαλες;”. “Ναι” μου λέει τις έβγαλα, και χαμογελάει. Και του απαντάω χαριτολογώντας “Μπράβο βρε γι’ αυτό σ ‘αγαπάω” . “Δε το δείχνεις” μου λέει. Και εκεί παίρνω την ευκαιρία και του λέω “Κοίτα να δεις, δεν είμαι κακιά, όταν φωνάζω είναι για κάτι σωστό ή δίκαιο”. Δε λέει τίποτα και απλά με ενημερώνει πως θα έρθει τη Δευτέρα ένα συνεργείο της ΕΡΤ να κάνει ντοκιμαντέρ στο Μαθράκι και πως τους έδωσε το τηλέφωνό μου για να κανονίσουν αν θέλουν να τραβήξουν και τον μικρό.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα με φίλη να πιούμε καφέ στο λιμάνι και φεύγοντας για το σπίτι, βλέπω την σχολική αίθουσα ανοιχτή και τη μητέρα της δασκάλας μέσα να καθαρίζει. Λέω στη φίλη μου, “μισό λεπτό να δω κάτι”. Πηγαίνω λοιπόν από έξω από τη τζαμαρία και κοιτάω εκεί που ήταν οι φιάλες και τα μπιτόνια βενζίνης και τα βλέπω στην ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ !!! Γίνομαι λοιπόν πυρ και μανία γιατί καταλαβαίνω πως ο κύριος πρόεδρος μου είπε ψέματα μες τη μάπα μου, μπαίνω μέσα και τα βγάζω φωτογραφίες. Στέλνω τις φωτογραφίες στο κινητό της κυρίας Δημάρχου Μ. Υδραίου, γιατί σημειωτέο στην τελευταία μας συνομιλία μου είχε πει πως όταν θέλω κάτι θα πηγαίνω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε αυτή και σε κανέναν άλλο. Της γράφω και από κάτω που βρίσκονται αυτά και τη ρωτάω “Εσείς θα το στέλνατε το παιδί σας να κάνει μάθημα εκεί;”. Η ίδια δε μου απάντησε αλλά από ότι καταλαβαίνω έστειλε τις φωτογραφίες στον αντιδήμαρχο και αυτός με τη σειρά του τις έδειξε στον πρόεδρο και τους υπόλοιπους.

Μαθαίνω λοιπόν ότι με του που γίνεται αυτό ξεσπάει ένας χαμός στο καφενείο που βρίσκονταν οι παραπάνω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με θέμα..τι άλλο… εμένα. “Ήρθε να κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” έλεγε ο ένας, “Είναι τσαούσα” έλεγε άλλος.. “αν δε της αρέσει να φύγει” έλεγε ο τρίτος. Και το υπόλοιπο της ημέρας αυτό ήταν το θέμα συζήτησής τους. Αφού μάλιστα έκαναν όλο το συμβούλιο μαζί επιθεώρηση την αίθουσα για να βεβαιωθούν πως ο πρόεδρος είχε αφαιρέσει αυτά που έπρεπε και μου έστειλαν με γείτονα “μήνυμα” ότι το έκαναν.

Φτάνουμε στη μέρα του αγιασμού που ήταν ακριβώς η επόμενη, Έχω πάρει από πιο νωρίς τον μικρό και πηγαίνουμε στο λιμάνι να παραλάβουμε ψώνια από το καράβι. Μέσα στο καράβι ήταν το συνεργείο της ΕΡΤ και ο ένας δημοσιογράφος είδε τον Τασούλη. Με ρωτάει αν αυτός είναι ο ένας μαθητής, του λέω ναι και μου ζητάει την άδεια να τραβήξει μερικές σκηνές καθώς ο μικρός με βοηθάει με τα ψώνια. Του λέω εντάξει και όντως τραβήξανε 2-3 σκηνές. Εγώ ταυτόχρονα κουβαλούσα τα ψώνια στο αμάξι μου. Με ρωτάει λοιπόν η επικεφαλής δημοσιογράφος “τι θα κάνετε τώρα; τι ώρα είναι ο αγιασμός;” . Της λέω ότι εμείς θα πάμε για καφέ και την ενημερώνω για την ώρα του αγιασμού. Με ρωτάει ποιος είναι ο πρόεδρος για να συνεννοηθεί μαζί του και της τον δείχνω. Εμείς φορτώνουμε και τα τελευταία πράγματα με το παιδί για να φύγουμε. Εκείνοι πλησιάζουν τον πρόεδρο ο οποίος έχει μπει στο αμάξι του και τον ρωτούν που θα πάνε και αν θα τους πάρει μαζί αυτός κάπου. Εκείνος λοιπόν φανερά εκνευρισμένος αρχίζει και φωνάζει “Να πάτε σε ΑΥΤΗΝ που μιλούσατε, και αγνοήσατε πρόεδρο και αντιδήμαρχο”. Γυρνάει ο κόσμος και τους κοιτάει. Η δημοσιογράφος προσπαθεί να του εξηγήσει πως δεν αγνόησε κανένα και πως απλά ο συνάδελφός της είδε το παιδί. Εκείνος συνεχίζει και φωνάζει “Εδώ είμαστε πρόεδρος και αντιδήμαρχος και δε θα μας αγνοείτε για να μιλάτε με ΑΥΤΗΝ” . Ο ένας ο δημοσιογράφος γυρνάει στον συνάδελφό του, κοιτιούνται μεταξύ τους και προσπαθούν να καταλάβουν και με ρωτούν “τι έγινε;”. Τους λέω “παιδιά μη δίνετε σημασία, μαζί μου τα έχει όχι με εσάς.” και παίρνω το παιδί από το χέρι να φύγουμε γιατί και είχαμε τελειώσει αλλά και δεν ήθελα να βλέπει αυτές τις σκηνές.

Προχωρώντας προς το αυτοκίνητό μας ο Τασούλης που όπως όλοι ξέρουν είναι και χιουμορίστας αλλά και αυθόρμητο παιδί μου λέει “Μαμά να γυρίσω να του δώσω μπουνιά; Με τσατίζει όπως φωνάζει σα τρελός” και του κάνω μια εγώ αστειευόμενη “άντε ρε βλάκα, που θα δώσεις και μπουνιά”. Προφανώς ο πρόεδρος άκουσε τη λέξη βλάκα και θεώρησε ίσως ότι αναφερόταν σε αυτόν. Βγάζει λοιπόν το κεφάλι του από το αμάξι, με τους δημοσιογράφους και άλλο κόσμο τριγύρω και φωνάζει “Άκου να σου πω!! εγώ δεν είμαι βλάκας!!!” Του απαντάω πως μιλούσα στο παιδί μου και όχι σε αυτόν. Και συνεχίζει ουρλιάζοντας “Είσαι τελειωμένη εσύ από το Μαθράκι !! Θα σε τελειώσω!!” . Σοκαρισμένη του απαντάω ένα “καλά, τραγούδα εσύ”, παίρνω το παιδί και φεύγω φανερά εκνευρισμένη και σοκαρισμένη. Για την ακρίβεια με το που έφτασα στο καφενείο όπου μας περίμενε η μαμά μου και μία φίλη τους έδειξα τα χέρια μου που τρέμανε και ξέσπασα σε κλάματα. Προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν πόση ώρα κι εμένα και τον μικρό.

