Και ήρθε λοιπόν σήμερα το καράβι “Γρηγόρης” για να μας φέρει για πρώτη φορά καύσιμα. Να σημειώσουμε ότι ήδη είχε κάνει προ ημερών ένα δρομολόγιο στους Οθωνούς.

Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι οι κάτοικοι που ήθελαν καύσιμα στο λιμάνι και έφτασε το καράβι με 2 βυτία και 1 φορτηγό με οικοδομικά υλικά. Ξεκινώντας το γέμισμα βαρελιών, πλαστικών δοχείων, αυτοκινήτων κλπ παρατηρήσαμε ότι μας χρέωναν για ναύλα 0.40 €/λίτρο και η βενζίνη από 2,45€ που την είχε το ίδιο πρατήριο στην Κέρκυρα, σε εμάς την χρέωνε 2,47€.

Αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε γιατί είναι αδιανόητο για ένα πλαστικό δοχείο βενζίνης να πρέπει να πληρώσουμε περίπου 10 ευρώ ναύλο και ας μην αναφέρω το πόσο ακριβά έβγαιναν τα βαρέλια που γέμισαν κάποιοι.

Ρωτώντας τον κύριο που έφερε βενζίνη, μας είπε ότι αυτός που του είπε να χρεώσει τόσο το ναύλο ήταν ο κύριος Μίμης Κατέχης, αντιδήμαρχος Οθωνών. Ζητήσαμε να του πει να έρθει΄, στην αρχή μας είπε “πηγαίνετε στο καφενείο και βρείτε τον”. Μετά άρχισα να βιντεοσκοπώ τα συμβάντα και δε του άρεσε, και πήρε τον Κο Κατέχη τηλέφωνο ο οποίος του έδωσε οδηγία να μας επιστραφούν τα ναύλα και να πληρώσει ο καθένας ό,τι θέλει. Όπως κι έγινε. Αμέσως κατέφτασε και ο Κος Κατέχης.

Εκείνος λοιπόν μας είπε ότι το καράβι ζητάει 3000€ για το δρομολόγιο και πως είχε ενημερώσει τον δικό μας πρόεδρο και τον αντιδήμαρχο για το κόστος των ναύλων, γεγονός που όλοι οι παρευρισκόμενοι κάτοικοι αρνήθηκαν ότι υπήρξε ενημέρωση. Επίσης δικοί μας κάτοικοι που ήταν ενημερωμένοι του είπαν πως το δρομολόγιο κοστίζει 1500€ και αναρωτήθηκαν αν εμείς πληρώνουμε και των Οθωνών το προηγούμενο δρομολόγιο και γιατί. Τότε ο Κος Κατέχης μας είπε να απευθυνθούμε στους δικούς μας εκπροσώπους που φυσικά δεν ήταν παρόντες.

Ακόμα μια πληροφορία που είχα, λέει πως το δρομολόγιο ήταν πληρωμένο από το Δήμο Κέρκυρας. Και σημειωτέον, για τα καύσιμα που πήραμε δε λάβαμε ΚΑΜΙΑ απόδειξη. Ο ίδιος ο κύριος που έφερε τα καύσιμα μου είπε ότι μας χρεώνει 2 λεπτά παραπάνω από Κέρκυρα και πως είχε εντολές από τον Κο Κατέχη να μας χρεώσει 40 λεπτά/λίτρο ως ναύλο.

Για όσα αναφέρω παραπάνω έχω αποδείξεις και έχω και μάρτυρες οπότε μη διανοηθεί κανείς να μου πει πως λέω ψέματα…

Ζητάμε λοιπόν : Αποδείξεις για όλα τα καύσιμα που πουλήθηκαν στο νησί μας. Τιμολόγια ή άλλα αποδεικτικά από το καράβι για όλες τις χρεώσεις και ξεκάθαρες εξηγήσεις για μια φορά ως προς το θέμα της μεταφοράς καυσίμων. Οι κάτοικοι πρέπει να ξέρουν τι πληρώνουν και σε ποιον! Οι κάτοικοι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν τόσα πολλά χρήματα ως ναύλο για ένα προϊόν που τους είναι ζωτικής σημασίας.

Κύριοι υπεύθυνοι, τοπικοί και κρατικοί. Οι κοροϊδίες ΤΕΛΟΣ!!! Βρείτε άμεσες λύσεις για τους κατοίκους αυτών των νησιών! Και λύσεις ΒΙΩΣΙΜΕΣ!!! Δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούνται όλοι οι Έλληνες. Νόμιμη πρόσβαση σε καύσιμα χωρίς να πρέπει να τα πληρώνουμε για “χρυσό” μια και ήδη οι τιμές είναι στα ύψη.

Το άρθρο Ο εφιάλτης με τα καύσιμα συνεχίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Παρακάτω είναι μια επιστολή μου που ζητήθηκε από τη σελίδα του δημοσιογράφου Σπύρου Χαριτάτου, Propago

 

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που πήρα την απόφαση να πάρω τον 10χρονο πλέον γιο μου και αφήνοντας πίσω τις μεγαλουπόλεις στις οποίες ήμασταν συνηθισμένοι, να έρθουμε και να εγκατασταθούμε στο μικρό αυτό νησί του Ιονίου. Απόφαση ζωής, με σκοπό να μεγαλώσει το παιδί μου σε ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον.

