Και έφτασε και η γιορτή της 25ης Μαρτίου, ο Τασούλης μου ντύθηκε τσολιάς, και κάπως έτσι το γιορτάσαμε στο ακριτικό Μαθράκι…

Την παραμονή της εορτής ο Τασούλης και η δασκάλα μας είχαν ετοιμάσει μια μικρή γιορτούλα και έτσι ο Τάσος, αφού ντύθηκε τσολιάς με στολή που μας έστειλαν από το Λύκειο Ελληνίδων Κέρκυρας (ευχαριστούμε πολύ), ετοιμάστηκε, στάθηκε καμαρωτός και περήφανος και παρουσία λίγων κατοίκων του νησιού, μας είπε το ποίημά του και τραγούδησε τραγούδια της ημέρας, συνοδεία της δασκάλας του και της κυρίας Αγάθης Κοσκινά που για ακόμα μια φορά μας έκανε την τιμή να συμμετέχει στη γιορτή μας.

Εγώ σα μαμά αλλά και σαν Ελληνίδα καμάρωνα και ψήλωνα από υπερηφάνια βλέποντας και ακούγοντας το παιδί μου, το στερνοπούλι μου να απαγγέλει και να τραγουδάει δυνατά και σθεναρά, μες την παραδοσιακή στολή του τσολιά και σκεφτόμουν πως το γεγονός ότι πάντα μιλούσα στα παιδιά μου για το πόσο υπερήφανοι πρέπει να νιώθουν ότι είναι Έλληνες, σε όποια γωνιά της γης και αν βρισκόμασταν, είχε αποδόσει καρπούς. Σκεφτόμουν την απόφασή μου να έρθω και να μετοικήσω εδώ, σε αυτό το απόμακρο νησί, και οι σχεδόν 9 μήνες που είμαστε εδώ πέρασαν σα ταινία από το μυαλό μου. Τι ζήσαμε, τι αντιμετωπίσαμε, αν θα το ξανάκανα. Και η απάντηση είναι “ΝΑΙ”. Θα το ξανάκανα 100 φορές, με όλες τις δυσκολίες, με όλα τα ευτράπελα, με όλες τις αντιξοότητες.

Την επόμενη μέρα, αφού ξυπνήσαμε με ζωντανή συνέντευξη στην ΕΡΤ, πήραμε τη σημαία μας και πήγαμε στην εκκλησία. Ο Τάσος όπως και την προηγούμενη φορά, κρατούσε τη σημαία του περήφανα και όσο και να τον παρακαλούσαμε να την κατεβάσει να ξεκουραστεί αυτός την κρατούσε πεισματικά ψηλά κι ας τρέμαν τα μικρά του ποδαράκια από την κούραση. Ήξερε και ένιωθε πόσο σημαντικό είναι. Τελειώνοντας η λειτουργεία, κατεβήκαμε στο λιμάνι όπου μαζεύτηκαν κάτοικοι του νησιού, και αφού έγινε κατάθεση στεφάνου από τον Τάσο και τον αντιδήμαρχο, ακολούθησε ενός λεπτού σιγή για τους πεσόντες και ο Εθνικός μας Ύμνος.

Βλεποντας το παιδί μου να στέκεται με σεβασμό και υπερηφάνεια, δεν μπορώ να σας κρύψω πως δάκρυσα, φούσκωσε το στήθος μου από την μητρική αλλά και εθνική υπερηφάνεια.

Μετά, ο Τάσος με την δασκάλα του Ελευθερία Βύζα και τον Βασίλη Μακαντάνη που του κάνει γυμναστική καθώς και τις πρόβες για τις παρελάσεις, πήραν θέση και άρχισαν να βηματίζουν στο ρυθμό του εμβατηρίου. Ο μικρός, καμαρωτός και περήφανος τσολιάς, κρατώντας στα χέρια του τη σημαία και την τιμή του να είσαι Ελληνόπουλο περπάτησε κατά μήκος του λιμανιού και όλοι εμείς χειροκροτούσαμε συγκινημένοι. Η λάμψη στο πρόσωπό του και το στητό κορμί του φώναζαν από μακριά “Είμαι Έλληνας, είμαι περήφανος”. Κι έτσι τελείωσε και αυτή η μέρα κι από αύριο γυρνάμε στην καθημερινότητά μας, μέχρι να ξανάρθει γιορτή και να καμαρώσουμε και πάλι τον μικρό μας να μας κάνει υπερήφανους !!!