Στο μεταξύ έχει έρθει και ο πρόεδρος με τους δημοσιογράφους εκεί και έχουν μπει μέσα και μιλούν έντονα. Παίρνω τη μαμά μου και το παιδί και πάμε προς το σχολείο για τον αγιασμό. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη. Την ώρα λοιπόν που γίνεται ο αγιασμός.. εγώ έχω ολοφάνερα μούτρα που παρατήρησαν πολλοί και με ρώτησαν και με το που τελείωσε ο αγιασμός ξέσπασα και πάλι σε κλάματα. Με ρώτησαν μάλιστα και κάποιοι τι συμβαίνει και δε δίστασα να πω τι είχε γίνει. Έμαθα επίσης ότι ο πρόεδρος δήλωσε πως την πόρτα της αυλής μου δεν την ξαναπερνάει και πως θα με διώξει από το νησί.

Όταν λοιπόν πήγαμε σπίτι, καθίσαμε και μιλήσαμε και με το παιδί γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πως. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί κάποιος θα μπορούσε να φερθεί ΤΟΣΟ αισχρά στη μητέρα του απλά γιατί ζήτησε τα αυτονόητα… να είναι το παιδί της ασφαλές. Και ναι είμαι τσαούσα και χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι όταν χρειάζεται, αλλά πείτε μου εσείς, αν ήταν το δικό σας παιδί κι αν σας είχε φερθεί εσάς έτσι, τι θα κάνατε;

Αυτό λοιπόν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο-τρεις μέρες μετά το παιδί ήρθε και μου εξέφρασε την επιθυμία του να φύγουμε, αλλά να σας πω την αλήθεια, κι εγώ το ίδιο ένιωθα μέσα μου κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ. Γιατί το να έχεις σε κάθε τόπο να κάνεις με κάποιους ανάποδους είναι φυσιολογικό, αλλά όταν από τον ίδιο τον “άρχοντα” του νησιού έχεις τέτοιες συμπεριφορές και καταλήγεις σε ένα μέρος που πήγες να βρεις την ηρεμία σου να έχεις καθημερινά νεύρα και πίεση….τι να το κάνεις;

Το άρθρο Ας αρχίσουμε απ’ το τέλος εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορα σενάρια και θεωρίες συνωμοσίας για το πως βρέθηκα εδώ με το παιδί μου.
Από το ότι με έφεραν κάποιοι με συμφέροντα, μέχρι το ότι επιδοτήθηκα για να έρθω.
Κάτι που οι περισσότεροι δεν ξέρετε είναι ότι δεν ξεκίνησα να έρθω μόνη. Ήμασταν πέντε οικογένειες με παιδιά, όλοι φίλοι/γνωστοί που είχαμε την επιθυμία να προσφέρουμε μια διαφορετική ζωή στα παιδιά μας αλλά και να ενισχύσουμε τα ακριτικά μας νησιά που κοντεύουν να εξαφανιστούν.
Όταν λοιπόν πήρα τηλέφωνο εδώ και εξέφρασα την επιθυμία μας, μας είπαν ότι ήταν δύσκολο να βρεθούν σπίτια, αλλά πως θα μπορούσαν να βρεθούν σταδιακά, το ένα μετά το άλλο.
΄Ετσι λοιπόν ήρθα εγώ με τον Τασούλη πρώτη και εγκατασταθήκαμε στο πρώτο σπίτι που βρέθηκε (θα μιλήσουμε για αυτό το σπίτι άλλη στιγμή). Τρεις εβδομάδες αργότερα ήρθε η δεύτερη οικογένεια, η φίλη μου με το παιδί της. Πολλοί είμαι σίγουρη πως τους θυμάστε. Έμειναν μαζί μου μέχρι υποτίθεται να βρεθεί σπίτι… το οποίο δε βρέθηκε ποτέ… γιατί είχαν ήδη αρχίσει τα όργανα… Από πίσω περιμένανε και οι άλλες τρεις οικογένειες. Τελικά η κοπέλα είδε κι αποείδε, μάζεψε ξανά τις βαλίτσες τις και το παιδί της και έφυγε, με σκοπό να ξαναέρθει όταν βρεθεί σπίτι. Τότε όσοι με ρωτήσατε σας είπα ότι δεν άντεξε και έφυγε γιατί δεν ήθελα να εκθέσω κάποιους.
Έτσι περιμένοντας, μείναμε μόνοι εγώ και ο Τάσος. Το σχολείο είχε ήδη αρχίσει, είχα ήδη κάνει αρκετά έξοδα για την μετακόμιση, αρχίσαμε να δενόμαστε και με τους κατοίκους, οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε. Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να φέρουμε και άλλες οικογένειες.
Εκεί μπήκανε και στο παιχνίδι κάποιες οργανώσεις που προσπάθησαν να ενθαρρύνουν οικογένειες να έρθουν προσφέροντάς τους ένα μικρό χρηματικό ποσό για βοήθημα. (όχι εγώ δεν τα πήρα αυτά τα χρήματα).
Το πρόβλημα όμως ήταν μονίμως η κατοικία. Ενώ ξέρω πολύ καλά πως σπίτια υπάρχουν, έστω και κάποια που θέλουν φτιάξιμο, δεν νοιάστηκε κανείς ιδιαίτερα για να έρθουν αυτές οι οικογένειες.
Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε μόνοι εδώ εγώ και ο Τασούλης…δεν ήταν ο σκοπός μου εξαρχής να φέρω ένα μικρό παιδί σε ένα μέρος μόνο του αλλά ούτε υπήρχαν συμφέροντα ούτε επιδοτήσεις.
Κακοί χειρισμοί υπήρχαν. Και για όποιον θέλει αποδείξεις… έχω και τις 4 οικογένειες που θα ερχόταν μαζί να σας το πουν. Αυτά για να μη σας λέει ο καθένας ότι κοτσάνα του κατέβει στον εγκέφαλο. Κι αν ισχυριστεί κάποιος κάτι άλλο, ας έρθει να μου το αποδείξει.