Οι δυσκολίες σε ένα τέτοιο τόπο είναι πολλές. Οι δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε με τον ερχομό μας εδώ επίσης πολλές. Μία από αυτές και το θέμα εκπαίδευση. Το σχολείο εδώ είχε να λειτουργήσει 21 ολόκληρα χρόνια, μιας και ο τελευταίος μαθητής έφυγε το 2000. Ξέραμε πως τα πράγματα δε θα ήταν εύκολα αλλά επίσης ξέραμε πως όταν κάτι το θέλεις πολύ και παλεύεις για αυτό, όλα γίνονται. 

Ξεκίνησα τις επαφές άμεσα με τη Δήμαρχο Κέρκυρας Κα Υδραίου και εκείνη με τη σειρά της απευθύνθηκε στην περιφέρεια και στο υπουργείο Παιδείας. Η προθεσμία που έπρεπε να δηλωθεί άνοιγμα σχολείου και θέση εκπαιδευτικού είχε περάσει αλλά με καλή θέληση και σωστά βήματα είχαμε αποτέλεσμα. Το σχολείο μας θα άνοιγε και θα μας έστελναν και δάσκαλο/δασκάλα!

Το κυρίως πρόβλημα είχε λυθεί. Υπήρχε όμως και ένα δεύτερο εξ ίσου σοβαρό. Η στέγαση του σχολείου. Γιατί το παλιό κτίριο, μετά από εγκατάλειψη 21 ετών δεν ήταν κατάλληλο όπως φαντάζεστε. Έδωσε η κυρία Υδραίου εντολή να μας παραχωρηθεί προσωρινά μια κοινοτική αίθουσα, μέχρι να γίνει μελέτη και επισκευή του παλιού σχολείου. Η συγκεκριμένη αίθουσα βρίσκεται στο λιμάνι του νησιού και η μισή λειτουργούσε ως αποθήκη, ενώ η άλλη μισή ως κοινοτικό γραφείο. Δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει σχολική αίθουσα. Μας δόθηκε η υπόσχεση πως θα διαμορφωθεί κατάλληλα, οπότε το μόνο που περιμέναμε ήταν η δασκάλα μας.

 

Λίγες μέρες αργότερα, αρχές Σεπτεμβρίου, κι ενώ βρισκόμουν στην Κέρκυρα με τον Τάσο για ψώνια και για να παραλάβουμε τα βιβλία μου από τα γραφεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενημερωθήκαμε πως η δασκάλα με το σύζυγό της είχαν φτάσει και πως θα ταξίδευαν την επόμενη μέρα με το πλοίο της γραμμής, το ίδιο πλοίο με το οποίο θα πηγαίναμε κι εμείς στο νησί μας. Πηγαίνοντας το πρωί στις 6:30 στο λιμάνι, ρώτησα τα παιδιά που δουλεύουν στο καράβι αν εντόπισαν τη δασκάλα μας. Βλέπετε, οι κάτοικοι των Διαποντίων είναι λίγοι και κάποιος “ξένος” ξεχωρίζει αμέσως. Όντως μου είπαν πως ήταν μια ξανθιά νέα κοπέλα με το σύζυγό της κι έτσι εγώ άρχισα να την ψάχνω. Αφού την εντόπισα στο πάνω μέρος του καραβιού της λέω “συγγνώμη, μήπως είστε η δασκάλα για το Μαθράκι;” Και μου απαντάει με ένα λαμπρό χαμόγελο “Ναι εγώ είμαι”. “Ελάτε να σας γνωρίσω το μαθητή σας!” της απαντώ και φεύγουμε για το εσωτερικό του καραβιού που είχα αφήσει τον Τάσο. Τον κοιτάει, την κοιτάει αμήχανα… “γεια σου” του λέει, “εγώ ήρθα μόνο για σένα!”. Χαμογελάει ο Τάσος, χαμογελάει και εκείνη και αυτό ήταν. Έρωτας με την πρώτη ματιά. 

Τις επόμενες μέρες επικρατούσε το χάος. Η δασκάλα μας και ο άντρας της προσπαθούσαν να τακτοποιηθούν σε ένα δωμάτιο που τους παραχώρησε ο πρόεδρος του νησιού και ταυτόχρονα προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ που έπαθε όταν αντίκρυσε την υποτιθέμενη αίθουσα στην οποία θα έπρεπε όλη τη χρονιά να κάνει μάθημα με το παιδί μου. Πέρα από το πολύ καλό καθάρισμα που χρειαζόταν και πέρα από δυο δανεικά γραφεία και δύο καρέκλες δεν υπήρχε τίποτα. Έπρεπε να γίνει διαχωρισμός με γυψοσανίδα, να απομονωθεί και η τουαλέτα ουτως ώστε να γίνεται χρήση της μόνο από την δασκάλα και το μαθητή και να εξοπλιστεί η αίθουσα με…. Τα πάντα. Δεν είχαμε ούτε μολύβι.

