Πριν λοιπόν αρχίσω να σας λέω όλη την ιστορία από την αρχή, θα σας πω τι έφερε την τελική ρήξη και την απόφασή μας να φύγουμε.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς που ήταν η πρώτη στην προσωρινή αίθουσα του σχολείου, αγνόησα εσκεμμένα πολλές “παρατυπίες” όσο αφορά τη σχολική αίθουσα γιατι υποτίθεται ότι ήταν όπως προείπα…προσωρινή. Ή τουλάχιστον έτσι μας είχαν πει από την αρχή, και η κυρία Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος. Έστειλε βέβαια δύο φορές η Ελευθερία (με δική μου συγκατάθεση) έγγραφα προς όλους τους υπεύθυνους που ανέφεραν ελλείψεις και προβλήματα του σχολικού χώρου.

Έτσι λοιπόν πριν ξεκινήσει η δεύτερη σχολική χρονιά και βλέποντας πως δεν έχει αλλάξει κάτι, ζήτησα να μεταφερθούν από τη διπλανή αίθουσα οι φιάλες υγραερίου που υπήρχαν τοποθετημένες από τον πρόεδρο λόγω του ότι τις εμπορεύεται. Επίσης ζήτησα να μεταφερθούν και δοχεία βενζίνης που υπήρχαν εκεί γιατί όπως και οι φιάλες, είναι επικίνδυνα. Έχετε ακούσει φαντάζομαι κατά καιρούς για το πόσες φιάλες έχουν “σκάσει” από μόνες τους.

Στις 25 Αυγούστου και βλέποντας πως και πάλι τίποτα δεν είχε γίνει, και πως σύντομα θα έφτανε και η δασκάλα μας, έκανα μια ανάρτηση στο facebook θέτοντας τα θέματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν πριν ξεκινήσει ακόμα μία σχολική χρονιά, μήπως και δεήσει κάποιος και ανταποκριθεί. Ανέφερα το θέμα διαμονής της δασκάλας που για ακόμη μια φορά περιμένανε τελευταία στιγμή, ανέφερα τις φιάλες και τις βενζίνες, ανέφερα το μηχανικό για το σχολείο που ποτέ δεν ήρθε…ανταπόκριση καμία.

Ξεκινάω λοιπόν με τη βοήθεια κάποιων κατοίκων να ψάχνω σπίτι για τη δασκάλα που θα ερχόταν. Βρέθηκαν 2-3 επιλογές αλλά τελικά αποφάσισε η ίδια να φιλοξενηθεί στα ενοικιαζόμενα του προέδρου όπως και η περσινή μας δασκάλα. Όλα καλά.

ΔΥΟ μέρες πριν από τον αγιασμό του σχολείου ο πρόεδρος ήρθε σπίτι μου να φέρει κάποια πράγματα που είχα παραγγείλει. Την ώρα που έφευγε τον ρωτάω “Τις μπουκάλες από την αίθουσα τις έβγαλες;”. “Ναι” μου λέει τις έβγαλα, και χαμογελάει. Και του απαντάω χαριτολογώντας “Μπράβο βρε γι’ αυτό σ ‘αγαπάω” . “Δε το δείχνεις” μου λέει. Και εκεί παίρνω την ευκαιρία και του λέω “Κοίτα να δεις, δεν είμαι κακιά, όταν φωνάζω είναι για κάτι σωστό ή δίκαιο”. Δε λέει τίποτα και απλά με ενημερώνει πως θα έρθει τη Δευτέρα ένα συνεργείο της ΕΡΤ να κάνει ντοκιμαντέρ στο Μαθράκι και πως τους έδωσε το τηλέφωνό μου για να κανονίσουν αν θέλουν να τραβήξουν και τον μικρό.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα με φίλη να πιούμε καφέ στο λιμάνι και φεύγοντας για το σπίτι, βλέπω την σχολική αίθουσα ανοιχτή και τη μητέρα της δασκάλας μέσα να καθαρίζει. Λέω στη φίλη μου, “μισό λεπτό να δω κάτι”. Πηγαίνω λοιπόν από έξω από τη τζαμαρία και κοιτάω εκεί που ήταν οι φιάλες και τα μπιτόνια βενζίνης και τα βλέπω στην ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ !!! Γίνομαι λοιπόν πυρ και μανία γιατί καταλαβαίνω πως ο κύριος πρόεδρος μου είπε ψέματα μες τη μάπα μου, μπαίνω μέσα και τα βγάζω φωτογραφίες. Στέλνω τις φωτογραφίες στο κινητό της κυρίας Δημάρχου Μ. Υδραίου, γιατί σημειωτέο στην τελευταία μας συνομιλία μου είχε πει πως όταν θέλω κάτι θα πηγαίνω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε αυτή και σε κανέναν άλλο. Της γράφω και από κάτω που βρίσκονται αυτά και τη ρωτάω “Εσείς θα το στέλνατε το παιδί σας να κάνει μάθημα εκεί;”. Η ίδια δε μου απάντησε αλλά από ότι καταλαβαίνω έστειλε τις φωτογραφίες στον αντιδήμαρχο και αυτός με τη σειρά του τις έδειξε στον πρόεδρο και τους υπόλοιπους.

Μαθαίνω λοιπόν ότι με του που γίνεται αυτό ξεσπάει ένας χαμός στο καφενείο που βρίσκονταν οι παραπάνω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με θέμα..τι άλλο… εμένα. “Ήρθε να κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” έλεγε ο ένας, “Είναι τσαούσα” έλεγε άλλος.. “αν δε της αρέσει να φύγει” έλεγε ο τρίτος. Και το υπόλοιπο της ημέρας αυτό ήταν το θέμα συζήτησής τους. Αφού μάλιστα έκαναν όλο το συμβούλιο μαζί επιθεώρηση την αίθουσα για να βεβαιωθούν πως ο πρόεδρος είχε αφαιρέσει αυτά που έπρεπε και μου έστειλαν με γείτονα “μήνυμα” ότι το έκαναν.