Το άρθρο Θεωρίες συνωμοσίας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας επιβεβαιώσω όσα ακούσατε στο Ράδιο Αρβύλα γιατί έμαθα πως ρωτάτε τριγύρω και δε θέλω να μείνετε με την περιέργεια.
Φεύγω λοιπόν από το Μαθράκι. Από το Μαθράκι που αγαπήσαμε τόσο πολύ κι εγώ και ο Τασούλης, που το νιώσαμε και το κάναμε τόπο μας, όσο μικρό και αν ήταν αυτό το διάστημα.
Είχα πει όμως άπειρες φορές από την αρχή πως ΑΝ ποτέ δω το παιδί μου να έχει πρόβλημα, δε θα διστάσω σε τίποτα να τα μαζέψω και να φύγω. Και για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες ο Τασούλης ήρθε και μου είπε “μαμά θέλω να φύγουμε”.
Σοκαρίστηκα, ξαφνιάστηκα, δε το περίμενα γιατί αυτό το παιδί έλεγε πως δε θα φύγει ποτέ από δω..τι συνέβη? Γιατί άλλαξε γνώμη?
Ο Τάσος καταρχήν είναι ένα παιδί που είναι δεμένο πολύ με τη μαμά του. Οπότε άνθρωπος που πειράζει τη μάνα του γίνεται αυτομάτως εχθρός για τον Τάσο. Ο Τάσος λοιπόν είδε τη μάνα του να κλαίει γιατί κάποιος άκουσε κάτι λάθος και άρχισε να της ουρλιάζει μπροστά σε κόσμο “είσαι τελειωμένη από το Μαθράκι, εγώ θα σε τελειώσω”. Ο Τάσος άκουσε από συζητήσεις να λένε για τη μάνα του “αυτή ήρθε να μας κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” καθώς επίσης να βάζουν και στοιχήματα “πάμε στοίχημα ότι εγώ θα την κάνω να φύγει?”. Και άλλα πολλά. Πως είμαι τσαούσα, πως βαράω τη γροθιά στο μαχαίρι…. κλπ κλπ .Από συγκεκριμένους 2-3 ανθρώπους.
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αυτό για ένα παιδί δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Ο Τασούλης επίσης είδε τη μάνα του να παλεύει για το δίκιο, να μάχεται για κάτι καλό και να τρώει πόλεμο.
Είδε πολλά… είδε και πολλά καλά από πολλούς όμως. Του Τασούλη η ψυχούλα αλλά και η δική μου κλαίνε για τη Σπυριδούλα, τον Κώστα, την Ευγενία, τον Δανίλη, τον Χρήστο και την Αλεξάνδρα που μας στάθηκαν και μας αγάπησαν σαν οικογένεια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Ο Τασούλης λυπάται και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που μας φέρθηκαν με καλοσύνη και αγάπη..κι ας μην αναφέρω τα ονόματά τους.
Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε για “Τουρίστες” όπως μας αποκάλεσε κάποιος προχθές. Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε ούτε κουμάντο να κάνουμε ούτε για προσωπικό συμφέρον. Λυπόμαστε γιατί πάνω από ένα χρόνο τώρα λέμε στα πέρατα της Ελλάδας μόνο τα καλύτερα για αυτό το νησάκι που αγαπήσαμε.
Λυπόμαστε γιατί κάποιοι με τον εγωισμό τους και την αγάπη τους για το συμφέρον και το χρήμα έκαναν δύσκολη την κατάσταση εδώ για μας. Ένας από αυτούς μου είπε όταν πρωτοήρθα “Α έχεις πολλές γνώσεις, μπορείς να βοηθήσεις σε πολλά”. Αυτό όμως που κατά βάθος εννοούσαν ήταν ότι έπρεπε να βλέπω, να ακούω, να μη μιλάω και να τους γλύφω όπως κάνουν πολλοί άλλοι.
Δε θα πω περισσότερα τώρα. Όταν φύγω και τακτοποιηθούμε με το καλό θα τα πω μια και καλή ΟΛΑ. Όλα αυτά που σας κρύβω ένα χρόνο τώρα για να μη κάνω ρεζίλι κάποιους. Και για όλα έχω πάντα αποδείξεις. Και για πολλά έχω και μάρτυρες.
Όχι δεν κατάφερες κύριε να με διώξεις εσύ από το Μαθράκι… κι ούτε υπήρχε περίπτωση να το καταφέρεις…στο λέω πληροφοριακά. Είσαι πολύ μικρός.
Αλλά φεύγω για το παιδί μου και το καλό της ψυχικής του υγείας. Γιατί πάνω από αυτό δεν βάζω κανένα και τίποτα.
Έτσι λοιπόν μπορείτε να συνεχίσετε να κάνετε κουμάντο στο Μαθράκι και να νομίζετε ότι είστε και σπουδαίοι. Αλλά ο λαός μας λέει : “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”.

Το άρθρο Η απόφαση πάρθηκε…δυστυχώς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και κάπως έτσι πέρασε ένας χρόνος. Και πέρασε τόσο γρήγορα που ούτε το καταλάβαμε. Τα στοιχήματα που έβαζαν κάποια όταν πρωτοήλθαμε ότι δε θα αντέξουμε το χειμώνα, τα χάσανε. Θεωρίες “συνωμοσίας” άκουσα πολλές. Δεθήκαμε με ανθρώπους, ζήσαμε στιγμές, βιώσαμε την πραγματικότητα του να ζεις σε ένα μικρό ακριτικό νησί.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ακόμα και χθες άκουσα από κάποιον ότι έχουν υπάρξει διάφορες θεωρίες γύρω από τον ερχομό μας εδώ. Κάποιοι είπαν ότι μας επιδότησε το κράτος και ήρθαμε. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι με έφερε εδώ ο πρόεδρος κι ότι επιδοτείται αυτός. Επίσης άκουσα ότι με έφεραν εδώ με κάποιο σκοπό. Να ξεκαθαρίσω λοιπόν τα εξής και να σας πω πως για ότι λέω έχω αποδείξεις. Για όποιον λέει τις παραπάνω μπουρδολογίες να μου φέρει αποδείξεις και να έρθει να μου τα πει στη μάπα.

1. Δεν με έφερε ΚΑΝΕΝΑΣ !!! Έχω πει άπειρες φορές την ιστορία του πως ήρθαμε εδώ, και σε αυτή τη σελίδα και σε όλα σχεδόν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Αν ακόμα δεν το έχετε εμπεδώσει παρακαλώ διαβάστε το άρθρο Η Απόφαση και το άρθρο Η Μετάβαση στο Μαθράκι .
2. Δεν με επιδότησε ΚΑΝΕΙΣ και ΠΟΤΕ !! Ακόμα και κάποια οργάνωση που ΜΕΤΑ τον ερχομό μας εδώ μας πλησίασε και μας είπε ότι επιδοτούν με 2500 ευρώ για τον πρώτο χρόνο κάθε μαθητή που μετακομίζει σε ακριτικό νησί, μας έδωσε 700 ευρώ και αυτό ήταν. Εξάλλου δεν ήρθαμε με σκοπό να μας επιδοτήσει κανείς ούτε έχω στηριχτεί ποτέ στη ζωή μου στις πλάτες άλλων και αυτό μπορεί να σας το επιβεβαιώσει όποιος με ξέρει.
3. Κάποιο άλλοι είπαν ότι εγώ ήρθα αναζητώντας δουλειά κι ότι αφού μου προσφέρθηκε δουλειά τους παράτησα σύξυλους γιατί ήμουν τεμπέλα, γιατί πήγαινα όποτε ήθελα, γιατί αυτό γιατί εκείνο. Ξεκαθαρίζω λοιπόν ότι δεν ήρθα ΠΟΤΕ αναζητώντας δουλειά, αλλά προσφέρθηκα για το καλοκαίρι να εργασθώ γιατί όπως μου είπαν είχαν πρόβλημα προσωπικού. Το στοματάκι μου δε το έχω ανοίξει ακόμα για τις συνθήκες κατά τις οποίες έφυγα και ούτε πρόκειται να το κάνω αν δεν προκληθώ. Να σημειώσω όμως κάπου εδώ ότι αχάριστη δεν είμαι και εκτιμώ αφάνταστα το ότι οι ίδιοι άνθρωποι μου βρήκαν ένα σπίτι να μείνω (με ενοίκιο εννοείται, όχι δωρεάν) και έδωσαν σε εμένα και στο παιδί μου ένα πιάτο φαί τις τρεις πρώτες μέρες μέχρι να έρθουν τα πράγματά μου. Επίσης να σημειώσω ότι για τις λίγες ημέρες που δούλεψα ΔΕΝ δέχτηκα τα χρήματα που μου πρόσφεραν και το έκανα σαν ευχαριστώ για τα παραπάνω που ανέφερα.
4. Έργάζομαι και στηρίζω εμένα τη μητέρα μου και τον Τασούλη χωρίς τη βοήθεια κανενός. Το εισόδημά μας αποτελείται από την μικρή σύνταξη της μαμάς μου και τα εισοδήματα από την εργασία μου. Στην ουσία δεν αφορά κανέναν απλά το ξεκαθαρίζω γιατί πολλές μπούρδες άκουσα ως τώρα.