Σήκωσε τα μανίκια λοιπόν η υπέροχη κυρία Ελευθερία Βύζα από τη Βέροια, βοήθησε και ο σύζυγός της Νίκος, ο πρόεδρος του νησιού, εγώ κάτι λίγα, και σιγά σιγά άρχισε να καθαρίζει ο χώρος. Τηλέφωνα στον οργανισμό σχολικών κτιρίων για εξοπλισμό, τηλέφωνα στην πρωτοβάθμια, στο δήμο, ένας χαμός. Και οι μέρες πλησίαζαν. Και η αίθουσα μόνο για σχολική δεν έμοιαζε. Και ήρθε η μέρα του αγιασμού.

Ο Τάσος γεμάτος χαρά και έχοντας ξυπνήσει από τα χαράματα από την αγωνία του και τον ενθουσιασμό του, μπήκε στο αυτοκίνητο και κινήσαμε για το λιμάνι. Μαζί μας και οι περισσότεροι από τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού. Να καμαρώσουν τον ένα και μόνο μαθητή μετά από 21 χρόνια. Το παιδί μου!

Η συγκίνηση ήταν ολοφάνερη στα μάτια όλων, που παρακολουθούσαν τη μικρή τελετή με δέος και χαρά. Ο Τάσος δεν έβλεπε την ώρα να μπει στην τάξη του! 

Η αίθουσα όμως ακόμα φτωχή, ακόμα ελλιπής. Και ξαφνικά άρχισαν να έρχονται δωρεές. Από απλούς ανθρώπους, από οργανώσεις, από όλη την Ελλάδα. Και κάθε τι που παραλάμβαναν η Ελευθερία και ο Τάσος ήταν και μια καινούρια χαρά. “Κοίτα κοίτα” μου λέγανε και οι δύο.” Έχουμε πίνακα!”. Και γελούσαν τα μάτια τους. Και γελούσε η δική μου ψυχή. Παρόλες τις ελλείψεις τα μαθήματα γινόταν κανονικά. 

Ο Τάσος απέκτησε και παρατσούκλι από τη δασκάλα του “Μικρός Αινστάιν”

Τα πήγαινε τέλεια στα μαθήματα, πήγαινε κάθε μέρα με ενθουσιασμό στο σχολείο, κι εγώ δε θα μπορούσα να είμαι ευτυχέστερη. Δύο μήνες μετά έγινε και ο διαχωρισμός με γυψοσανίδα. Ήρθαν και κάποιες βιβλιοθήκες, υπολογιστής, θρανία, καρέκλες.

Ο Τάσος με την Ελευθερία γέμισαν τον τοίχο με ζωγραφιές και κατασκευές και η αίθουσα γινόταν σιγά σιγά τόσο όμορφη!! Έφτασε και η 28η Οκτωβρίου και ο Τασούλης με τη δασκάλα του παρέλασαν με καμάρι, τους καμάρωσε όλη η Ελλάδα μα πάνω από όλους εγώ. 

Άρχισαν σιγά σιγά και τις διάφορες δράσεις. Μαθήματα μουσικής και καλλιτεχνικών διαδικτυακά, με την κυρία Αγάθη Κοσκινά και την κυρία Λύντια Πετροπούλου, κοινές δράσεις με άλλα μικρά σχολεία όπως αυτό στα Ρίζια του Έβρου, της Τελένδου, διαδικτυακές επισκέψεις σε μουσεία, προγράμματα ανακύκλωσης, και χίλια δύο άλλα πράγματα.

Η χρονιά κύλησε πολύ όμορφα αλλά και πολύ γρήγορα. Ο Τασούλης μου δεν ένιωσε ούτε μια στιγμή μόνος κι αυτό οφείλεται κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στη θαυμάσια αυτή εκπαιδευτικό που πραγματικά αγαπάει αυτό που κάνει με όλη της την ψυχή. 

Η μελέτη για το παλιό σχολείο μπορεί να μην έχει γίνει ακόμα, αλλά η αίθουσα έγινε μια από τις ομορφότερες που έχω δει, αίθουσα που θα ζήλευαν πολλές σύγχρονες. Το παιδί μου όχι μόνο έμαθε αυτά που έπρεπε να μάθει, αλλά και πολύ περισσότερα. Και κυρίως πήρε αγάπη. Πολλή αγάπη και πολλές βάσεις ζωής από αυτή τη δασκάλα. Και ξέρω πως θα στεναχωρηθεί πολύ αν δεν την έχει και του χρόνου γιατί η κοπέλα αυτή, η εκπαιδευτικός με το Ε κεφαλαίο, του έδωσε και μας έδωσε πάρα πολλά. Θα λυπηθούμε πολύ όλοι μας αν μας φύγει…η δασκαλίτσα μας με τα χρυσά μαλλιά, η Ελευθερία μας. 

