Η περσμένη εβδομάδα ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές και ήρθε η ώρα να τις μοιραστώ μαζί σας. Πως περάσαμε λοιπόν τα Χριστούγεννα στο Μαθράκι;

Η επίσκεψη στην Κέρκυρα

Είχα υποσχεθεί λοιπόν στον Τασούλη ότι τις ημέρες πριν τα Χριστούγεννα θα πηγαίναμε οι δυο μας στην Κέρκυρα να δούμε το στολισμό, να γυρίσουμε στα μαγαζιά και να περάσουμε όμορφα μαμά και γιος. Έτσι λοιπόν και έγινε. Τη Δευτέρα πήραμε το καραβάκι και πήγαμε στην πόλη. Το πρώτο φυσικά που κάναμε ήταν να φάμε τον καθιερωμένο πια γύρο που τόσο πολύ περιμένει ο Τάσος σε κάθε επίσκεψή μας στην Κέρκυρα. Σειρά είχε μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που ήταν στο δημαρχείο της πόλης. Εκεί μαζί με την Ευγενία βγάλαμε φωτογραφίες, χορέψαμε, γελάσαμε, ήπιαμε ζεστό κρασάκι, μιλήσαμε στον Άγιο Βασίλη και περάσαμε υπέροχα. Συναντήσαμε και τον κύριο Τάσο Μπούα ο οποίος κάθε φορά φροντίζει για τη διαμονή μας στην πόλη και γενικά μας στηρίζει όσο και όπως μπορεί.

Κάλαντα

Γυρίζοντας στο νησάκι μας, ο Τάσος περίμενε πως και πως να ξημερώσει παραμονή για να πάει να πει τα κάλαντα για πρώτη φορά στη ζωή του. Βλέπετε, ζώντας στη Γερμανία δεν είχε αυτή την ευκαιρία πριν. Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί της Παρασκευής ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στα σπίτια της γειτονιάς με τελική στάση το καφενείο στο λιμάνι. Χάρηκαν όλοι που φέτος υπήρχε έστω ένα παιδάκι να τους πει τα κάλαντα, μας υποδέχτηκαν με χαρά και κέρασαν τον Τασούλη γλυκά και φυσικά ο μικρός καταχάρηκε και με τα χρήματα που μάζεψε αν και από πριν έλεγε “μαμά εμένα δε με πειράζει κι αν δε μου δώσουν τίποτα, εγώ για το καλό το κάνω”.

Χριστούγεννα

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήμασταν καλεσμένοι στο Χρήστο και την Αλεξάνδρα κι εκεί θα ήταν και η άλλη Αλεξάνδρα (πολύ συνηθισμένο όνομα στο νησί) με τον Τάσο. Όλοι καλοί γείτονες και φίλοι. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και το απόγευμα επιστρέψαμε στο σπίτι μας γεμάτοι από αγάπη και πνεύμα Χριστουγέννων.

Ο άνθρωπος δε θέλει πολλά να είναι ευτυχισμένος. Την οικογένειά του, λίγους καλούς φίλους που γίνονται οικογένεια, αγάπη που θα δώσεις απλόχερα και θα σου έρθει 1000 φορές πίσω και πολλά χαμόγελα!! Το μόνο που μου έλειπε ήταν η Μαρία μου και ο Χρήστος μου, τα παιδάκια μου. Μπορεί να μιλάμε συνέχεια, μπορεί να τους βλέπω σε βιντεοκλήσεις, αλλά θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να τους πάρω μια αγκαλιά αυτές τις μέρες. Μου αρκεί όμως που ξέρω πως είναι καλά!

Έτσι λοιπόν περάσαμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα στο Μαθράκι. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλους και να είμαστε όλοι και του χρόνου γεροί !!!

Το άρθρο Χριστούγεννα στο Μαθράκι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Επειδή λοιπόν τα ζωάκια μας έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας, είπα να σας τα συστήσω.