Φτάνουμε στη μέρα του αγιασμού που ήταν ακριβώς η επόμενη, Έχω πάρει από πιο νωρίς τον μικρό και πηγαίνουμε στο λιμάνι να παραλάβουμε ψώνια από το καράβι. Μέσα στο καράβι ήταν το συνεργείο της ΕΡΤ και ο ένας δημοσιογράφος είδε τον Τασούλη. Με ρωτάει αν αυτός είναι ο ένας μαθητής, του λέω ναι και μου ζητάει την άδεια να τραβήξει μερικές σκηνές καθώς ο μικρός με βοηθάει με τα ψώνια. Του λέω εντάξει και όντως τραβήξανε 2-3 σκηνές. Εγώ ταυτόχρονα κουβαλούσα τα ψώνια στο αμάξι μου. Με ρωτάει λοιπόν η επικεφαλής δημοσιογράφος “τι θα κάνετε τώρα; τι ώρα είναι ο αγιασμός;” . Της λέω ότι εμείς θα πάμε για καφέ και την ενημερώνω για την ώρα του αγιασμού. Με ρωτάει ποιος είναι ο πρόεδρος για να συνεννοηθεί μαζί του και της τον δείχνω. Εμείς φορτώνουμε και τα τελευταία πράγματα με το παιδί για να φύγουμε. Εκείνοι πλησιάζουν τον πρόεδρο ο οποίος έχει μπει στο αμάξι του και τον ρωτούν που θα πάνε και αν θα τους πάρει μαζί αυτός κάπου. Εκείνος λοιπόν φανερά εκνευρισμένος αρχίζει και φωνάζει “Να πάτε σε ΑΥΤΗΝ που μιλούσατε, και αγνοήσατε πρόεδρο και αντιδήμαρχο”. Γυρνάει ο κόσμος και τους κοιτάει. Η δημοσιογράφος προσπαθεί να του εξηγήσει πως δεν αγνόησε κανένα και πως απλά ο συνάδελφός της είδε το παιδί. Εκείνος συνεχίζει και φωνάζει “Εδώ είμαστε πρόεδρος και αντιδήμαρχος και δε θα μας αγνοείτε για να μιλάτε με ΑΥΤΗΝ” . Ο ένας ο δημοσιογράφος γυρνάει στον συνάδελφό του, κοιτιούνται μεταξύ τους και προσπαθούν να καταλάβουν και με ρωτούν “τι έγινε;”. Τους λέω “παιδιά μη δίνετε σημασία, μαζί μου τα έχει όχι με εσάς.” και παίρνω το παιδί από το χέρι να φύγουμε γιατί και είχαμε τελειώσει αλλά και δεν ήθελα να βλέπει αυτές τις σκηνές.

Προχωρώντας προς το αυτοκίνητό μας ο Τασούλης που όπως όλοι ξέρουν είναι και χιουμορίστας αλλά και αυθόρμητο παιδί μου λέει “Μαμά να γυρίσω να του δώσω μπουνιά; Με τσατίζει όπως φωνάζει σα τρελός” και του κάνω μια εγώ αστειευόμενη “άντε ρε βλάκα, που θα δώσεις και μπουνιά”. Προφανώς ο πρόεδρος άκουσε τη λέξη βλάκα και θεώρησε ίσως ότι αναφερόταν σε αυτόν. Βγάζει λοιπόν το κεφάλι του από το αμάξι, με τους δημοσιογράφους και άλλο κόσμο τριγύρω και φωνάζει “Άκου να σου πω!! εγώ δεν είμαι βλάκας!!!” Του απαντάω πως μιλούσα στο παιδί μου και όχι σε αυτόν. Και συνεχίζει ουρλιάζοντας “Είσαι τελειωμένη εσύ από το Μαθράκι !! Θα σε τελειώσω!!” . Σοκαρισμένη του απαντάω ένα “καλά, τραγούδα εσύ”, παίρνω το παιδί και φεύγω φανερά εκνευρισμένη και σοκαρισμένη. Για την ακρίβεια με το που έφτασα στο καφενείο όπου μας περίμενε η μαμά μου και μία φίλη τους έδειξα τα χέρια μου που τρέμανε και ξέσπασα σε κλάματα. Προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν πόση ώρα κι εμένα και τον μικρό.

Στο μεταξύ έχει έρθει και ο πρόεδρος με τους δημοσιογράφους εκεί και έχουν μπει μέσα και μιλούν έντονα. Παίρνω τη μαμά μου και το παιδί και πάμε προς το σχολείο για τον αγιασμό. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη. Την ώρα λοιπόν που γίνεται ο αγιασμός.. εγώ έχω ολοφάνερα μούτρα που παρατήρησαν πολλοί και με ρώτησαν και με το που τελείωσε ο αγιασμός ξέσπασα και πάλι σε κλάματα. Με ρώτησαν μάλιστα και κάποιοι τι συμβαίνει και δε δίστασα να πω τι είχε γίνει. Έμαθα επίσης ότι ο πρόεδρος δήλωσε πως την πόρτα της αυλής μου δεν την ξαναπερνάει και πως θα με διώξει από το νησί.

Όταν λοιπόν πήγαμε σπίτι, καθίσαμε και μιλήσαμε και με το παιδί γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πως. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί κάποιος θα μπορούσε να φερθεί ΤΟΣΟ αισχρά στη μητέρα του απλά γιατί ζήτησε τα αυτονόητα… να είναι το παιδί της ασφαλές. Και ναι είμαι τσαούσα και χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι όταν χρειάζεται, αλλά πείτε μου εσείς, αν ήταν το δικό σας παιδί κι αν σας είχε φερθεί εσάς έτσι, τι θα κάνατε;

Αυτό λοιπόν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο-τρεις μέρες μετά το παιδί ήρθε και μου εξέφρασε την επιθυμία του να φύγουμε, αλλά να σας πω την αλήθεια, κι εγώ το ίδιο ένιωθα μέσα μου κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ. Γιατί το να έχεις σε κάθε τόπο να κάνεις με κάποιους ανάποδους είναι φυσιολογικό, αλλά όταν από τον ίδιο τον “άρχοντα” του νησιού έχεις τέτοιες συμπεριφορές και καταλήγεις σε ένα μέρος που πήγες να βρεις την ηρεμία σου να έχεις καθημερινά νεύρα και πίεση….τι να το κάνεις;