Κι αφού λοιπόν ξεκαθαρίστηκαν κάποια πράγματα θα σας πω και το εξής. Στην αρχή κάποιοι βλέποντας ίσως τον δυναμισμό μου, τη μαχητικότητά μου, θεώρησαν ότι ήρθα εδώ να τους το παίξω κάποια, είπαν μάλιστα μερικοί “τι ήρθε αυτή, να μας κάνει κουμάντο;”. Για απαντήστε μου λοιπόν τώρα, ένα χρόνο μετά. Που σας έκανα κουμάντο και πότε έκανα κάτι για προσωπικό μου όφελος; Τι έχω εγώ να κερδίσω; Στο κάτω κάτω εγώ αν θελήσω τα μαζεύω όπως ήρθα και φεύγω. Και σπίτι έχω δικό μου και τίποτα εδώ να με κρατάει…έτσι δεν είναι; Σας απέδειξα όμως ότι ήρθα και έγινα ένα με εσάς, σας έδειξα ότι νοιάζομαι για αυτόν τον τόπο και για όλους σας. Όποτε φώναξα και πάλεψα ήταν για κάτι που αφορά το νησί και όχι εμένα. Πλέον πολλοί το έχουν καταλάβει και με στηρίζουν. Για τους υπόλοιπους…δεν πειράζει. Συνεχίστε να γκρινιάζετε για τα στραβά του νησιού αλλά μόλις βλέπετε κάποιον να κάνει κάτι να τον πετροβολείτε…

Δεν ενδιαφέρομαι να μου πει κανείς μπράβο ούτε να μου δώσει εύσημα. Δε με νοιάζουν οι τίτλοι, οι καρέκλες, τα προεδριλίκια. Κρατήστε τα για να γεμίζετε τις τσέπες σας και να νιώθετε σημαντικοί. Εγώ ξέρω ποια είμαι και αυτοί που με αγαπούν ξέρουν επίσης ποια είμαι.

Και μια που μίλησα για αυτούς που με αγαπούν και αγαπώ. Έχω βρει μια δεύτερη οικογένεια εδώ. Έχω δεθεί με κάποιους ανθρώπους που από την αρχή στάθηκαν δίπλα μου, μου έδωσαν μέχρι και την ψυχή τους, αγάπησαν το παιδί μου και μας έβαλαν στα σπίτια τους. Ξέρετε ποιοι είστε, δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα. Από το πειραχτήρι τον γείτονά μου τον κύριο Σαίνη που χωρίς αυτόν η ζωή θα ήταν βαρετή, στην αδερφούλα μου τη Ζούζα μου που είναι μια ψυχή από τις λίγες, στο Χρήστο το Γέη και την Αλεξάνδρα που είναι σα δεύτεροι γονείς μου και ο Τασούλης τους έκανε κι αυτούς παππούδες του, την Ευγενία και το Δανίλη που ΟΤΙ και να έχω χρειαστεί έχουν τρέξει, τη θεία την Αλεξάνδρα, το Σπύρο (Κλήτη), το Τζίμη και την Αμαλία, την Αλεξάνδρα και τον Τάσο, τον κυρ Φάνη (συγχωρέστε με οι υπόλοιποι, σας αγαπώ εξίσου αλλά θα έπρεπε να γράφω ώρες). Άνθρωποι που ακόμα και μέσα στο χειμώνα μας σκεφτόταν και μας νοιάζονταν, μας έφερναν αυγά, ψάρια, λαχανικά, αλλά πάνω από όλα την αγάπη τους. Και είναι και τόσοι μα τόσοι άλλοι που θα χρειαζόμουν ώρες να τους αναφέρω όλους. Όλοι ένας κι ένας. Ακόμα και αυτοί που στην αρχή ήταν διστακτικοί, σιγά σιγά γνωρίζοντάς μας ανοίχτηκαν και αυτοί, μας αγάπησαν και τους αγαπήσαμε. Ειλικρινά δεν έχω κανένα μα κανένα παράπονο από τους κατοίκους του νησιού. Τα παράπονα που κάνω κατά καιρούς αφορούν συνήθως διοικητικά ή κρατικά πράγματα.

Ήταν ένας χρόνος γεμάτος στιγμές όμορφες, γιορτές, παρελάσεις, γλέντια, γέλια, ανθρωπιά. Σας ευχαριστούμε όλους από καρδιάς που μας κάνατε να νιώσουμε σπίτι μας. Αν γυρνούσα πίσω στο χρόνο, θα το ξανάκανα? Χίλιες φορές ναι. Αν έχω σκοπό να φύγω; Όχι, ούτε εγώ ούτε ο Τάσος. Προσευχόμαστε μόνο να βρεθεί μια λύση για το γυμνάσιο για να μη χρειαστεί σε 3 χρόνια να φύγουμε λόγω αυτού. Αλλιώς, δεν πάμε πουθενά. Σας αγαπάμε, αγαπάμε αυτόν τον τόπο που έγινε τόπος μας και το μόνο που σας υπόσχομαι είναι ότι θα συνεχίσω να παλεύω για το δίκιο και για πράγματα σωστά για το νησί μας και εμάς. Να είστε όλοι καλά…ή όπως λέτε κι εσείς….η Παναγιά κοντά σας !

Το άρθρο Ένας χρόνος μετά… εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως είχα αναφέρει πριν λίγο καιρό, η μη κερδοσκοπική Εταιρεία Istorima του ιδρύματος Νιάρχου, έστειλε ένα δημοσιογράφο και ένα εικονολήπτη για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για το Μαθράκι.

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ που έκαναν με πολλή αγάπη και μας συγκίνησαν!! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς !!!

Το άρθρο Ντοκιμαντέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Καθισμένη στην αγαπημένη μου γωνιά, συντροφιά με τις φωτογραφίες των παιδιών μου, σκέφτομαι όπως όλοι μας αυτές τις ημέρες, το χρόνο που πέρασε. Πως ξεκίνησε, πως τελειώνει, τους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Ο χρόνος λοιπόν που πέρασε…

Μαρία και Χρήστος

Η σκέψη μου επικεντρώνεται στα παιδιά μου, και κυρίως στα μεγάλα μου αυτές τις στιγμές μια που μου λείπουν αφάνταστα. Τη Μαρία μου και το Χρήστο μου. Έφυγα από τη Γερμανία τον Οκτώβριο τους 2020 και ήταν η πρώτη φορά που θα τα αποχωριζόμουν. Ναι μεν ζούσαν ήδη στα δικά τους σπιτικά, αλλά ήταν κοντά μας. Και τέτοιες μέρες πάντα ήμασταν μαζί.

Σκέφτομαι τα πόσα περάσαμε, πόσα αντέξαμε, πόσες χαρές και πόσες λύπες, πόση δύναμη ψυχής είχαν μέσα σε όλες τις φουρτούνες που πέρασαν μαζί μου και το πόσο καλά παιδιά και σωστοί άνθρωποι έχουν γίνει. Είμαι πολύ υπερήφανη για αυτά και τα λατρεύω όσο τίποτα στον κόσμο.

Η μετοίκηση στο Μαθράκι

Μετά κάθομαι και σκέφτομαι πως πέρασαν σχεδον έξι μήνες από τότε που φόρτωσα το αμάξι, πήρα το μικρό μου και το σκυλί μας και ήρθαμε στο ακριτικό νησάκι. Φορτωμένοι με όνειρα, ελπίδες αλλά και φόβο για το άγνωστο. Κι όμως, τα καταφέραμε. Είμαστε εδώ, είμαστε καλά και οι μέρες κυλούν ήρεμα και ανθρώπινα. Εγώ εργάζομαι στον υπολογιστή, ο μικρός πάει σχολείο και η μαμά ασχολείται με την αυλή. Εκτός από το Μαξ μας προστέθηκαν και 3 γατούλες στην οικογένεια, λίγοι και καλοί φίλοι που γίναν οικογένεια και η ζωή είναι όμορφη.