Το άρθρο Επιστολή στο Propago εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Το άρθρο Εγώ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να κάνω ένα ξεκαθάρισμα. Ξεκαθάρισμά απόψεων, ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχω μάθει να μιλάω χύμα και τσουβαλάτα και σε όποιον αρέσει. Δεν έχω μάθει να κρύβομαι, δεν έχω μάθει να είμαι διπλωμάτης, κάτι για το οποίο πάντα μου γκρίνιαζε ο πατέρας μου. Έτσι ήμουν από μικρή και πολύ γρήγορα απέκτησα τον τίτλο “αντράκι” από πολλούς. Είναι ένας τίτλος που δεν δέχομαι παρόλο που καταλαβαίνω ότι  μου δόθηκε για καλούς λόγους. Γυναίκα είμαι, με όλη τη σημασία της λέξης και από όλες τις απόψεις. Απλά μια γυναίκα που δεν είναι γυναικούλα. Δεν μου αρέσουν οι κατινιές και τα πισώπλατα. Όταν κάνω λάθος θα ζητήσω συγγνώμη αλλά το δίκαιο θα το υποστηρίξω με κάθε τρόπο, κάθε μέσο απέναντι σε οποιονδήποτε.

Ένα πράγμα που συμπεριλαμβάνεται στο “ξεκαθάρισμα” που ανέφερε πιο πάνω είναι η κριτική όσο αφορά τη ζωή μου, οποιοδήποτε τομέα της ζωής μου. Και κυρίως το ρόλο μου ως μητέρα. Εκεί γίνομαι ταύρος μαινόμενος σε υαλοπωλείο. Δεν κρίνω τους ανθρώπους για το τι κάνουν στην προσωπική τους ζωή, είναι δικό τους θέμα. Δεν ανέχομαι όμως με ΤΙΠΟΤΑ κριτική όσο αφορά τη δική μου. Όποιος νομίζει ότι ξέρει τη ζωή του άλλο κάνει λάθος. Ξέρει κανείς μόνο ένα κομμάτι, μόνο όσα τον αφήνει ο άλλος να δει. Και πιστέψτε με, οι περισσότεροι για τη δική μου ζωή δεν ξέρετε ΤΙΠΟΤΑ !

Κριτική ξέρει να ασκεί ο καθένας, ιδίως σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις που δεν γνωρίζει. Αυτοκριτική όμως δύσκολα. Αντί να κοιτάει ο καθένας την καμπούρα του, όπως λέγανε οι παλιοί, κοιτάνε και σχολιάζουν τις ζωές των άλλων.

Για παράδειγμα, προχθές μετά την παρέλαση προβλήθηκαν άρθρα που διαστρέβλωσαν μια κουβέντα του γιου μου και βάλανε τίτλους του τύπου “τα σπαρακτικά λόγια του μόνου παιδιου”, και το παρουσιάζανε λες και το παιδί μου είναι καημένο και θλιμένο. Και έσπευσαν και διάφοροι να σχολιάσουν φυσικά “αχ το καημένο το παιδι”, “μα τι σκεφτεται αυτη η μανα που το πηγε εκει” κλπ κλπ. Δε μου λέτε? Το ξέρετε το παιδί μου? Ξέρετε την ψυχολογία του? Το πως νιώθει? Το πως ζούμε? Η γενικώς ξέρετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για εμάς? Ποιος λοιπόν σας δίνει το δικαίωμα να κρίνετε? Μας ταίζετε ή μας ποτίζετε? Ή μήπως θεωρείτε ότι νοιάζεστε για το παιδί μου ή για τα παιδιά μου περισσότερο από εμένα? Το παιδάκι μου, γερό να είναι, είναι ένα ευτυχέστατο παιδί, μονίμως με το χαμόγελο στα χείλη, παίζει, τρέχει, μιλάει καθημερινά με τους φίλους του, πάει για ψάρεμα, βόλτες και πολλά άλλα που τα δικά σας τα παιδιά κλεισμένα στους 4 τοίχους ενός διαμερίσματος δεν μπορούν καν να φανταστούν. Ή μήπως εσείς στα δικά σας τα παιδιά τα δίνετε όλα όσα χρειάζονται? Ή μήπως είστε οι τέλειοι γονείς? Για αυτό λοιπόν την κριτική σας να την κρατήσετε για τον εαυτό σας.

Ένα άλλο θέμα που χρειάζεται “ξεκαθάρισμα” είναι η συμμετοχή μου στα κοινά της πατρίδας μου και του τόπου μου και το κατά πόσο αυτό ενοχλεί κάποιους. Καταρχήν το ότι τόσο καιρό μιλάω και φέρομαι ευγενικά δε σημαίνει ότι είμαι ηλίθια, απλά αφήνω μερικούς να δω που θα το πάνε. Σε ότι έχει σχέση με τη συμμετοχή μου στα κοινά θα σας πω το εξής. Όσο αφορά την πατρίδα μου και τον τόπο μου πάντα θα μάχομαι, πάντα θα αντιδράω και πάντα θα με βρίσκουν απέναντι άνθρωποι που είτε δεν κάνουν τίποτα, είτε κάνουν κάτι αρνητικό. Αν αυτό ενοχλεί κάποιους γιατί είχαν βολευτεί σε κάποιες καταστάσεις, προβλημά τους. Δεν επιθυμώ να αρέσω σε όλους, κι ούτε να γίνω αποδεκτή από όλους. Όπως ποτέ μου δεν επιθύμησα καρέκλες, τίτλους, μπράβο, συγχαρητήρια και μόστρα. Ότι κάνω το κάνω γιατί πιστεύω ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό. Αν κάνω πάντα σωστά? Φυσικά και όχι. Δεν είμαι τέλεια, κανείς δεν είναι. Αλλά παλεύω και προσπαθώ. Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Κι ας ενοχλεί όσους θέλει. Κι αν κάποιοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές θεωρείτε ότι αναφέρομαι σε εσάς,να σας θυμήσω για τη μύγα και αυτόν που την έχει.