Το άρθρο Ας αρχίσουμε απ’ το τέλος εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορα σενάρια και θεωρίες συνωμοσίας για το πως βρέθηκα εδώ με το παιδί μου.
Από το ότι με έφεραν κάποιοι με συμφέροντα, μέχρι το ότι επιδοτήθηκα για να έρθω.
Κάτι που οι περισσότεροι δεν ξέρετε είναι ότι δεν ξεκίνησα να έρθω μόνη. Ήμασταν πέντε οικογένειες με παιδιά, όλοι φίλοι/γνωστοί που είχαμε την επιθυμία να προσφέρουμε μια διαφορετική ζωή στα παιδιά μας αλλά και να ενισχύσουμε τα ακριτικά μας νησιά που κοντεύουν να εξαφανιστούν.
Όταν λοιπόν πήρα τηλέφωνο εδώ και εξέφρασα την επιθυμία μας, μας είπαν ότι ήταν δύσκολο να βρεθούν σπίτια, αλλά πως θα μπορούσαν να βρεθούν σταδιακά, το ένα μετά το άλλο.
΄Ετσι λοιπόν ήρθα εγώ με τον Τασούλη πρώτη και εγκατασταθήκαμε στο πρώτο σπίτι που βρέθηκε (θα μιλήσουμε για αυτό το σπίτι άλλη στιγμή). Τρεις εβδομάδες αργότερα ήρθε η δεύτερη οικογένεια, η φίλη μου με το παιδί της. Πολλοί είμαι σίγουρη πως τους θυμάστε. Έμειναν μαζί μου μέχρι υποτίθεται να βρεθεί σπίτι… το οποίο δε βρέθηκε ποτέ… γιατί είχαν ήδη αρχίσει τα όργανα… Από πίσω περιμένανε και οι άλλες τρεις οικογένειες. Τελικά η κοπέλα είδε κι αποείδε, μάζεψε ξανά τις βαλίτσες τις και το παιδί της και έφυγε, με σκοπό να ξαναέρθει όταν βρεθεί σπίτι. Τότε όσοι με ρωτήσατε σας είπα ότι δεν άντεξε και έφυγε γιατί δεν ήθελα να εκθέσω κάποιους.
Έτσι περιμένοντας, μείναμε μόνοι εγώ και ο Τάσος. Το σχολείο είχε ήδη αρχίσει, είχα ήδη κάνει αρκετά έξοδα για την μετακόμιση, αρχίσαμε να δενόμαστε και με τους κατοίκους, οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε. Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να φέρουμε και άλλες οικογένειες.
Εκεί μπήκανε και στο παιχνίδι κάποιες οργανώσεις που προσπάθησαν να ενθαρρύνουν οικογένειες να έρθουν προσφέροντάς τους ένα μικρό χρηματικό ποσό για βοήθημα. (όχι εγώ δεν τα πήρα αυτά τα χρήματα).
Το πρόβλημα όμως ήταν μονίμως η κατοικία. Ενώ ξέρω πολύ καλά πως σπίτια υπάρχουν, έστω και κάποια που θέλουν φτιάξιμο, δεν νοιάστηκε κανείς ιδιαίτερα για να έρθουν αυτές οι οικογένειες.
Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε μόνοι εδώ εγώ και ο Τασούλης…δεν ήταν ο σκοπός μου εξαρχής να φέρω ένα μικρό παιδί σε ένα μέρος μόνο του αλλά ούτε υπήρχαν συμφέροντα ούτε επιδοτήσεις.
Κακοί χειρισμοί υπήρχαν. Και για όποιον θέλει αποδείξεις… έχω και τις 4 οικογένειες που θα ερχόταν μαζί να σας το πουν. Αυτά για να μη σας λέει ο καθένας ότι κοτσάνα του κατέβει στον εγκέφαλο. Κι αν ισχυριστεί κάποιος κάτι άλλο, ας έρθει να μου το αποδείξει.