Ανασκόπηση και ευχές

Ο χρόνος που πέρασε είχε όπως κάθε χρόνος τα θετικά του, τα αρνητικά του και τα αδιάφορα. Το σημαντικό είναι πως είμαστε υγιείς, έχουμε να φάμε, έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και ανθρώπους να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που σταθήκατε στο πλάι μας αυτή τη χρονιά, όλους εσάς που νοιαστήκατε και νοιάζεστε, γνωστοί και άγνωστοι. Ελικρινά χωρίς εσάς πολλά πράγματα θα ήταν ανέφικτα.

Θέλω να ευχαριστήσω κι εσάς που με πολεμήσατε ή που προσπαθήσατε να μου βάλετε εμπόδια γιατί έτσι έγινα ακόμα πιο δυνατή κι έμαθα να εκτιμάω ακόμα περισσότερο την καλοσύνη.

Θέλω να ζητήσω σε συγγνώμη από όσους άθελά μου στεναχώρησα ή πλήγωσα.

Και θέλω να υποσχεθώ ένα πράγμα στον εαυτό μου. Ότι θα προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, ότι θα μαθαίνω από τα λάθη μου κι ότι θα εκτιμώ πάντα αυτά που έχω στη ζωή μου.

Σας εύχομαι ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο 2022 με αγάπη, υγεία και ψυχική γαλήνη!!!

Το άρθρο Ο χρόνος που πέρασε εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε θεωρούσα δυνατό να καταφέρω να ζω σε ένα τόπο σαν αυτό. Να ξυπνάω και να αντικρύζω το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, να απολαμβάνω την γαλήνη και την ηρεμία και να ξεκινάω κάθε μέρα μου με όρεξη. Κι όμως είμαι εδώ, στο πανέμορφο Μαθράκι.

Πέρασαν κιόλας 3 μήνες, έφυγε το καλοκαίρι, έφυγε ο κόσμος, τελείωσαν τα μπάνια στη θάλασσα και ήρθε η ώρα να βιώσουμε σιγά σιγά τον πρώτο μας χειμώνα εδώ. Ήδη έχουμε τις πρώτες βροχές, τις πρώτες ψυχρές ημέρες, και φυσικά την μοναχικότητα που έρχεται μαζί με την αποχώρηση και των τελευταίων τουριστών του νησιού. Τώρα έχουμε μείνει εμείς κι εμείς, οι 30-35 μόνιμοι κάτοικοι που μέσα πλέον σε αυτούς συγκαταλεγόμαστε κι εμείς μαζί με τη δασκάλα μας και το σύζυγό της, καθώς και την καινούρια γιατρό που ήρθε στο νησάκι μας. Ναι είναι αλήθεια, θα έχουμε πλέον γιατρό καθημερινά, αντί για μόνο Πέμπτη και Παρασκευή  όπως είχαμε πριν. Πολύ σημαντικό για το νησάκι μας. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, ως τώρα έλεγα στον Τασούλη μου “παιδί μου πρόσεχε μην πέσει και χτυπήσεις σήμερα δεν έχει γιατρό”. Η αλήθεια είναι όμως ότι μόνο αστείο δεν είναι. Σε ένα μικρό νησάκι με τόσους λίγους ανθρώπους και μάλιστα μεγάλης ηλικίας, ο γιατρός είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει. Και τώρα έχουμε κι εμείς και είμαστε πολύ χαρούμενοι.

Οι μέρες σε γενικές γραμμές κυλούν ήσυχα. Το πρωί τον μικρό σχολείο, δουλειές στο σπίτι, δουλειά στον υπολογιστή, παραλαβή αγορών από το καράβι, καφεδάκι με τις γειτόνισσες, τηλεόραση, ίντερνετ και επιτραπέζια παιχνίδια. Μια ζωή θα έλεγα όπως όλων των υπόλοιπων ανθρώπων, αλλά θα έλεγα ψέματα. Γιατί οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν πρέπει να παραγγείλουν τα τρόφιμα τους από το διπλανό νησί, ούτε τη βενζίνη τους, ούτε πρέπει να έχουν φροντίσει να έχουν πάντα μετρητά πάνω τους γιατί δεν υπάρχει μηχάνημα τραπέζης. Και φυσικά δεν φοβούνται μήπως τυχόν κάνει άσχημο καιρό και δεν μπορέσει να έρθει το καράβι και ξεμείνουν από βασικά είδη. Αλλά όσο και να σας φαίνεται περίεργο, είναι ένας τρόπος ζωής που συνηθίζεις και προσαρμόζεσαι. Μαθαίνεις να προνοείς, μαθαίνεις να ζεις με τα απαραίτητα, δε σε καταβροχθίζει ο υπερκαταναλωτισμός όπως όταν ζεις στην πόλη. Γιατί αγαπητοί μου, ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να ζήσει, απλά έτσι μας έχουν κάνει να πιστεύουμε. Εδώ το παιδί μου δε θα φάει τα σκουπίδια από έξω, θα φάει το μαγειρεμένο φαγητό της μαμάς του και τα γλυκά που κάνει η γιαγιά του και οι φίλες εδώ στο νησί. Το παιδί μου δε θα είναι όλη την ώρα χωμένο σε πατατάκια και σοκολάτες και μπισκότα και αναψυκτικά, θα γεύεται προϊόντα απ’ τον κήπο μας και τους κήπους των γειτόνων μας. Καταλαβαίνετε που το πάω ε? Εδώ θες δε θες ζεις και τρέφεσαι πιο υγιεινά, περπατάς περισσότερο, ασκείσαι περισσότερο (ελάτε μια μέρα στην αυλή μου να δείτε κάψιμο θερμίδων χάχα).

Γενικά εδώ η ζωή είναι…αλλιώς. Έχει ναι μεν τις δυσκολίες της αλλά έχει τόσα πολλά θετικά που ούτε καν μπορώ να τα αναφέρω όλα. Οι άνθρωποι είναι αγνοί επί το πλείστον και σου δείχνουν καθημερινά την αγάπη τους έμπρακτα. Και δεν παίρνουμε αγάπη μόνο από τους ντόπιους. Απλός κόσμος από όλη την Ελλάδα στέλνουν πράγματα για το σχολείο, για τον Τασούλη, ρωτάνε, νοιάζονται και ενδιαφέρονται. Γιατί ξέρουν πως τα πράγματα εδώ δεν είναι εύκολα. Αλλά αν με ρωτήσετε αν θα το ξανάκανα… με όλη μου την καρδιά. Έχω βρει μια ψυχική ηρεμία που δεν αγοράζεται, το παιδί μου είναι ευτυχισμένο και η ζωή κυλάει…..αλλιώς.

Το άρθρο μου αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στη σελίδα του IHA

Το άρθρο Η ζωή μας…αλλιώς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Αν με ρωτούσαν πριν τέσσερις μήνες, δεν ήξερα ούτε που βρίσκεται, ούτε καν ότι υπάρχει αυτό το μικρό νησάκι δίπλα απ’ την Κέρκυρα, το μικρότερο των Διαποντίων νήσων

Αν με ρωτούσαν πριν πολλά χρόνια ποιο θα ήταν το ιδανικό μέρος για να ζήσω και να μεγαλώσω τα παιδιά μου, θα απαντούσα “ένα μικρό νησάκι” και μετά θα γελούσα μια και δεν το θεωρούσα εφικτό.