Και για να κλείσω κάπου εδώ το μακροσκελές κείμενό μου θα σας πω το εξής. Δεν τα ξέρω όλα, δεν είμαι αλάθητη, αλλά το σίγουρο είναι ότι είμαι 100% αληθινή και ντόμπρα.

Το άρθρο Ξεκαθάρισμα εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και έφτασε και η γιορτή της 25ης Μαρτίου, ο Τασούλης μου ντύθηκε τσολιάς, και κάπως έτσι το γιορτάσαμε στο ακριτικό Μαθράκι…

Την παραμονή της εορτής ο Τασούλης και η δασκάλα μας είχαν ετοιμάσει μια μικρή γιορτούλα και έτσι ο Τάσος, αφού ντύθηκε τσολιάς με στολή που μας έστειλαν από το Λύκειο Ελληνίδων Κέρκυρας (ευχαριστούμε πολύ), ετοιμάστηκε, στάθηκε καμαρωτός και περήφανος και παρουσία λίγων κατοίκων του νησιού, μας είπε το ποίημά του και τραγούδησε τραγούδια της ημέρας, συνοδεία της δασκάλας του και της κυρίας Αγάθης Κοσκινά που για ακόμα μια φορά μας έκανε την τιμή να συμμετέχει στη γιορτή μας.

Εγώ σα μαμά αλλά και σαν Ελληνίδα καμάρωνα και ψήλωνα από υπερηφάνια βλέποντας και ακούγοντας το παιδί μου, το στερνοπούλι μου να απαγγέλει και να τραγουδάει δυνατά και σθεναρά, μες την παραδοσιακή στολή του τσολιά και σκεφτόμουν πως το γεγονός ότι πάντα μιλούσα στα παιδιά μου για το πόσο υπερήφανοι πρέπει να νιώθουν ότι είναι Έλληνες, σε όποια γωνιά της γης και αν βρισκόμασταν, είχε αποδόσει καρπούς. Σκεφτόμουν την απόφασή μου να έρθω και να μετοικήσω εδώ, σε αυτό το απόμακρο νησί, και οι σχεδόν 9 μήνες που είμαστε εδώ πέρασαν σα ταινία από το μυαλό μου. Τι ζήσαμε, τι αντιμετωπίσαμε, αν θα το ξανάκανα. Και η απάντηση είναι “ΝΑΙ”. Θα το ξανάκανα 100 φορές, με όλες τις δυσκολίες, με όλα τα ευτράπελα, με όλες τις αντιξοότητες.

Την επόμενη μέρα, αφού ξυπνήσαμε με ζωντανή συνέντευξη στην ΕΡΤ, πήραμε τη σημαία μας και πήγαμε στην εκκλησία. Ο Τάσος όπως και την προηγούμενη φορά, κρατούσε τη σημαία του περήφανα και όσο και να τον παρακαλούσαμε να την κατεβάσει να ξεκουραστεί αυτός την κρατούσε πεισματικά ψηλά κι ας τρέμαν τα μικρά του ποδαράκια από την κούραση. Ήξερε και ένιωθε πόσο σημαντικό είναι. Τελειώνοντας η λειτουργεία, κατεβήκαμε στο λιμάνι όπου μαζεύτηκαν κάτοικοι του νησιού, και αφού έγινε κατάθεση στεφάνου από τον Τάσο και τον αντιδήμαρχο, ακολούθησε ενός λεπτού σιγή για τους πεσόντες και ο Εθνικός μας Ύμνος.

Βλεποντας το παιδί μου να στέκεται με σεβασμό και υπερηφάνεια, δεν μπορώ να σας κρύψω πως δάκρυσα, φούσκωσε το στήθος μου από την μητρική αλλά και εθνική υπερηφάνεια.