Το άρθρο Θεωρίες συνωμοσίας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας επιβεβαιώσω όσα ακούσατε στο Ράδιο Αρβύλα γιατί έμαθα πως ρωτάτε τριγύρω και δε θέλω να μείνετε με την περιέργεια.
Φεύγω λοιπόν από το Μαθράκι. Από το Μαθράκι που αγαπήσαμε τόσο πολύ κι εγώ και ο Τασούλης, που το νιώσαμε και το κάναμε τόπο μας, όσο μικρό και αν ήταν αυτό το διάστημα.
Είχα πει όμως άπειρες φορές από την αρχή πως ΑΝ ποτέ δω το παιδί μου να έχει πρόβλημα, δε θα διστάσω σε τίποτα να τα μαζέψω και να φύγω. Και για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες ο Τασούλης ήρθε και μου είπε “μαμά θέλω να φύγουμε”.
Σοκαρίστηκα, ξαφνιάστηκα, δε το περίμενα γιατί αυτό το παιδί έλεγε πως δε θα φύγει ποτέ από δω..τι συνέβη? Γιατί άλλαξε γνώμη?
Ο Τάσος καταρχήν είναι ένα παιδί που είναι δεμένο πολύ με τη μαμά του. Οπότε άνθρωπος που πειράζει τη μάνα του γίνεται αυτομάτως εχθρός για τον Τάσο. Ο Τάσος λοιπόν είδε τη μάνα του να κλαίει γιατί κάποιος άκουσε κάτι λάθος και άρχισε να της ουρλιάζει μπροστά σε κόσμο “είσαι τελειωμένη από το Μαθράκι, εγώ θα σε τελειώσω”. Ο Τάσος άκουσε από συζητήσεις να λένε για τη μάνα του “αυτή ήρθε να μας κάνει κουμάντο στο Μαθράκι” καθώς επίσης να βάζουν και στοιχήματα “πάμε στοίχημα ότι εγώ θα την κάνω να φύγει?”. Και άλλα πολλά. Πως είμαι τσαούσα, πως βαράω τη γροθιά στο μαχαίρι…. κλπ κλπ .Από συγκεκριμένους 2-3 ανθρώπους.
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αυτό για ένα παιδί δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Ο Τασούλης επίσης είδε τη μάνα του να παλεύει για το δίκιο, να μάχεται για κάτι καλό και να τρώει πόλεμο.
Είδε πολλά… είδε και πολλά καλά από πολλούς όμως. Του Τασούλη η ψυχούλα αλλά και η δική μου κλαίνε για τη Σπυριδούλα, τον Κώστα, την Ευγενία, τον Δανίλη, τον Χρήστο και την Αλεξάνδρα που μας στάθηκαν και μας αγάπησαν σαν οικογένεια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Ο Τασούλης λυπάται και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που μας φέρθηκαν με καλοσύνη και αγάπη..κι ας μην αναφέρω τα ονόματά τους.
Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε για “Τουρίστες” όπως μας αποκάλεσε κάποιος προχθές. Λυπόμαστε γιατί δεν ήρθαμε ούτε κουμάντο να κάνουμε ούτε για προσωπικό συμφέρον. Λυπόμαστε γιατί πάνω από ένα χρόνο τώρα λέμε στα πέρατα της Ελλάδας μόνο τα καλύτερα για αυτό το νησάκι που αγαπήσαμε.
Λυπόμαστε γιατί κάποιοι με τον εγωισμό τους και την αγάπη τους για το συμφέρον και το χρήμα έκαναν δύσκολη την κατάσταση εδώ για μας. Ένας από αυτούς μου είπε όταν πρωτοήρθα “Α έχεις πολλές γνώσεις, μπορείς να βοηθήσεις σε πολλά”. Αυτό όμως που κατά βάθος εννοούσαν ήταν ότι έπρεπε να βλέπω, να ακούω, να μη μιλάω και να τους γλύφω όπως κάνουν πολλοί άλλοι.
Δε θα πω περισσότερα τώρα. Όταν φύγω και τακτοποιηθούμε με το καλό θα τα πω μια και καλή ΟΛΑ. Όλα αυτά που σας κρύβω ένα χρόνο τώρα για να μη κάνω ρεζίλι κάποιους. Και για όλα έχω πάντα αποδείξεις. Και για πολλά έχω και μάρτυρες.
Όχι δεν κατάφερες κύριε να με διώξεις εσύ από το Μαθράκι… κι ούτε υπήρχε περίπτωση να το καταφέρεις…στο λέω πληροφοριακά. Είσαι πολύ μικρός.
Αλλά φεύγω για το παιδί μου και το καλό της ψυχικής του υγείας. Γιατί πάνω από αυτό δεν βάζω κανένα και τίποτα.
Έτσι λοιπόν μπορείτε να συνεχίσετε να κάνετε κουμάντο στο Μαθράκι και να νομίζετε ότι είστε και σπουδαίοι. Αλλά ο λαός μας λέει : “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”.

Το άρθρο Η απόφαση πάρθηκε…δυστυχώς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Πέρασε ένας χρόνος από τη στιγμή που ο γιος μου κι εγώ εγκατασταθήκαμε σε αυτό το μικρό μα πανέμορφο νησάκι των Διαποντίων. Ένας χρόνος με αρκετές δυσκολίες αλλά και απεριόριστη ευτυχία. Έχουμε γίνει πια ένα με τους υπόλοιπους κατοίκους που πλέον τους θεωρούμε και μας θεωρούν οικογένεια. Γιορτάσαμε εθνικές εορτές, κάναμε παρελάσεις, Χριστούγεννα, Πάσχα.
Άνοιξε και το σχολείο μετά από 21 χρόνια για χάρη του παιδιού μου και μια υπέροχη εκπαιδευτικός, η κυρία Ελευθερία Βύζα ήρθε και από ένα κλειστό, παρατημένο χώρο, διαμόρφωσε μια αίθουσα που θα τη ζήλευαν και οι πιο σύγχρονες. Αρχικά μας είπαν ότι θα ήταν προσωρινή η κατάσταση και πως θα φτιαχνόταν το παλιό σχολείο, πράγμα που δεν έγινε παρόλες τις αμέτρητες αιτήσεις μας προς υπουργεία, περιφέρεια, πρωτοβάθμια κλπ. Κάτω λοιπόν από αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ένας μαθητής, ο Τασούλης μου και μια υπέροχη δασκάλα κατόρθωσαν τα ακατόρθωτα. Το σχολείο μας έγινε γνωστό πέρα κι από τα όρια της χώρας, όχι μόνο για το γεγονός του ενός και μόνου μαθητή, αλλά και για τις δράσεις του.

Όλη τη σχολική χρονιά 2021-2022 η δασκάλα μας μαζί με τον Τασούλη, έστησαν ένα δημοτικό σχολείο , που είχε να λειτουργήσει 21 ολόκληρα χρόνια , από την αρχή. Έγιναν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να διαμορφωθεί η σχολική αίθουσα κατάλληλα και να πληρεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να υλοποιείται ομαλά και με αξιοπρέπεια η μαθησιακή διαδικασία. Διαχωρίστηκε η κοινοτική αίθουσα με την σχολική με την τοποθέτηση γυψοσανίδων , εγκαταστάθηκε κλιματιστική μονάδα μέτρησης , έγινε ελαιοχρωματισμός των επιφανειών της και καθαρισμός της , προμήθεια των αναγκαίων επίπλων και του απαραίτητου υλικοτεχνικού εξοπλισμού , δημιουργία σύνδεσης τηλεφωνικής και διαδικτύου.

Κάνανε αμέτρητες εκπαιδευτικές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα. Τη φετινή σχολική χρονιά ο Τάσος παρακολούθησε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την ασφάλεια στο νερό Safe water sports και το πρόγραμμα περιβαλλοντικών σχολικών δραστηριοτήτων ” Φροντίζω το νησί μου και τον κόσμο όλο – ανακυκλώνω “. Έγιναν διαδικτυακά εικαστικά εργαστήρια με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Λύντιας Πετροπούλου και διαδικτυακά μαθήματα χορωδίας με την εθελοντική προσφορά της κυρίας Αγάθη Κοσκινά. Το σχολείο μας ανέπτυξε δίκτυο συνεργασίας με άλλες ακριτικές σχολικές μονάδες , δηλαδή με το δημοτικό σχολείο Ριζίων του ν. Έβρου και το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Τελένδου με τα οποία κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς προέβη σε πολυάριθμες δράσεις σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όπως διαδικτυακή επίσκεψη σε μουσεία , συναντήσεις με αφηγητές παραμυθιών και συγγραφείς βιβλίων . Τέλος , το σχολείο μας , ο Τάσος και η δασκάλα του συνεργάστηκαν και με το 10ο πειραματικό σχολείο Καστοριάς και το 4ο Δημοτικό σχολείο Καστοριάς , με τα οποία προέβη στην υλοποίηση προγράμματος etwinning με τίτλο ” Εικόνες του τόπου μου στις 4 εποχές του έτους “.