Ο Μαξ

Ξεκινώντας από Γερμανία πριν από ένα χρόνο, δεν είχαμε κατοικίδιο. Είχαμε χάσει τη σκυλίτσα μας προ πολλού και δεν είχαμε σκεφτεί να υιοθετήσουμε άλλο. Όταν λοιπόν ήρθαμε Ελλάδα, υιοθετήσαμε από ένα καταφύγιο τον Μαξ. Ένα τετραπέρατο σκυλί με την καρδιά ενός μικρού παιδιού. Φιλικό προς όλους, δεν πειράζει κανέναν, ούτε καν γάτες, εκτός αν είναι για να προστατέψει. Λιχούδης και χαδιάρης, μπήκε πολύ γρήγορα στην ζωή μας και την καρδιά μας. Και φυσικά έγινε ο κολλητός του Τάσου.

Η Αθηνά

Όταν λοιπόν ήρθαμε στο Μαθράκι, ήταν πολύ φυσικό ο Μαξ να έρθει μαζί μας. Λίγες μέρες μετά, ο Τάσος εξέφρασε την επιθυμία του να αποκτήσουμε γατάκι. Δεν πρόλαβε να το πει και όλως τυχαίως ένα μικρό γατάκι βρέθηκε από την Αλεξάνδρα και μας το έδωσε. Ήταν τόσο μικρούλι, το ταΐζαμε με τη σύριγγα. Την ονομάσαμε Αθηνά και πολύ σύντομα έγινε και φίλη με τον Μαξ. Έτρωγαν μαζί, έπαιζαν και κοιμόταν μαζί (όταν η Αθηνά δεν αποκοιμιόταν στην αγκαλιά μας).

Η Ψείρα

Το καλοκαίρι πέρασε, και όταν η φίλη μας η Ευγενία έφυγε για την Κέρκυρα, τα γατάκια της πήραν το δρόμο προς τη Σπυριδούλα όπως κάνουν πάντα (λες και δεν είναι αρκετά αυτά που έχει…καμιά 20αριά είναι χαχαχα). Ένα όμως αποφάσισε ότι αυτή τη φορά ήθελε να ξεχειμωνιάσει αλλού, σπίτι μας. Κι έτσι λοιπόν μας υιοθέτησε η Ψείρα (αμάν βρε Ευγενία αυτό το όνομα) που στην αρχή νομίζαμε ήταν Ψείρας αλλά τελικά μας βγήκε κορίτσι. Διστακτικό στην αρχή, φοβόταν λίγο και το Μαξ, αλλά πολύ σύντομα έγινε μέλος της παρέας.

Η Φρίνι

Πριν λίγες ημέρες που ήμουν Κέρκυρα, η φίλη και μέλος της οργάνωσης Griechenlandhilfe, μας έφερε άλλο ένα γατοπαιδάκι. Την Φρίνι. Η Φρίνι ήταν σοκαρισμένη και κατατρομαγμένη μετά από ταξίδι με αεροπλάνο και καράβι και πέρασε τις πρώτες ημέρες κρυμμένη στα πιο σκοτεινά μέρη. Αλλά από χθες άρχισε να ξεμυτίζει και να ξεθαρρεύει και την βλέπω πολύ σύντομα να μπαίνει και αυτή στην γατο-σκυλο-οικογένειά μας! Προς το παρόν κάθεται στο παράθυρο και κοιτάζει εμένα καθώς γράφω αυτό το άρθρο.

Κι έτσι λοιπόν από μια Τζένη κι ένα Τάσο, τώρα είμαστε μια Τζένη, ένας Τάσος, η γιαγιά Μαρία, ο Μαξ, η Αθηνά, Η Ψείρα και η Φρίνι ! Και πιστέψτε με είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι που είμαστε μαζί, άνθρωποι και ζωάκια!!!