Το άρθρο 25η Μαρτίου εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Καθισμένη στην αγαπημένη μου γωνιά, συντροφιά με τις φωτογραφίες των παιδιών μου, σκέφτομαι όπως όλοι μας αυτές τις ημέρες, το χρόνο που πέρασε. Πως ξεκίνησε, πως τελειώνει, τους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Ο χρόνος λοιπόν που πέρασε…

Μαρία και Χρήστος

Η σκέψη μου επικεντρώνεται στα παιδιά μου, και κυρίως στα μεγάλα μου αυτές τις στιγμές μια που μου λείπουν αφάνταστα. Τη Μαρία μου και το Χρήστο μου. Έφυγα από τη Γερμανία τον Οκτώβριο τους 2020 και ήταν η πρώτη φορά που θα τα αποχωριζόμουν. Ναι μεν ζούσαν ήδη στα δικά τους σπιτικά, αλλά ήταν κοντά μας. Και τέτοιες μέρες πάντα ήμασταν μαζί.

Σκέφτομαι τα πόσα περάσαμε, πόσα αντέξαμε, πόσες χαρές και πόσες λύπες, πόση δύναμη ψυχής είχαν μέσα σε όλες τις φουρτούνες που πέρασαν μαζί μου και το πόσο καλά παιδιά και σωστοί άνθρωποι έχουν γίνει. Είμαι πολύ υπερήφανη για αυτά και τα λατρεύω όσο τίποτα στον κόσμο.

Η μετοίκηση στο Μαθράκι

Μετά κάθομαι και σκέφτομαι πως πέρασαν σχεδον έξι μήνες από τότε που φόρτωσα το αμάξι, πήρα το μικρό μου και το σκυλί μας και ήρθαμε στο ακριτικό νησάκι. Φορτωμένοι με όνειρα, ελπίδες αλλά και φόβο για το άγνωστο. Κι όμως, τα καταφέραμε. Είμαστε εδώ, είμαστε καλά και οι μέρες κυλούν ήρεμα και ανθρώπινα. Εγώ εργάζομαι στον υπολογιστή, ο μικρός πάει σχολείο και η μαμά ασχολείται με την αυλή. Εκτός από το Μαξ μας προστέθηκαν και 3 γατούλες στην οικογένεια, λίγοι και καλοί φίλοι που γίναν οικογένεια και η ζωή είναι όμορφη.

Ανασκόπηση και ευχές

Ο χρόνος που πέρασε είχε όπως κάθε χρόνος τα θετικά του, τα αρνητικά του και τα αδιάφορα. Το σημαντικό είναι πως είμαστε υγιείς, έχουμε να φάμε, έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και ανθρώπους να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που σταθήκατε στο πλάι μας αυτή τη χρονιά, όλους εσάς που νοιαστήκατε και νοιάζεστε, γνωστοί και άγνωστοι. Ελικρινά χωρίς εσάς πολλά πράγματα θα ήταν ανέφικτα.

Θέλω να ευχαριστήσω κι εσάς που με πολεμήσατε ή που προσπαθήσατε να μου βάλετε εμπόδια γιατί έτσι έγινα ακόμα πιο δυνατή κι έμαθα να εκτιμάω ακόμα περισσότερο την καλοσύνη.

Θέλω να ζητήσω σε συγγνώμη από όσους άθελά μου στεναχώρησα ή πλήγωσα.

Και θέλω να υποσχεθώ ένα πράγμα στον εαυτό μου. Ότι θα προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, ότι θα μαθαίνω από τα λάθη μου κι ότι θα εκτιμώ πάντα αυτά που έχω στη ζωή μου.

Σας εύχομαι ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο 2022 με αγάπη, υγεία και ψυχική γαλήνη!!!