Χάρη στη δασκάλα του ο Τάσος δεν ένιωσε στιγμή μόνος ή δυστυχισμένος στο σχολείο του, ξυπνούσε και ξυπνάει κάθε πρωί με ενθουσιασμό να πάει. Έμαθε μέσα σε πολύ λίγο διάστημα να γράφει, να διαβάζει και να απαγγέλει, πράγμα που φάνταζε αδύνατο στην αρχή μιας και ερχόμενοι από Γερμανία, στα Ελληνικά υστερούσε. Του χρόνου θα πάει στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού και το μόνο που σκέφτεται τώρα είναι το καλοκαίρι, τα μπάνια αλλά και το πως θα ξαναρχίσει σχολείο με την “Ελευθερία του”, τη δασκάλα του που τόσο λατρεύει. Η δασκάλα όμως δυστυχώς είναι αναπληρώτρια, κάτι που δεν της δίνει το δικαίωμα να αιτηθεί να παραμείνει στο σχολείο όσο και αν το θέλει, και το θέλει πολύ. Στείλαμε λοιπόν αίτημα σε όλες τις υπεύθυνες αρχές ζητώντας κατ’ εξαίρεση να της επιτρέψουν την παραμονή της για τουλάχιστον άλλο ένα έτος. Να μπορέσει να συνεχίσει το έργο που με τόσο κόπο έστησε αυτή τη δύσκολη χρονιά. Να δει τους καρπούς των κόπων της. Αίτημα που αφορά άμεσα και το παιδί μου που ήδη άρχισε να πέφτει ψυχολογικά σκεπτόμενος ότι η δασκάλα του θα φύγει. Και όπως καταλαβαίνετε, για ένα παιδί που ήδη ζει σε αντίξοες συνθήκες, αυτό είναι πολύ σημαντικό, η ψυχολογία του.
Αίτημα που αφορά επίσης και όλους τους κατοίκους του νησιού, που αγάπησαν τη δασκάλα μας καθώς και το σύζυγό της και τους αγκάλιασαν.
Αίτημα που αφορά εμάς, την οικογένεια αυτού του παιδιού, που το μόνο που θέλουμε είναι να είναι ευτυχισμένο. Κι ένα χρόνο τώρα το μόνο που βλέπουμε είναι το χαμόγελό του.

Μη του το στερήσετε σας παρακαλώ.

Το άρθρο Τέλος σχολικής χρονιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Αγαπητοί κύριοι που τόσο κόπτεστε για την παιδεία μας.

Σας έχει ήδη σταλεί γραπτό αίτημα εδώ και καιρό σχετικά με το θέμα της δασκάλας μας εδώ στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Μαθρακίου. Απάντηση δεν έχουμε πάρει, μας έχετε γράψει κανονικά στα παλιά σας τα παπούτσια ως συνήθως. Σας έχει σταλεί επίσης και αίτημα για την ανακατασκευή/συντήρηση του παλιού σχολείου μας, επίσης καμία απάντηση.

ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για την παιδεία, ΤΟΣΟ πολύ νοιάζεστε για τα μικρά ακριτικά νησιά!! Μέχρι να έρθει η ώρα των ψήφων..τότε ΟΛΟΙ τρέχετε να δώσετε υποσχέσεις!!

Λόγια που πάντα μένουν ΜΟΝΟ στα λόγια.

Το σχολείο εδώ άνοιξε και πάλι μετά από 21 χρόνια λόγω της άφιξης της δικής μου με τον 10χρονο γιο μου. Έτρεξα να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, κινήθηκε και η Δήμαρχος Κερκύρας και Διαποντίων Νήσων Κα. Μερόπη Υδραίου, κινήθηκε η περιφέρεια εκπαίδευσης και το σχολείο μας άνοιξε και ήρθε και εκπαιδευτικός, η υπέροχη κυρία Βύζα. Μας δόθηκε σα “προσωρινή” λύση μια κοινοτική αίθουσα η οποία χρησίμευε ΚΑΙ ως αποθήκη, για να λειτουργήσει  το σχολείο μας, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα γινόταν μελέτη στο παλιό κτίριο και ανακατασκευή του.

Η κυρία Βύζα λοιπόν από δασκάλα έπρεπε να γίνει καθαρίστρια, διακοσμήτρια, μάστορας, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να διαμορφώσει μια αίθουσα που ΔΕΝ ήταν δική της ευθύνη να το κάνει. Και όχι απλά το έκανε, αλλά η αίθουσα μας κάνει κάποιες πολύ πιο σύγχρονες αίθουσες να ωχριούν μπροστά της. Με τα περιορισμένα χρήματα που έδωσε ο οργανισμός σχολικών κτιρίων και με άπειρες δωρεές από απλούς ανθρώπους αλλά και οργανισμούς, η κυρία Βύζα έφτιαξε μια σχολική αίθουσα που θα ζήλευε ο καθένας.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, η δασκάλα μας έκανε αμέτρητες δράσεις με το παιδί μου, συνεργάστηκε με σχολεία, με οργανώσεις, με δημόσιους αλλά και ιδιωτικούς φορείς που ενδιαφέρθηκαν και το σχολείο μας έγινε γνωστό ακόμα και πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Και το Ελληνικό κράτος τι έκανε? Και πάλι μια τρύπα στο νερό.