Το άρθρο Τα ζωάκια μας εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Τις τελευταίες ημέρες επιβεβαιώνομαι όλο και περισσότερο, πως παρόλη την ασχήμια του κόσμου υπάρχουν πάντα άνθρωποι καλοί, με καρδιές γεμάτες αγάπη. Άνθρωποι που σκέφτονται τον πλησίον τους, άνθρωποι ντόμπροι με μάτια καθαρά και ψυχές γεμάτες καλοσύνη.

Κι άλλα δώρα

Συνεχίζουν λοιπόν κι έρχονται διάφορα δώρα για τον Τασούλη μας, αλλά και για το σχολείο. Αυτή την εβδομάδα, ο πάτερ Δημήτριος από τη Λάρισα καθώς και ο κύριος Στέφανος Παπακώστας μέσω της οργάνωσης IHA  από την Αθήνα, μας έστειλαν 2 κιβώτια γεμάτα ρούχα, παπούτσια και σοκολάτες για τον Τάσο. Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα, η ευγνωμοσύνη που νιώθω απέραντη.

Η επίσκεψη

Εκτός από τα δώρα είχαμε και μια επίσκεψη την Τετάρτη που μας πέρασε. Ήρθε επιτέλους να την γνωρίσουμε από κοντά η Νικόλ, η ιδιοκτήτρια του σπιτιού που μένουμε. Είχε να επισκεφθεί το σπίτι της και το νησί πολλά χρόνια. Κατέβηκα λοιπόν στο λιμάνι και το πρώτο που αντίκρυσα ήταν μια πανέμορφη γυναίκα με ένα χαμόγελο να φωτίσει 10 νησιά. Πρόσχαρη και καλοσυνάτη, έσπευσε να με αγκαλιάσει, ανεβήκαμε στο αμάξι και ήρθαμε σπίτι. Τα μάτια της όταν αντίκρυσαν το σπίτι της, το σπίτι του πατέρα, του παππού και της γιαγιάς της, έλαμψαν. Η χαρά της ήταν εμφανής και το μόνο που έλεγε ήταν τι όμορφο που φαινόταν τώρα που κατοικείται και κάποιος το περιποιείται. Την κάλεσα μέσα, της έδειξα τις αλλαγές, τα καινούρια πράγματα, τις επισκευές.

Το κλικ

Της άρεσαν πάρα πολύ, κι εγώ χάρηκα που ήταν ευχαριστημένη. Καθίσαμε να πιούμε ένα καφεδάκι και αρχίσαμε τη συζήτηση για διάφορα. Το μόνο που άκουγες είτε από την μία είτε από την άλλη ήταν “κι εγώ”. Κολλήσαμε αμέσως, ταιριάξανε τα χνώτα μας όπως λένε και οι παλιοί. Καταπληκτικός άνθρωπος, περίπου στην ίδια ηλικία με εμένα και με ίδιο τρόπο σκέψης. Από εκείνη την ώρα μέχρι και το Σάββατο που αναχωρήσαμε μαζί για Κέρκυρα, ήμασταν σχεδόν συνέχεια μαζί, μιλήσαμε και με τη γιαγιά της στο τηλέφωνο η οποία ήταν καταχαρούμενη για το σπιτάκι της, έβγαλε η Νικόλ φωτογραφίες για να της το δείξει κιόλας, και γενικότερα περάσαμε πάρα πολύ ωραία

Κέρκυρα

Ενώ ήταν να φύγουμε Παρασκευή, η Νικόλ για να γυρίσει σπίτι της κι εγώ για δουλειές που είχα, ο καιρός μας τα χάλασε (είπαμε, σε ακριτικό νησί μένουμε) κι έτσι το καραβάκι μας ο Πήγασος δεν ήρθε. Έτσι φύγαμε το Σάββατο. Απολαύσαμε τη διαδρομή με το καράβι, μετά η Νικόλ μας πήγε μέχρι το κέντρο της πόλης κι εκεί χωριστήκαμε με την υπόσχεση να τα λέμε περισσότερο και να βρεθούμε πάλι σύντομα.