Το άρθρο Ο χρόνος που πέρασε εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Η περσμένη εβδομάδα ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές και ήρθε η ώρα να τις μοιραστώ μαζί σας. Πως περάσαμε λοιπόν τα Χριστούγεννα στο Μαθράκι;

Η επίσκεψη στην Κέρκυρα

Είχα υποσχεθεί λοιπόν στον Τασούλη ότι τις ημέρες πριν τα Χριστούγεννα θα πηγαίναμε οι δυο μας στην Κέρκυρα να δούμε το στολισμό, να γυρίσουμε στα μαγαζιά και να περάσουμε όμορφα μαμά και γιος. Έτσι λοιπόν και έγινε. Τη Δευτέρα πήραμε το καραβάκι και πήγαμε στην πόλη. Το πρώτο φυσικά που κάναμε ήταν να φάμε τον καθιερωμένο πια γύρο που τόσο πολύ περιμένει ο Τάσος σε κάθε επίσκεψή μας στην Κέρκυρα. Σειρά είχε μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που ήταν στο δημαρχείο της πόλης. Εκεί μαζί με την Ευγενία βγάλαμε φωτογραφίες, χορέψαμε, γελάσαμε, ήπιαμε ζεστό κρασάκι, μιλήσαμε στον Άγιο Βασίλη και περάσαμε υπέροχα. Συναντήσαμε και τον κύριο Τάσο Μπούα ο οποίος κάθε φορά φροντίζει για τη διαμονή μας στην πόλη και γενικά μας στηρίζει όσο και όπως μπορεί.

Κάλαντα

Γυρίζοντας στο νησάκι μας, ο Τάσος περίμενε πως και πως να ξημερώσει παραμονή για να πάει να πει τα κάλαντα για πρώτη φορά στη ζωή του. Βλέπετε, ζώντας στη Γερμανία δεν είχε αυτή την ευκαιρία πριν. Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί της Παρασκευής ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στα σπίτια της γειτονιάς με τελική στάση το καφενείο στο λιμάνι. Χάρηκαν όλοι που φέτος υπήρχε έστω ένα παιδάκι να τους πει τα κάλαντα, μας υποδέχτηκαν με χαρά και κέρασαν τον Τασούλη γλυκά και φυσικά ο μικρός καταχάρηκε και με τα χρήματα που μάζεψε αν και από πριν έλεγε “μαμά εμένα δε με πειράζει κι αν δε μου δώσουν τίποτα, εγώ για το καλό το κάνω”.

Χριστούγεννα

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήμασταν καλεσμένοι στο Χρήστο και την Αλεξάνδρα κι εκεί θα ήταν και η άλλη Αλεξάνδρα (πολύ συνηθισμένο όνομα στο νησί) με τον Τάσο. Όλοι καλοί γείτονες και φίλοι. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και το απόγευμα επιστρέψαμε στο σπίτι μας γεμάτοι από αγάπη και πνεύμα Χριστουγέννων.

Ο άνθρωπος δε θέλει πολλά να είναι ευτυχισμένος. Την οικογένειά του, λίγους καλούς φίλους που γίνονται οικογένεια, αγάπη που θα δώσεις απλόχερα και θα σου έρθει 1000 φορές πίσω και πολλά χαμόγελα!! Το μόνο που μου έλειπε ήταν η Μαρία μου και ο Χρήστος μου, τα παιδάκια μου. Μπορεί να μιλάμε συνέχεια, μπορεί να τους βλέπω σε βιντεοκλήσεις, αλλά θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να τους πάρω μια αγκαλιά αυτές τις μέρες. Μου αρκεί όμως που ξέρω πως είναι καλά!

Έτσι λοιπόν περάσαμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα στο Μαθράκι. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλους και να είμαστε όλοι και του χρόνου γεροί !!!

Το άρθρο Χριστούγεννα στο Μαθράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, μαμά και γιος ανασκουμπωθήκαμε και ξεκίνησε ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός του σπιτιού μας. Είναι κάτι που από τότε που ήταν η Μαρία και ο Χρήστος μικρά, κάνουμε ευλαβικά και με πολύ κέφι, όπου και αν βρισκόμαστε, όπως και αν είναι η κατάσταση. Έτσι λοιπόν το έθιμο συνεχίστηκε με τον Τασούλη, αρχικά με τη βοήθεια από τα αδέρφια του τα περασμένα χρόνια, αλλά τώρα πια λέει είναι μεγάλος και μπορεί να το κάνει μόνος του.