Εκτός από την ανακατασκευή του σχολείου, το ΜΟΝΟ πράγμα που σας ζητήσαμε ήταν να επιτρέψετε στην δασκάλα μας να μείνει τουλάχιστον άλλο ένα έτος, για να μπορέσει να συνεχίσει το πολύ σπουδαίο έργο που ξεκίνησε πέρυσι. Το έργο που έστησε με τα δυο της τα χέρια! Βλέπετε, δεν είναι μόνιμη, και βάσει νόμου δεν μπορεί να αιτηθεί να παραμείνει. Αλλά τους νόμους κύριοι εσείς τους κάνετε, και όταν σας βολεύει για δικά σας συμφέροντα τους “λυγίζετε”. Σε μια τόσο λοιπόν σημαντική περίπτωση ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ? Τι θα σας κόστιζε?

Το νησί μας και το σχολείο μας έχει ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΜΑΘΗΤΗ! Το γιο μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μπαίνει και ο ψυχολογικός παράγοντας στη μέση. Το παιδί μου λατρεύει τη δασκάλα του, λατρεύει να πηγαίνει σχολείο και μια τέτοια αλλαγή, στις δύσκολες συνθήκες που ΗΔΗ βιώνει θα επηρέαζε αφάνταστα την ψυχολογία του.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε ΤΟΣΟ πολύ για την παιδεία και για τα μικρά ακριτικά νησιά θα κουνηθείτε έστω και τώρα να κάνετε ΚΑΤΙ!!

Ζητούμε να παραμείνει η δασκάλα μας! Σας λέω από τώρα πως θα πάρω πόρτα πόρτα όλα τα κανάλια και αν χρειαστεί θα έρθω αυτοπροσώπως και θα στηθώ έξω από το υπουργείο σας !!!

Το άρθρο Προς όλες τις σχετικές αρχές εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Και έφτασε και η γιορτή της 25ης Μαρτίου, ο Τασούλης μου ντύθηκε τσολιάς, και κάπως έτσι το γιορτάσαμε στο ακριτικό Μαθράκι…

Την παραμονή της εορτής ο Τασούλης και η δασκάλα μας είχαν ετοιμάσει μια μικρή γιορτούλα και έτσι ο Τάσος, αφού ντύθηκε τσολιάς με στολή που μας έστειλαν από το Λύκειο Ελληνίδων Κέρκυρας (ευχαριστούμε πολύ), ετοιμάστηκε, στάθηκε καμαρωτός και περήφανος και παρουσία λίγων κατοίκων του νησιού, μας είπε το ποίημά του και τραγούδησε τραγούδια της ημέρας, συνοδεία της δασκάλας του και της κυρίας Αγάθης Κοσκινά που για ακόμα μια φορά μας έκανε την τιμή να συμμετέχει στη γιορτή μας.

Εγώ σα μαμά αλλά και σαν Ελληνίδα καμάρωνα και ψήλωνα από υπερηφάνια βλέποντας και ακούγοντας το παιδί μου, το στερνοπούλι μου να απαγγέλει και να τραγουδάει δυνατά και σθεναρά, μες την παραδοσιακή στολή του τσολιά και σκεφτόμουν πως το γεγονός ότι πάντα μιλούσα στα παιδιά μου για το πόσο υπερήφανοι πρέπει να νιώθουν ότι είναι Έλληνες, σε όποια γωνιά της γης και αν βρισκόμασταν, είχε αποδόσει καρπούς. Σκεφτόμουν την απόφασή μου να έρθω και να μετοικήσω εδώ, σε αυτό το απόμακρο νησί, και οι σχεδόν 9 μήνες που είμαστε εδώ πέρασαν σα ταινία από το μυαλό μου. Τι ζήσαμε, τι αντιμετωπίσαμε, αν θα το ξανάκανα. Και η απάντηση είναι “ΝΑΙ”. Θα το ξανάκανα 100 φορές, με όλες τις δυσκολίες, με όλα τα ευτράπελα, με όλες τις αντιξοότητες.

Την επόμενη μέρα, αφού ξυπνήσαμε με ζωντανή συνέντευξη στην ΕΡΤ, πήραμε τη σημαία μας και πήγαμε στην εκκλησία. Ο Τάσος όπως και την προηγούμενη φορά, κρατούσε τη σημαία του περήφανα και όσο και να τον παρακαλούσαμε να την κατεβάσει να ξεκουραστεί αυτός την κρατούσε πεισματικά ψηλά κι ας τρέμαν τα μικρά του ποδαράκια από την κούραση. Ήξερε και ένιωθε πόσο σημαντικό είναι. Τελειώνοντας η λειτουργεία, κατεβήκαμε στο λιμάνι όπου μαζεύτηκαν κάτοικοι του νησιού, και αφού έγινε κατάθεση στεφάνου από τον Τάσο και τον αντιδήμαρχο, ακολούθησε ενός λεπτού σιγή για τους πεσόντες και ο Εθνικός μας Ύμνος.

Βλεποντας το παιδί μου να στέκεται με σεβασμό και υπερηφάνεια, δεν μπορώ να σας κρύψω πως δάκρυσα, φούσκωσε το στήθος μου από την μητρική αλλά και εθνική υπερηφάνεια.

Μετά, ο Τάσος με την δασκάλα του Ελευθερία Βύζα και τον Βασίλη Μακαντάνη που του κάνει γυμναστική καθώς και τις πρόβες για τις παρελάσεις, πήραν θέση και άρχισαν να βηματίζουν στο ρυθμό του εμβατηρίου. Ο μικρός, καμαρωτός και περήφανος τσολιάς, κρατώντας στα χέρια του τη σημαία και την τιμή του να είσαι Ελληνόπουλο περπάτησε κατά μήκος του λιμανιού και όλοι εμείς χειροκροτούσαμε συγκινημένοι. Η λάμψη στο πρόσωπό του και το στητό κορμί του φώναζαν από μακριά “Είμαι Έλληνας, είμαι περήφανος”. Κι έτσι τελείωσε και αυτή η μέρα κι από αύριο γυρνάμε στην καθημερινότητά μας, μέχρι να ξανάρθει γιορτή και να καμαρώσουμε και πάλι τον μικρό μας να μας κάνει υπερήφανους !!!