Μετά, ο Τάσος με την δασκάλα του Ελευθερία Βύζα και τον Βασίλη Μακαντάνη που του κάνει γυμναστική καθώς και τις πρόβες για τις παρελάσεις, πήραν θέση και άρχισαν να βηματίζουν στο ρυθμό του εμβατηρίου. Ο μικρός, καμαρωτός και περήφανος τσολιάς, κρατώντας στα χέρια του τη σημαία και την τιμή του να είσαι Ελληνόπουλο περπάτησε κατά μήκος του λιμανιού και όλοι εμείς χειροκροτούσαμε συγκινημένοι. Η λάμψη στο πρόσωπό του και το στητό κορμί του φώναζαν από μακριά “Είμαι Έλληνας, είμαι περήφανος”. Κι έτσι τελείωσε και αυτή η μέρα κι από αύριο γυρνάμε στην καθημερινότητά μας, μέχρι να ξανάρθει γιορτή και να καμαρώσουμε και πάλι τον μικρό μας να μας κάνει υπερήφανους !!!

Το άρθρο 25η Μαρτίου εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως είχα αναφέρει πριν λίγο καιρό, η μη κερδοσκοπική Εταιρεία Istorima του ιδρύματος Νιάρχου, έστειλε ένα δημοσιογράφο και ένα εικονολήπτη για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για το Μαθράκι.

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ που έκαναν με πολλή αγάπη και μας συγκίνησαν!! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς !!!

Το άρθρο Ντοκιμαντέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Κι εδώ έχουμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίο φαντάζομαι δεν ισχύει μόνο για τα δικά μας νησάκια, αλλά και για άλλα μικρά, ξεχασμένα από το κράτος ακριτικά νησιά. Τα καύσιμα.

Όπως σας έχω ξαναπεί, εδώ, ανάμεσα σε άλλα πράγματα δεν υπάρχει και πρατήριο καυσίμων. Ως τώρα καταφέρναμε και προμηθευόμασταν καύσιμα (πετρέλαιο, βενζίνη, μπουκάλες αερίου) από απένταντι.

Σύμφωνα όμως με εντολές του λιμενικού δεν μπορούμε πλεόν να προμηθευόμαστε τα καύσιμά μας με αυτόν τον τρόπο γιατί υπάρχει θέμα ασφαλείας.

Και σας ερωτώ κύριοι ιθύνοντες. Ωραία, υπάρχει θέμα ασφάλειας. Άρα υπάρχει πρόβλημα. Η λύση που είναι ??? Γιατί το να μας επισημαίνετε μόνο το πρόβλημα χωρίς να μας δίνετε και κάποια λύση, δε λέει κάτι.

Μηχανήματα, οχήματα κλπ του νησιού πως θα λειτουργήσουν? Με νερό? Γιατί αν έχετε ανακαλύψει τον τρόπο να τα λειτουργούμε με νερό να μας το πείτε. Οι οικογένειες που χρησιμοποιούν αέριο για να μαγειρέψουν όπως εγώ τι θα κάνουν? Ή μήπως όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικά?

Εγώ το παιδί μου πως θα το πάω στο σχολείο όταν έχει κακοκαιρία και δεν μπορεί να πάει με τα πόδια? Οι άνθρωποι που εργάζονται ΠΩΣ θα μπορέσουν να μετακινηθούν ή να μεταφέρουν πράγματα αν δεν έχουν καύσιμα για τα οχήματά τους και τα μηχανήματα τους?

Κάποτε κάποιος βουλευτής είχε πει πως θα μπει εντεταλμένο πλοιάριο γραμμής μόνο για αυτό το σκοπό. Που είναι? Χάθηκε στη διαδρομή?

Τα παχιά λόγια και οι υποσχέσεις, οι φωτογραφίες και οι κάμερες και το φαίνεσθαι είναι εύκολα. Οι λύσεις που είναι κύριοι της κυβέρνησης και των υπουργείων που ΤΟΣΟ κόπτεστε για τα ακριτικά νησιά?

Κι εσείς κύριοι δημοσιογράφοι που όταν είναι για θέμα που θα σας φέρει τηλεθέαση είστε πρώτοι, ΠΟΥ είστε στα προβλήματα?

Το πως ζούμε εμείς δε σας ενδιαφέρει φυσικά. Αλλά όταν πρόκειται για προβλήματα ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει και εγώ θα φροντίσω να σας το κάνω γνωστό. Και εννοείται πως δεν αναφέρομαι στους τοπικούς άρχοντες γιατί αυτοί κάνουν ΟΤΙ μπορούν!! Αλλά εσείς εκεί ψηλότερα στις βουλευτικές και τις υπουργικές καρέκλες σας, πέρα από το να μας πουλάτε παραμύθια ξέρετε κάτι άλλο?

Έχω σκοπό εντός των ημερών να επικοινωνήσω με ΟΛΑ τα ΜΜΕ των οποίων έχω κρατήσει τηλέφωνα από τις διάφορες συνεντεύξεις που έδωσα και να σας κάνω βούκινο. Γιατί κάποιος κάποια στιγμή πρέπει να ρίξει και τα μάτια του κατά δω και να δώσει λύσεις για τους ανθρώπους που κρατούν Θερμοπύλες !!!

Το άρθρο Προμήθεια καυσίμων εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Έχω καιρό να γράψω τα νέα μας, αλλά τι να κάνω που η καινούρια χρονιά μας μπήκε λίγο… επεισοδιακά!