Έχοντας μεγαλώσει δύο παιδιά μόνη και μεγαλώνοντας ένα τρίτο, αποφάσισα πως ήθελα μια πιο ήρεμη ζωή, πιο ποιοτική, μακρυά από τη βαβούρα της πόλης και τον υπερκαταναλωτισμό.

Και αυτό που έψαχνα το βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο.

Μαθράκι. Τι όμορφο που φαινόταν στα διάφορα βίντεο που βρήκα. Έπρεπε να μάθω περισσότερα.

Τηλεφωνώ στο δήμο Κέρκυρας και ζητάω κάποιον υπεύθυνο στο νησί. Μου δίνουν το τηλέφωνο του προέδρου. “Γεια σας, ενδιαφέρομαι να έρθω να ζήσω στο νησί σας, μπορείτε να μου πείτε περισσότερα για τη ζωή εκεί;”

Κι έτσι άρχισαν όλα…ένα μήνα μετά μάζευα τα υπάρχοντα μου, το παιδί και το σκύλο μας και ξεκινούσαμε για το όμορφο αυτό μικρό νησί. Συναισθήματα; Απ’ τη μια ενθουσιασμός και χαρά, απ’ την άλλη φόβος για το άγνωστο.

Πώς θα μας δεχτούν; Θα τα καταφέρουμε; Κι αν δεν;

Σε όλη τη διαδρομή εγώ και ο 9χρονος γιος μου συζητάμε, ονειρευόμαστε. Λίγες ώρες μετά, επιβίβαση στο μικρό καράβι “Ευδοκία” και η καρδιά μας να χτυπάει όλο και πιο δυνατά.

Και ξαφνικά το βλέπουμε! Το Μαθράκι! Φτάσαμε! Ένα καταπράσινο τοπίο και μια καταγάλανη θάλασσα μας περιμένουν και ένα λιμανάκι με λίγο κόσμο. Βλέπουμε τον πρόεδρο, μας καλωσορίζει και ο υπόλοιπος κόσμος μας κοιτάει περίεργος.

Οι πρώτες μέρες κύλησαν γρήγορα ανάμεσα σε τακτοποίηση και καθάρισμα απ’ τη μια, και γνωριμία με το νησί και τους κατοίκους απ’ την άλλη.

“Μη τους βλέπεις πολλούς τώρα, είναι καλοκαίρι”, μου λένε. Το χειμώνα δεν είμαστε πάνω από 30-40 άτομα…θα αντέξεις;

Στο ένα και μοναδικό καφενείο του χωριού γνωρίζουμε σιγά σιγά όλο και περισσότερο κόσμο, άνθρωποι που μας καλωσορίζουν και μας κάνουν να νιώθουμε δικοί τους απ’ την πρώτοι στιγμή! Πρόθυμοι να σε βοηθήσουν σε οτιδήποτε, να απαντήσουν σε τυχόν απορίες, να σου ανοίξουν το σπίτι και τις καρδιές τους. Ο μικρός μου βρίσκει καινουριους φίλους και είναι κατενθουσιασμένος. Όλη μέρα θάλασσα και το βράδυ στην παιδική χαρά που είναι δίπλα από το καφενείο. Είμαστε χαρούμενοι!!

Αρχίζουμε να μαθαίνουμε σιγά σιγά τις ιδιαιτερότητες της ζωής εδώ. “Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για όλα” μου λένε. “Τρόφιμα παραγγέλνουμε από απέναντι, τον Άγιο Στέφανο και τρεις φορές την εβδομάδα μας τα φέρνει ο “Πήγασος”, το μικρό καραβάκι.” Μαθαίνω πως με τον ίδιο τρόπο παραγγέλνουμε και φάρμακα, ψωμί, ακόμα και βενζίνη για τα αυτοκίνητα μας. ATM υπάρχει επίσης μόνο απέναντι,πρέπει να φροντίσεις να έχεις πάντα μετρητά επάνω σου.

Γιατρός; Υπάρχει Αγροτικό ιατρείο αλλά μόνο Πέμπτη και Παρασκευή. Για όλα τα υπόλοιπα πρέπει να πας Κέρκυρα.

Σχολείο? “Έχει να λειτουργήσει 21 χρόνια”, μου λεν.

Μια κυρία που τώρα ζει στην Αμερική με ενημερώνει για ένα άρθρο που διάβασε σχετικά με κάποιο πρόγραμμα στήριξης και αναβάθμισης των ακριτικών νησιών των οργανώσεων ΑΧΕΠΑ και IHA(International Hellenic Association). Ψάχνω, ρωτώ και βρίσκω το τηλέφωνό του γραμματέα Ελλάδας και πρόεδρο τμήματος Κέρκυρας της ΑΧΕΠΑ κυρίου Νίκου Δημητρόπουλου. Μιλάμε, μου εξηγεί πως έχουν όντως ένα πρόγραμμα που στηρίζει και βοηθάει οικογένειες σαν εμένα να μετοικήσουν σε ακριτικά νησιά. Βρισκόμαστε από κοντά και ο ίδιος μαζί με τον κύριο Ευάγγελο Ρήγο πρόεδρο του IHA, ξεκινούν δουλειά. Αίτηση για άνοιγμα του σχολείου, εύρεση διδασκάλου, συνάντηση με τη δήμαρχο Κέρκυρας Κα Υδραίου και όλα τα γρανάζια μπαίνουν σε κίνηση. Θα έχουμε σχολείο, θα έχουμε δάσκαλο, όλα θα γίνουν, με καθησυχάζουν και μου δείχνουν έμπρακτα τη στήριξή τους.

Σήμερα πλέον, δύο μήνες μετά, το παιδί μου φοιτεί στην τρίτη δημοτικού με την καινούρια του δασκάλα που λατρεύει, προσωρινά σε μια διαμορφωμένη κοινοτική αίθουσα μια και το παλιό σχολείο θέλει επισκευές. Εγώ και η μητέρα μου που ήρθε μαζί μας, ασχολούμαστε με το σπίτι, τον κήπο και τα ζωάκια μας. Οι καλοκαιρινοί επισκέπτες έχουν πια φύγει και η καθημερινότητα μας έχει να κάνει με τους λιγοστούς και καλόκαρδους μόνιμους κατοίκους. Μέσα σε τόσο λίγο διάστημα νιώθω κάθε άλλο παρά ξένη,  νιώθω σα να ήμουν εδώ χρόνια, και οι οποιεσδήποτε δυσκολίες ξεπεράστηκαν και ξεπερνιουνται χάρη στη θέληση τη δική μας και τη βοήθεια των κατοίκων και των ανθρώπων που εθελοντικά μας στηρίζουν μέσω των δύο οργανώσεων που προανέφερα.

Δε μετανιώνω ούτε λεπτό για την απόφαση μου γιατί βλέπω το χαμόγελο και την ηρεμία κάθε μέρα στα μάτια του παιδιού μου, νιώθω τη γαλήνη στην ψυχή μου και καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πως ο άνθρωπος δε χρειάζεται πολλά για να ζει μια όμορφη ζωή. Αν θα το συνιστούσα σε άλλες οικογένειες? Χωρίς δεύτερη σκέψη!! Μπορεί να έχει δυσκολίες και ιδιαιτερότητες η ζωή εδώ, αλλά αυτά που αποκομίζεις δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου !!