Το άρθρο 25η Μαρτίου εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως είχα αναφέρει πριν λίγο καιρό, η μη κερδοσκοπική Εταιρεία Istorima του ιδρύματος Νιάρχου, έστειλε ένα δημοσιογράφο και ένα εικονολήπτη για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για το Μαθράκι.

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ που έκαναν με πολλή αγάπη και μας συγκίνησαν!! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς !!!

Το άρθρο Ντοκιμαντέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Η περσμένη εβδομάδα ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές και ήρθε η ώρα να τις μοιραστώ μαζί σας. Πως περάσαμε λοιπόν τα Χριστούγεννα στο Μαθράκι;

Η επίσκεψη στην Κέρκυρα

Είχα υποσχεθεί λοιπόν στον Τασούλη ότι τις ημέρες πριν τα Χριστούγεννα θα πηγαίναμε οι δυο μας στην Κέρκυρα να δούμε το στολισμό, να γυρίσουμε στα μαγαζιά και να περάσουμε όμορφα μαμά και γιος. Έτσι λοιπόν και έγινε. Τη Δευτέρα πήραμε το καραβάκι και πήγαμε στην πόλη. Το πρώτο φυσικά που κάναμε ήταν να φάμε τον καθιερωμένο πια γύρο που τόσο πολύ περιμένει ο Τάσος σε κάθε επίσκεψή μας στην Κέρκυρα. Σειρά είχε μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που ήταν στο δημαρχείο της πόλης. Εκεί μαζί με την Ευγενία βγάλαμε φωτογραφίες, χορέψαμε, γελάσαμε, ήπιαμε ζεστό κρασάκι, μιλήσαμε στον Άγιο Βασίλη και περάσαμε υπέροχα. Συναντήσαμε και τον κύριο Τάσο Μπούα ο οποίος κάθε φορά φροντίζει για τη διαμονή μας στην πόλη και γενικά μας στηρίζει όσο και όπως μπορεί.

Κάλαντα

Γυρίζοντας στο νησάκι μας, ο Τάσος περίμενε πως και πως να ξημερώσει παραμονή για να πάει να πει τα κάλαντα για πρώτη φορά στη ζωή του. Βλέπετε, ζώντας στη Γερμανία δεν είχε αυτή την ευκαιρία πριν. Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί της Παρασκευής ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στα σπίτια της γειτονιάς με τελική στάση το καφενείο στο λιμάνι. Χάρηκαν όλοι που φέτος υπήρχε έστω ένα παιδάκι να τους πει τα κάλαντα, μας υποδέχτηκαν με χαρά και κέρασαν τον Τασούλη γλυκά και φυσικά ο μικρός καταχάρηκε και με τα χρήματα που μάζεψε αν και από πριν έλεγε “μαμά εμένα δε με πειράζει κι αν δε μου δώσουν τίποτα, εγώ για το καλό το κάνω”.

Χριστούγεννα

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήμασταν καλεσμένοι στο Χρήστο και την Αλεξάνδρα κι εκεί θα ήταν και η άλλη Αλεξάνδρα (πολύ συνηθισμένο όνομα στο νησί) με τον Τάσο. Όλοι καλοί γείτονες και φίλοι. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και το απόγευμα επιστρέψαμε στο σπίτι μας γεμάτοι από αγάπη και πνεύμα Χριστουγέννων.

Ο άνθρωπος δε θέλει πολλά να είναι ευτυχισμένος. Την οικογένειά του, λίγους καλούς φίλους που γίνονται οικογένεια, αγάπη που θα δώσεις απλόχερα και θα σου έρθει 1000 φορές πίσω και πολλά χαμόγελα!! Το μόνο που μου έλειπε ήταν η Μαρία μου και ο Χρήστος μου, τα παιδάκια μου. Μπορεί να μιλάμε συνέχεια, μπορεί να τους βλέπω σε βιντεοκλήσεις, αλλά θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να τους πάρω μια αγκαλιά αυτές τις μέρες. Μου αρκεί όμως που ξέρω πως είναι καλά!

Έτσι λοιπόν περάσαμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα στο Μαθράκι. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλους και να είμαστε όλοι και του χρόνου γεροί !!!

Το άρθρο Χριστούγεννα στο Μαθράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, μαμά και γιος ανασκουμπωθήκαμε και ξεκίνησε ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός του σπιτιού μας. Είναι κάτι που από τότε που ήταν η Μαρία και ο Χρήστος μικρά, κάνουμε ευλαβικά και με πολύ κέφι, όπου και αν βρισκόμαστε, όπως και αν είναι η κατάσταση. Έτσι λοιπόν το έθιμο συνεχίστηκε με τον Τασούλη, αρχικά με τη βοήθεια από τα αδέρφια του τα περασμένα χρόνια, αλλά τώρα πια λέει είναι μεγάλος και μπορεί να το κάνει μόνος του.

Χριστουγεννιάτικος στολισμός περασμένων χρόνων

Όπως βλέπετε και όπως σας είπα πιο πριν, ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι κάτι που διασκεδάζουμε πολύ εγώ και τα παιδιά. Φέτος, όπως και πέρυσι, μας λείπουν τα μεγάλα. Η Μαρία και ο Χρήστος μας. Δεν μπορώ να σας πω ότι δεν με πειράζει. Είναι σα να λείπει η μισή μου καρδιά. Αλλά μου φτάνει να ξέρω πως είναι καλά. Κι ευτυχώς που υπάρχει και το ίντερνετ και βλεπόμαστε πολύ συχνά.

Στολισμός στο Μαθράκι

Φέτος λοιπόν είμαστε στο νησάκι μας. Και αφού έχουμε και την αυλή και γενικότερα το χώρο, είπαμε να κάνουμε λίγα παραπάνω. Φορτωθήκαμε λοιπόν λαμπάκια και στολίδια και ξεκινήσαμε. Το δέντρο το ανέλαβε ο Τάσος μόνος του, αφού εγώ και η γιαγιά Μαρία τον βοηθήσαμε με το στήσιμο και τα λαμπάκια. Έβαλε όλα τα στολίδια λοιπόν επάνω στο τραπέζι και ξεκίνησε. Ήταν πολύ χαρούμενος και φυσικά είχαμε Χριστουγεννιάτικο τραγούδια να ακούγονται όπως κάνουμε κάθε χρόνο όταν στολίζουμε.