Ας ξεκινήσουμε απο τον ΚΟΒΙΝΤ! Αφού λοιπόν περάσαμε πανέμορφα Χριστούγεννα ξαφνικά σκάει η “βόμβα” ! Κρούσμα στο Μαθράκι. Ο καλός μας ο πάτερ ήρθε για τη λειτουργία των Χριστουγέννων και νόσησε και μετά από αυτόν είχαμε ακόμα 7-8 κρούσματα. Ευτυχώς τίποτα σοβαρό, όλοι είναι πλέον καλά. Εννοείται πως μόλις το μάθαμε όλο το νησάκι μας μπήκε σε καραντίνα, Πρωτοχρονιά έκανε ο καθένας σπίτι του μόνος του και κάναμε να βγούμε από τα σπίτια μας αρκετές ημέρες. Αλλά τέλος καλό όλα καλά.

Το ίδιο διάστημα, χάσαμε τη γατούλα μας, το μικρό μας. Ο Τασούλης μες τα κλάματα, εγώ το ιδιο και φυσικά και η μαμά. Ξάφνου εμφανίζεται μισοπεθαμένο από το πουθενά, πόσο κουράγιο πρέπει να είχε για να συρθεί μέχρι εδώ. Τις πρώτες μέρες δε φαινόταν καλά. Πρέπει να υπέστη μεγάλο σοκ. Μέρα με τη μέρα όμως γινόταν και καλύτερα και τώρα πια σιγά σιγα είναι το παλιό καλό τρελόγατο που ξέραμε.

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει αυτό και την ημέρω των Φώτων χάνουμε το θείο μου, τον αδερφό της μαμάς μου και αγαπημένο μου θείο. Ναι μεν κάπου το περιμέναμε αλλά όσο και να το περιμένεις…πονάει πολύ. Ακόμα δεν μπορούμε να το χωνέψουμε.

Άλλα νέα

Κι εκεί που ο Τασούλης είναι έτοιμος να γυρίσει στο σχολείο, να σου και η Ελευθερία μας θετική στον ιό. Άλλες 10 μερες σπίτι, αλλά και πάλι όλα έληξαν καλώς και τώρα δασκάλα και μαθητής συνεχίζουν κανονικά τα μαθήματα, τα παιχνίδια και τις τρέλλες τους!

Α ναι και μολις σήμερα μπήκε και το ρολόι του νερού ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Εντάξει, σχεδόν 4 μήνες αναμονή δε το λες και λίγο.

Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Εγώ με τη διδασκαλία και τις υπόλοιπες δουλειές που κάνω διαδικτυακά, η μαμά κυρίως με το σπίτι και ο Τασούλης…τα δικα του χαχα

Το άρθρο Τα νέα μας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Καθισμένη στην αγαπημένη μου γωνιά, συντροφιά με τις φωτογραφίες των παιδιών μου, σκέφτομαι όπως όλοι μας αυτές τις ημέρες, το χρόνο που πέρασε. Πως ξεκίνησε, πως τελειώνει, τους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Ο χρόνος λοιπόν που πέρασε…

Μαρία και Χρήστος

Η σκέψη μου επικεντρώνεται στα παιδιά μου, και κυρίως στα μεγάλα μου αυτές τις στιγμές μια που μου λείπουν αφάνταστα. Τη Μαρία μου και το Χρήστο μου. Έφυγα από τη Γερμανία τον Οκτώβριο τους 2020 και ήταν η πρώτη φορά που θα τα αποχωριζόμουν. Ναι μεν ζούσαν ήδη στα δικά τους σπιτικά, αλλά ήταν κοντά μας. Και τέτοιες μέρες πάντα ήμασταν μαζί.

Σκέφτομαι τα πόσα περάσαμε, πόσα αντέξαμε, πόσες χαρές και πόσες λύπες, πόση δύναμη ψυχής είχαν μέσα σε όλες τις φουρτούνες που πέρασαν μαζί μου και το πόσο καλά παιδιά και σωστοί άνθρωποι έχουν γίνει. Είμαι πολύ υπερήφανη για αυτά και τα λατρεύω όσο τίποτα στον κόσμο.

Η μετοίκηση στο Μαθράκι

Μετά κάθομαι και σκέφτομαι πως πέρασαν σχεδον έξι μήνες από τότε που φόρτωσα το αμάξι, πήρα το μικρό μου και το σκυλί μας και ήρθαμε στο ακριτικό νησάκι. Φορτωμένοι με όνειρα, ελπίδες αλλά και φόβο για το άγνωστο. Κι όμως, τα καταφέραμε. Είμαστε εδώ, είμαστε καλά και οι μέρες κυλούν ήρεμα και ανθρώπινα. Εγώ εργάζομαι στον υπολογιστή, ο μικρός πάει σχολείο και η μαμά ασχολείται με την αυλή. Εκτός από το Μαξ μας προστέθηκαν και 3 γατούλες στην οικογένεια, λίγοι και καλοί φίλοι που γίναν οικογένεια και η ζωή είναι όμορφη.