Το συγκεκριμμένο άρθρο μου πρωτοδημοσιεύθηκε στη σελίδα του IHA

Το άρθρο Ένας μαθητής στο Μαθράκι, ο γιος μου. εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Εδώ και λίγο διάστημα, μια σκέψη μου τριβέλιζε το μυαλό. Αφού έτσι κι αλλιώς γράφω άρθρα σχετικά με την μετοίκηση και διαμονή μας εδώ, γιατί να μη τους δώσω το δικό τους χώρο?

Έτσι θα μπορείτε και εσείς να μας συνοδεύετε σε αυτό το ταξίδι στο μικρό, ακριτικό και μαγευτικό Μαθράκι.

Γιατί μόνοι? Η λέξη μόνοι στην προκειμένη περίπτωση έχει πάνω από μία έννοιες. Μόνη μαμά, μόνος μαθητής στο νησί, μόνοι γιατί και αυτό όπως και άλλα νησιά ο πολύς κόσμος δεν τα γνωρίζει, μόνοι γιατι το κράτος έχει ξεχάσει αυτά τα ακριτικά μέρη…..μόνοι από πολλές απόψεις.

Τι λέτε λοιπόν? Θα μας κάνετε παρεούλα σε αυτό μας το ταξίδι? Εδώ θα λέμε τα καθημερινά, τα καλά, τα στραβά και οτιδήποτε άλλο αφορά τη ζωή μας εδώ.

Το άρθρο Γιατί μόνοι; Γιατί στο Μαθράκι; εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Κι επειδή ποτέ όλα δεν είναι ρόδινα, ούτε τα πας καλά με όλους, ούτε όλοι σε συμπαθούν, να σημειώσω κάπου εδώ πως ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ γράφω είναι καθαρά οι εμπειρίες μου, χωρίς κακία αλλά με ωμή καθαρή αλήθεια. Πολλές φορές ίσως γράψω με πιο ήπιο τρόπο κάποια πράγματα γιατί δε θέλω να φανεί ότι ρίχνω χολή αλλά απ’ την άλλη, οι αλήθειες πρέπει να λέγονται. Το αν αυτές αρέσουν σε κάποιους ή όχι, διόλου δεν με ενδιαφέρει γιατί όπως είπα…είναι αλήθειες.

Επίσης κάπου εδώ να αναφέρω κάτι το οποίο τώρα θα σας φανεί άσχετο, αλλά θα καταλάβετε παρακάτω γιατί το αναφέρω. Πάσχω εδώ και πολλά χρόνια από μια πάθηση που λέγεται Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης (CFS). Έχω μάθει να ζω με αυτό χωρίς να μου δυσκολεύει και πάρα πολύ την καθημερινότητα. Δε σημαίνει όμως αυτό ότι δεν με σταματάει από κάποια πράγματα. Όταν για παράδειγμα κάνω δουλειές στο σπίτι, πρέπει να σταματάω τακτικά, να ξεκουράζομαι για λιγάκι και μετά να συνεχίζω. Κάποιος που δεν ξέρει λοιπόν, βλέποντας με μπορεί να συμπεράνει ότι βαριέμαι, ότι τεμπελιάζω ή οτιδήποτε άλλο. Κρατήστε το αυτό λοιπόν για αργότερα.

Η πρώτη εβδομάδα

Όπως καταλαβαίνετε, μετά την περιγραφή της κατάστασης του σπιτιού που σας έκανα, με περίμενε πολύ καθάρισμα και πολύ δουλειά. Επίσης σε δύο μέρες μετά την άφιξή μου, θα ερχόταν και τα κιβώτια με τα πράγματά μου. Επειδή λοιπόν όπως ανέφερα, τρόφιμα δεν είχα μαζί μου και ούτε υπήρχε πουθενά να αγοράσω, αναγκαστικά και τη δεύτερη μέρα κατέβηκα στην ταβέρνα του προέδρου και της γυναίκας του για να φάει το παιδί πρωινό και να πιω εγώ ένα καφέ. Αφού την ευχαρίστησα για χιλιοστή φορά, φύγαμε πάλι στο σπίτι και άρχισα πάλι να καθαρίζω σαν μανιακή. Το μεσημεράκι κατεβήκαμε πάλι για φαγητό, και πάλι δεν μας πήραν χρήματα. Της είπα μάλιστα ότι είμαι ευγνώμων γιατί αν δεν ήταν αυτή εμείς θα πεινούσαμε. Την επόμενη ημέρα ήρθαν επιτέλους τα πράγματά μας και μαζί με αυτά και δύο κούτες με τρόφιμα που είχα μαζέψει (ευτυχώς). Ρώτησα από που μπορώ να παραγγείλω προμήθειες και πως πληρώνουμε, μου είπαν για κάποιο Σούπερ Μάρκετ απέναντι και ένα μανάβη από τον οποίο θα μπορούσα να παραγγείλω τηλεφωνικά και πως πληρώνουμε στον καπετάνιο του καραβιού βάζοντας τα χρήματα σε ένα φάκελο. Οπότε εδώ πάμε στο δεύτερο θέμα, χρήματα.

Δεν είχα πολλά μετρητά μαζί μου γιατί όταν είχα μιλήσει με τον πρόεδρο στο τηλέφωνο μου είχε πει πως πηγαίνουν σχεδόν καθημερινά απέναντι οπότε θα μπορούσα να πάρω από την τράπεζα. Του λέω λοιπόν πως πρέπει να βγάλω χρήματα από το μηχάνημα γιατί έχω μείνει με πολύ λίγα επάνω μου. Μου απαντάει πως είναι δύσκολο, πως δεν πηγαίνουν κάθε μέρα και πως όταν πηγαίνουν είναι για δουλειά, πως δεν έχει χρόνο. Ρωτάω λοιπόν τι πρέπει να κάνω. Μου λένε πως θα μπορούσα να του δώσω την κάρτα μου και να μου βγάλει με την πρώτη ευκαιρία. Οκ λοιπόν, δίνω την κάρτα μου αλλά και πάλι η απάντηση που πήρα ήταν πως την μια μέρα δεν μπορούσε, την άλλη δε βόλευε, λόγω δουλειών. Ναι αλλά εγώ τα χρειάζομαι. Μου προτείνουν να μου δώσουν 100 ευρώ να έχω και τους τα δίνω όταν βγάλουν με την κάρτα μου. Δε δέχτηκα.

Γνωριμίες

Στο μεταξύ, πήγαινα κάθε βράδυ στο μοναδικό καφενείο του νησιού και εκεί άρχισα να γνωρίζω αρκετούς από τους ντόπιους αλλά και αρκετούς που ήταν μεν από κει αλλά έμεναν μόνιμα στην Αμερική και είχαν έρθει για διακοπές. Μεγάλα χαμόγελα, καλοσυνάτοι άνθρωποι, με έκαναν να νιώσω πολύ όμορφα και να μη νιώσω ξένη ούτε ένα λεπτό. Άνθρωποι που ανοίξανε τις καρδιές τους και τα σπίτια τους σε μένα και στο παιδί μου και μας καλωσόρισαν. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε και τα απογεύματα στην παραλία για μπάνιο, ο μικρός έκανε φίλους και χαιρόμουν να τον βλέπω να παίζει. Εγώ με τη σειρά μου καθόμουν με τις μαμάδες και τις γιαγιάδες τους και συζητούσαμε και γνωριζόμασταν. Ανάμεσα σε όλους αυτούς, τις πρώτες μέρες ξεχώρισα την Ισμήνη, την Ράνια και την Τούλα που έγιναν και η μόνιμη παρέα μου εκείνες τις μέρες.