Χριστουγεννιάτικος στολισμός περασμένων χρόνων

Όπως βλέπετε και όπως σας είπα πιο πριν, ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι κάτι που διασκεδάζουμε πολύ εγώ και τα παιδιά. Φέτος, όπως και πέρυσι, μας λείπουν τα μεγάλα. Η Μαρία και ο Χρήστος μας. Δεν μπορώ να σας πω ότι δεν με πειράζει. Είναι σα να λείπει η μισή μου καρδιά. Αλλά μου φτάνει να ξέρω πως είναι καλά. Κι ευτυχώς που υπάρχει και το ίντερνετ και βλεπόμαστε πολύ συχνά.

Στολισμός στο Μαθράκι

Φέτος λοιπόν είμαστε στο νησάκι μας. Και αφού έχουμε και την αυλή και γενικότερα το χώρο, είπαμε να κάνουμε λίγα παραπάνω. Φορτωθήκαμε λοιπόν λαμπάκια και στολίδια και ξεκινήσαμε. Το δέντρο το ανέλαβε ο Τάσος μόνος του, αφού εγώ και η γιαγιά Μαρία τον βοηθήσαμε με το στήσιμο και τα λαμπάκια. Έβαλε όλα τα στολίδια λοιπόν επάνω στο τραπέζι και ξεκίνησε. Ήταν πολύ χαρούμενος και φυσικά είχαμε Χριστουγεννιάτικο τραγούδια να ακούγονται όπως κάνουμε κάθε χρόνο όταν στολίζουμε.

Εγώ με τη γιαγιά αναλάβαμε τα λαμπάκια έξω στην αυλή και περιμέναμε να σκοτεινιάσει για να δούμε πως φαίνονται. Έτσι λοιπόν όταν ήρθε το βραδάκι, τρέξαμε και οι τρεις έξω και η χαρά στα μάτια του Τασούλη ήταν απερίγραπτη. Τώρα πλέον περιμένουμε μόνο τον Αη Βασίλη να δούμε τι δώρα θα μας φέρει φέτος! Εμείς όμως έχουμε το πολυτιμότερο δώρο..ο ένας τον άλλον και την υγεία μας!

Το άρθρο Χριστουγεννιάτικος στολισμός εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από εσάς είδατε ή διαβάσατε σχετικά με την μοναχική παρέλασή μας στο Μαθράκι. Έλαβα μηνύματα συγκίνησης από όλη την Ελλάδα, από Γερμανία, Αμερική, Αυστραλία. Το πόσο άγγιξε τις καρδιές των ανθρώπων η παρέλαση του Τασούλη μου δε λέγεται. Η αλήθεια είναι πως δε το περίμενα να γίνει τόσος ντόρος. Επίσης αλήθεια είναι πως δε με ένοιαζε κιόλας.

Και θα σταθώ στο “δε με ένοιαζε” γιατί μπορεί κάποιοι να το πάρουν στραβά. Αυτό που δεν με ένοιαζε ήταν η θεαματικότητα. Εμένα ως μητέρα και ως Ελληνίδα η καρδιά μου φούσκωνε από υπερηφάνεια που το παιδί μου θα βάδιζε κρατώντας την γαλανόλευκη στα χέρια του και θα τιμούσε τους προγόνους μας και τη χώρα μας. Να σημειώσω κάπου εδώ ότι αυτό δεν το είχα ξαναζήσει με κανένα από τα παιδιά μου μια και ήμασταν στο εξωτερικό και δεν κάναμε παρελάσεις.

Περίμενα πως και πως να πει το ποίημά του στη γιορτούλα που έκαναν την προηγούμενη της παρέλασης, περίμενα να ακούσω να τραγουδάει τον Εθνικό μας Ύμνο. Αλλά αυτό που ζήσαμε δεν το περίμενα με τίποτα.