Ανασκόπηση και ευχές

Ο χρόνος που πέρασε είχε όπως κάθε χρόνος τα θετικά του, τα αρνητικά του και τα αδιάφορα. Το σημαντικό είναι πως είμαστε υγιείς, έχουμε να φάμε, έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και ανθρώπους να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που σταθήκατε στο πλάι μας αυτή τη χρονιά, όλους εσάς που νοιαστήκατε και νοιάζεστε, γνωστοί και άγνωστοι. Ελικρινά χωρίς εσάς πολλά πράγματα θα ήταν ανέφικτα.

Θέλω να ευχαριστήσω κι εσάς που με πολεμήσατε ή που προσπαθήσατε να μου βάλετε εμπόδια γιατί έτσι έγινα ακόμα πιο δυνατή κι έμαθα να εκτιμάω ακόμα περισσότερο την καλοσύνη.

Θέλω να ζητήσω σε συγγνώμη από όσους άθελά μου στεναχώρησα ή πλήγωσα.

Και θέλω να υποσχεθώ ένα πράγμα στον εαυτό μου. Ότι θα προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, ότι θα μαθαίνω από τα λάθη μου κι ότι θα εκτιμώ πάντα αυτά που έχω στη ζωή μου.

Σας εύχομαι ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο 2022 με αγάπη, υγεία και ψυχική γαλήνη!!!

Το άρθρο Ο χρόνος που πέρασε εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Η περσμένη εβδομάδα ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές και ήρθε η ώρα να τις μοιραστώ μαζί σας. Πως περάσαμε λοιπόν τα Χριστούγεννα στο Μαθράκι;

Η επίσκεψη στην Κέρκυρα

Είχα υποσχεθεί λοιπόν στον Τασούλη ότι τις ημέρες πριν τα Χριστούγεννα θα πηγαίναμε οι δυο μας στην Κέρκυρα να δούμε το στολισμό, να γυρίσουμε στα μαγαζιά και να περάσουμε όμορφα μαμά και γιος. Έτσι λοιπόν και έγινε. Τη Δευτέρα πήραμε το καραβάκι και πήγαμε στην πόλη. Το πρώτο φυσικά που κάναμε ήταν να φάμε τον καθιερωμένο πια γύρο που τόσο πολύ περιμένει ο Τάσος σε κάθε επίσκεψή μας στην Κέρκυρα. Σειρά είχε μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που ήταν στο δημαρχείο της πόλης. Εκεί μαζί με την Ευγενία βγάλαμε φωτογραφίες, χορέψαμε, γελάσαμε, ήπιαμε ζεστό κρασάκι, μιλήσαμε στον Άγιο Βασίλη και περάσαμε υπέροχα. Συναντήσαμε και τον κύριο Τάσο Μπούα ο οποίος κάθε φορά φροντίζει για τη διαμονή μας στην πόλη και γενικά μας στηρίζει όσο και όπως μπορεί.

Κάλαντα

Γυρίζοντας στο νησάκι μας, ο Τάσος περίμενε πως και πως να ξημερώσει παραμονή για να πάει να πει τα κάλαντα για πρώτη φορά στη ζωή του. Βλέπετε, ζώντας στη Γερμανία δεν είχε αυτή την ευκαιρία πριν. Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί της Παρασκευής ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στα σπίτια της γειτονιάς με τελική στάση το καφενείο στο λιμάνι. Χάρηκαν όλοι που φέτος υπήρχε έστω ένα παιδάκι να τους πει τα κάλαντα, μας υποδέχτηκαν με χαρά και κέρασαν τον Τασούλη γλυκά και φυσικά ο μικρός καταχάρηκε και με τα χρήματα που μάζεψε αν και από πριν έλεγε “μαμά εμένα δε με πειράζει κι αν δε μου δώσουν τίποτα, εγώ για το καλό το κάνω”.

Χριστούγεννα

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήμασταν καλεσμένοι στο Χρήστο και την Αλεξάνδρα κι εκεί θα ήταν και η άλλη Αλεξάνδρα (πολύ συνηθισμένο όνομα στο νησί) με τον Τάσο. Όλοι καλοί γείτονες και φίλοι. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και το απόγευμα επιστρέψαμε στο σπίτι μας γεμάτοι από αγάπη και πνεύμα Χριστουγέννων.

Ο άνθρωπος δε θέλει πολλά να είναι ευτυχισμένος. Την οικογένειά του, λίγους καλούς φίλους που γίνονται οικογένεια, αγάπη που θα δώσεις απλόχερα και θα σου έρθει 1000 φορές πίσω και πολλά χαμόγελα!! Το μόνο που μου έλειπε ήταν η Μαρία μου και ο Χρήστος μου, τα παιδάκια μου. Μπορεί να μιλάμε συνέχεια, μπορεί να τους βλέπω σε βιντεοκλήσεις, αλλά θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να τους πάρω μια αγκαλιά αυτές τις μέρες. Μου αρκεί όμως που ξέρω πως είναι καλά!

Έτσι λοιπόν περάσαμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα στο Μαθράκι. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλους και να είμαστε όλοι και του χρόνου γεροί !!!

Το άρθρο Χριστούγεννα στο Μαθράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.