Η δουλειά

Όπως λοιπόν σας είχα πει, όταν μίλησα στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο πριν έρθω μου είχε εκφράσει το παράπονό του ότι δε βρίσκει άτομα να δουλέψουν στο μαγαζί του και είχα προσφερθεί να πάω εγώ όταν θα ερχόμουν στο νησί. Μια μέρα λοιπόν, κατά τις τρεις το μεσημέρι με πήρε τηλέφωνο η γυναίκα του και μου ζήτησε να πάω γιατί είχε πολύ κόσμο. Πήρα λοιπόν το παιδί μου, γιατί δε γινόταν να το αφήσω μόνο στο σπίτι και πήγα. Με ρώτησε τι μεροκάματο θέλω, και της είπα πως δεν ξέρω από μεροκάματα γιατί πρώτον έλειπα χρόνια στο εξωτερικό και δεύτερον δεν είχα ξανακάνει αυτή τη δουλειά. Της είπα να μου δώσει ότι δίνουν οι άλλοι. Με πήγε λοιπόν μέσα και ξεκίνησα με τη λάντζα. Στίβες πιάτα και ταψιά και κατσαρόλες περίμεναν κι εγώ φυσικά δεν είχα ιδέα. Μου έδειξε εκείνη πως να τα κάνω και ξεκίνησα. Κάπως έτσι συνέχισα μέχρι τις 9 περίπου το βράδυ, όταν μου είπε πως τελειώσαμε, οπότε πήρα το παιδί και πήγαμε σπίτι να ξεκουραστούμε.

Το όρος λάντζα, τα δωμάτια,οι πετσέτες και τα σεντόνια

Την άλλη μέρα κατεβήκαμε από τις 9, ήπια εγώ ένα καφε στα γρήγορα κι ο μικρός έφαγε ένα κρουασάν και ήπιε ένα χυμό. Πάλι λάντζα εννοείται. Ο μικρός καθόταν σε μια άκρη και έπαιζε. Μετά με έστειλε στα ενοικιαζόμενα που έχουν να καθαρίσουμε με μια άλλη κοπέλα δύο δωμάτια, να πλύνουμε σεντόνια πετσέτες και μετα εγώ να σιδερώσω άλλα σεντόνια και πετσέτες που είχαν στεγνώσει και μάζεψα. Αφού τελείωσα πήγα πάλι στη λάντζα μια και είχε γεμίσει όσο έκανα τα υπόλοιπα. Κάπως έτσι συνεχίστηκε η υπόλοιπη ημέρα με ένα μικρό διάλλειμα το μεσημέρι, ίσα ίσα για να φάμε εγώ κι ο μικρός. Ευτυχώς ήταν τα κορίτσια που ανέφερα πιο πάνω με τα παιδιά τους στη θάλασσα και προσέχανε και τον Τασούλη. Κατά τις 7 φύγανε και μου προτείνανε να πάρουν και τον μικρό μαζί τους για να μη βαριέται. Έτσι λοιπόν έφτασε 10 και μισή το βράδυ και τότε πια πήγα πήρα το μικρό και πήγαμε σπίτι. Την επόμενη μέρα τα ίδια, την μεθεπόμενη μου ζήτησαν να πάω νωρίτερα γιατί είχε γεμίσει η κουζίνα από άπλυτα, για την ακρίβεια δεν υπήρχε τίποτε καθαρό. Ήταν τόσο τραγική η κατάσταση που η γυναίκα του προέδρου το έβγαλε φωτογραφία και γελούσε. Τρεις ώρες μου πήρε να τα πλύνω και η μέση μου χάλια. Κάποια στιγμή της εξήγησα και την κατάσταση της υγείας μου που σας είπα πιο πάνω για να μη νομίσει ότι τεμπελιάζω. Με ρώτησε αν θέλω να πάρω ρεπό εκείνη την ημέρα και είπα όχι. Την ίδια μέρα το βράδυ και αφού είχα πεθάνει από το πρωί, είχε μείνει ένα τραπέζι με μια συνάδελφο ψυχολόγο και μια φυσιοθεραπεύτρια. Καθόμαστε λοιπόν με τη γυναίκα του προέδρου και τις περιμένουμε να τελειώσουν..το παιδί μου όπως πάντα…στους καναπέδες. Αφού λοιπόν έχει πάει μέσα η φυσιοθεραπεύτρια με την κυρία προέδρου, εγώ άρχισα να μιλάω με την ψυχολόγο. Και ξαφνικά βγαίνει η κυρία από μέσα και τσιρίζει “εσύ το παιδί σου δε θα το παρεις σπίτι; Για δουλειά ήρθες εδώ ή για δημόσιες σχέσεις;” Με τρόπο καθόλου όμορφο. Της απαντάω πως το τι θα κάνω με το παιδί μου αφορά εμένα, της λέω πως στο νησί ΔΕΝ ήρθα για δουλειά, απλά προσφέρθηκα να βοηθήσω γιατί ο άντρας της μου είπε πως είχαν πρόβλημα να βρουν άτομο και πως απαιτώ να μου μιλάει πιο όμορφα. “Αααα μου λέει..δεν έχει ανάγκη από δουλειά; Γιατί αλλιώς μου τα είπε ο άντρας μου.. πως έχεις ανάγκη”. Κι από ότι κατάλαβα, της έδωσε την εντύπωση πως έρχεται μια κακομοίρα με ένα παιδί που θα κρέμεται από τα ψίχουλα που θα της πετάνε αυτοί.. Εμ δεν καταλάβατε καλά κυρία μου.

Το παιδί και η κούραση

Την τέταρτη μέρα πήγα πάλι νωρίς αλλά θα έφευγα το μεσημέρι. Το παιδί μου όπως και τις προηγούμενες το έσερνα μαζί μου, δεν είχα άλλη λύση. Το μεσημέρι όταν ήταν ώρα να φύγω μου ζήτησε ο μικρός να πάμε για μπάνιο αντί στο σπίτι κι εγώ μια και το είχα έτσι παραμελημένο αυτές τις μέρες λόγω της δουλειάς δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι. Μετά το μπάνιο γύρισα στη δουλειά από όπου και τελείωσα στις 11 με τον μικρο να έχει αποκοιμηθεί στους καναπέδες της ταβέρνας.

Την Πέμπτη μέρα το πρωί σηκώθηκα με χέρια πρησμένα και μουδιασμένα, σε σημείο που δεν μπορούσα ούτε να ντυθώ καλά καλά. Ο μικρός δεν μπορούσε να ξυπνήσει με τίποτα, έκλαιγε και έλεγε πως ήταν κουρασμένος. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο παρά να πάρω στο μαγαζί τηλέφωνο και να ζητήσω να πάρω εκείνη την ημέρα το ρεπό μου.  Η απάντηση που πήρα ήταν “αν πάρεις σήμερα ρεπό, να πάρεις για πάντα”. Άσχημη συμπεριφορά, φωνές…οπότε είπα χαίρετε κι έφυγα. Και σημειωτέον ότι όταν προσφέρθηκαν να με πληρώσουν για τις μέρες που δούλεψα, αρνήθηκα τα χρήματα. Κι από τότε κατά κάποιο τρόπο άρχισε ο πόλεμος…

Εν κατακλείδι…

Ας το αφήσουμε λοιπόν εδώ λέγοντας ότι για λόγους σωματικούς, για το παιδί που δεν μπορούσε για 10ωρα και 12ωρα να το σέρνω έτσι, αλλά και για λόγους “ασυμφωνίας χαρακτήρων” η επαγγελματική μου συνεργασία έληξε…

Το άρθρο Οι πρώτες μέρες εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.