Ήρθε λοιπόν η ημέρα της γιορτής και ο Τάσος έβαλε το λευκό μπλουζάκι του και το μπλε παντελόνι του, καρτερώντας να έρθει η ώρα. Ήρθαν και λίγοι κάτοικοι στην σχολική αίθουσα, κάθισαν και τον άκουσαν με προσοχή, τον χειροκρότησαν και τραγούδησαν μαζί του τον Εθνικό Ύμνο αλλά και κάποια τραγούδια αφιερωμένα στην ημέρα. Δε σας κρύβω πως όταν είδα όλους όσους βρίσκονταν εκεί να τραγουδούν μαζί με το παιδί μου, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για την επόμενη ημέρα.

Ο εκκλησιασμός

Ξυπνήσαμε λοιπόν το πρωί, ντυθήκαμε, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στην εκκλησία. Μπροστά μπροστά ο Τάσος και από πίσω του εγώ και η δασκάλα του η Ελευθερία. Μετά από λίγο βλέπω να μπαίνουν μέσα συνεργείο της ΕΡΤ και του STAR και να καταγράφουν την λειτουργία και κυρίως τον Τασούλη. Η σημαία ήταν βαριά και τον παρακαλούσαμε να τον ξεκουράσουμε. Εκείνος τίποτα, πείσμα. “Όχι μαμά εγώ πρέπει να την κρατάω και πρέπει να την κρατάω ΨΗΛΑ” μου λέει. Την ώρα λοιπόν που ο παππάς ψάλει “Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια” ο Τάσος πάει στη μέση της εκκλησίας, μπροστά μπροστά και σηκώνει την ασήκωτη σημαία ψηλά. Στέκει αγέρωχος. Ακίνητος. Εγώ για άλλη μια φορά δακρύζω.

Η παρέλαση

Ξεκινάμε για το λιμάνι όπου θα γίνει η παρέλαση. Πολλοί κάτοικοι μαζεμένοι. Κάποιοι ήρθαν κι από Κέρκυρα. Κάποιοι από Αμερική. Στήνονται οι κάμερες, μπαίνει το εμβατήριο, και είναι όλα έτοιμα. Αρχικά ο αντιδήμαρχος του νησιού μαζί με τον Τάσο καταθέτουν στεφάνι και από ότι έμαθα ίσως να ήταν και η πρώτη φορά που έγινε αυτό στο νησί. Οι κάτοικοι μιλούν μεταξύ τους. Αναπολούν τις μέρες που το νησάκι τους έσφυζε από παιδιά, το σχολείο, τις παρελάσεις που έκαναν τότε. Περιμένουν όλοι συγκινημένοι.

Και νάτο το παλληκάρι μου κατεβαίνει με τη δασκάλα του στο πλάι του και τον φίλο και Μαθρακιώτη Βασίλη που τον βοήθησε τις προηγούμενες μέρες στις πρόβες. Ξοπίσω τρέχει η μάνα (εγώ) να τραβήξει βίντεο. Το εμβατήριο ηχεί δυνατά, οι κάμερες τραβούν και όλοι χειροκροτούν με βουρκωμένα μάτια. Ανατριχίλα! Το αγόρι μου περπατάει στητό και περήφανο, με ένα βλέμμα που δηλώνει ότι καταλαβαίνει τη σοβαρότητα της πράξης του. Κρατάει τη σημαία γερά παρόλο που είναι διπλή και στο ύψος αλλά και στο βάρος από αυτόν.

Τα μάτια μου θολώνουν. Το μωρό μου. Το καμάρι μου. Κοίτα τον πως στέκεται. Κοίτα τον περήφανο Έλληνα πως καμαρώνει. Με πλησιάζουν οι δημοσιογράφοι και μου λεν πως όλοι όσοι το βλέπουν συγκινούνται. “Στο κοντρολ κλαίνε” μου λέει. Εγώ δεν ξέρω τι να πω. Ξέρω όμως πως είμαι περήφανη και ως μάνα αλλά ακόμα περισσότερο ως Ελληνίδα.

Μήνυμα προς τους Έλληνες

“Τι θες να πεις στους Έλληνες Τάσο;” τον ρωτούν.

“Θέλω να τους πω τους τελευταίους στίχους από το ποίημά μου” λέει ο μικρός και συνεχίζει “Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που δε ζείτε για να είμαι Έλληνας εγώ! Ζήτω η Ελλάδα!”

Το άρθρο 28η Οκτωβρίου – Η Ελληνική σημαία ψηλά από δύο μικρά χεράκια εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.