Εγώ με τη γιαγιά αναλάβαμε τα λαμπάκια έξω στην αυλή και περιμέναμε να σκοτεινιάσει για να δούμε πως φαίνονται. Έτσι λοιπόν όταν ήρθε το βραδάκι, τρέξαμε και οι τρεις έξω και η χαρά στα μάτια του Τασούλη ήταν απερίγραπτη. Τώρα πλέον περιμένουμε μόνο τον Αη Βασίλη να δούμε τι δώρα θα μας φέρει φέτος! Εμείς όμως έχουμε το πολυτιμότερο δώρο..ο ένας τον άλλον και την υγεία μας!

Το άρθρο Χριστουγεννιάτικος στολισμός εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Τις τελευταίες ημέρες επιβεβαιώνομαι όλο και περισσότερο, πως παρόλη την ασχήμια του κόσμου υπάρχουν πάντα άνθρωποι καλοί, με καρδιές γεμάτες αγάπη. Άνθρωποι που σκέφτονται τον πλησίον τους, άνθρωποι ντόμπροι με μάτια καθαρά και ψυχές γεμάτες καλοσύνη.

Κι άλλα δώρα

Συνεχίζουν λοιπόν κι έρχονται διάφορα δώρα για τον Τασούλη μας, αλλά και για το σχολείο. Αυτή την εβδομάδα, ο πάτερ Δημήτριος από τη Λάρισα καθώς και ο κύριος Στέφανος Παπακώστας μέσω της οργάνωσης IHA  από την Αθήνα, μας έστειλαν 2 κιβώτια γεμάτα ρούχα, παπούτσια και σοκολάτες για τον Τάσο. Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα, η ευγνωμοσύνη που νιώθω απέραντη.

Η επίσκεψη

Εκτός από τα δώρα είχαμε και μια επίσκεψη την Τετάρτη που μας πέρασε. Ήρθε επιτέλους να την γνωρίσουμε από κοντά η Νικόλ, η ιδιοκτήτρια του σπιτιού που μένουμε. Είχε να επισκεφθεί το σπίτι της και το νησί πολλά χρόνια. Κατέβηκα λοιπόν στο λιμάνι και το πρώτο που αντίκρυσα ήταν μια πανέμορφη γυναίκα με ένα χαμόγελο να φωτίσει 10 νησιά. Πρόσχαρη και καλοσυνάτη, έσπευσε να με αγκαλιάσει, ανεβήκαμε στο αμάξι και ήρθαμε σπίτι. Τα μάτια της όταν αντίκρυσαν το σπίτι της, το σπίτι του πατέρα, του παππού και της γιαγιάς της, έλαμψαν. Η χαρά της ήταν εμφανής και το μόνο που έλεγε ήταν τι όμορφο που φαινόταν τώρα που κατοικείται και κάποιος το περιποιείται. Την κάλεσα μέσα, της έδειξα τις αλλαγές, τα καινούρια πράγματα, τις επισκευές.

Το κλικ

Της άρεσαν πάρα πολύ, κι εγώ χάρηκα που ήταν ευχαριστημένη. Καθίσαμε να πιούμε ένα καφεδάκι και αρχίσαμε τη συζήτηση για διάφορα. Το μόνο που άκουγες είτε από την μία είτε από την άλλη ήταν “κι εγώ”. Κολλήσαμε αμέσως, ταιριάξανε τα χνώτα μας όπως λένε και οι παλιοί. Καταπληκτικός άνθρωπος, περίπου στην ίδια ηλικία με εμένα και με ίδιο τρόπο σκέψης. Από εκείνη την ώρα μέχρι και το Σάββατο που αναχωρήσαμε μαζί για Κέρκυρα, ήμασταν σχεδόν συνέχεια μαζί, μιλήσαμε και με τη γιαγιά της στο τηλέφωνο η οποία ήταν καταχαρούμενη για το σπιτάκι της, έβγαλε η Νικόλ φωτογραφίες για να της το δείξει κιόλας, και γενικότερα περάσαμε πάρα πολύ ωραία

Κέρκυρα

Ενώ ήταν να φύγουμε Παρασκευή, η Νικόλ για να γυρίσει σπίτι της κι εγώ για δουλειές που είχα, ο καιρός μας τα χάλασε (είπαμε, σε ακριτικό νησί μένουμε) κι έτσι το καραβάκι μας ο Πήγασος δεν ήρθε. Έτσι φύγαμε το Σάββατο. Απολαύσαμε τη διαδρομή με το καράβι, μετά η Νικόλ μας πήγε μέχρι το κέντρο της πόλης κι εκεί χωριστήκαμε με την υπόσχεση να τα λέμε περισσότερο και να βρεθούμε πάλι σύντομα.

Το τρέξιμο

Εκεί αρχίσαμε μάνα και γιος να τρέχουμε σαν το Βέγγο γιατί είχαμε μόνο λίγες ώρες να κάνουμε τις δουλειές μας. Αλλά τα καταφέραμε και το παιδί μου ευχαριστήθηκε και ένα πιτόγυρο που του είχε λείψει. Και φυσικά δεν μπορούσαμε να παραλείψουμε μια  φωτογραφία μπροστά από την στολισμένη πλατεία.

Την επομένη γυρίσαμε κατάκοποι αλλά και φορτωμένοι σπίτι μας αλλά όχι μόνοι. Βλέπετε όσο ήμασταν εκεί ήρθε η Christina από την οργάνωση Griechenlandhilfe και εκτός από τα δώρα που μας έφερε και εκείνη, μας έφερε και μια γατούλα που θα προστεθεί στην οικογένειά μας. Καλωσορίζουμε λοιπόν τη Frini και υποσχόμαστε να της δώσουμε όλη την αγάπη που της αξίζει.

Δεν είναι λοιπόν τόσο βαρετά όσο θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος στο νησάκι μας. Όταν υπάρχουν γύρω σου ή και μακριά σου άνθρωποι καλοί, όλες οι μέρες γίνονται υπέροχες !!

Το άρθρο Άνθρωποι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.