Το τρέξιμο

Εκεί αρχίσαμε μάνα και γιος να τρέχουμε σαν το Βέγγο γιατί είχαμε μόνο λίγες ώρες να κάνουμε τις δουλειές μας. Αλλά τα καταφέραμε και το παιδί μου ευχαριστήθηκε και ένα πιτόγυρο που του είχε λείψει. Και φυσικά δεν μπορούσαμε να παραλείψουμε μια  φωτογραφία μπροστά από την στολισμένη πλατεία.

Την επομένη γυρίσαμε κατάκοποι αλλά και φορτωμένοι σπίτι μας αλλά όχι μόνοι. Βλέπετε όσο ήμασταν εκεί ήρθε η Christina από την οργάνωση Griechenlandhilfe και εκτός από τα δώρα που μας έφερε και εκείνη, μας έφερε και μια γατούλα που θα προστεθεί στην οικογένειά μας. Καλωσορίζουμε λοιπόν τη Frini και υποσχόμαστε να της δώσουμε όλη την αγάπη που της αξίζει.

Δεν είναι λοιπόν τόσο βαρετά όσο θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος στο νησάκι μας. Όταν υπάρχουν γύρω σου ή και μακριά σου άνθρωποι καλοί, όλες οι μέρες γίνονται υπέροχες !!

Το άρθρο Άνθρωποι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Χθες λοιπόν πήραμε τα πρώτα μας Χριστουγεννιάτικα δώρα από ανθρώπους που είναι μεν μακριά αλλά πολύ κοντά στην καρδιά μας.

Human Stories

Τι να πω για αυτούς τους ανθρώπους, για την υπέροχη Μάχη και όλο το επιτελείο του Human stories. Από την αρχή είναι δίπλα μας, μας στηρίζουν, μας αγαπούν και βοηθούν όπου μπορούν. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά, μας σκέφτηκαν και έστειλαν στον Τασούλη αλλά και στη δασκάλα μας από ένα πανέμορφο σελιδοδείκτη για να βάζουν στα βιβλία που διαβάζουν. Ο Τασούλης καταχάρηκε και έσπευσε να τον τοποθετήσει σε ένα από τα βιβλία του! Ευχαριστούμε πολύ μέσα από την καρδιά μας!

Funny Granny

Μέσα από το Human stories μας βρήκε και η Φανή. Η Φανή Γκούντρα, μια φιλόλογος που αποφάσισε να κάνει το πάθος της και το ταλέντο της, επάγγελμα. Έτσι λοιπόν και εκείνη με τη σειρά της, έστειλε στον Τάσο και στην Ελευθερία χειροποίητα πανέμορφα δώρα! Ο Τάσος θα κρεμάσει μπότα με το όνομά του φέτος στο τζάκι, ελπίζοντας να τη βρει το πρωί των Χριστουγέννων γεμάτη λιχουδιές! Να είσαι πάντα καλά Φανή μου, σε ευχαριστούμε και για τα δώρα, αλλά και για την όμορφη κάρτα σου!

Νεκτάριος Ξυπόλιτος

Ένα κύριος από την Κρήτη, που μαζί με την οικογένειά του έμαθαν για εμάς, συγκινήθηκαν, κι από τότε είναι δίπλα μας αν και μακριά! Μας έστειλε λοιπόν βιβλία, χάρτη της Ελλάδας, σημαία Ελληνική, καθώς και ένα πακέτο διαμονής 4 ημερών στην ξενώνα του στην Κρήτη, για την οικογένεια της Ελευθερίας αλλά και εμάς, όποτε θέλουμε μέσα στο 2022. Ένα πολύ συγκινητικό γράμμα συνόδευε τα δώρα του και εμείς φυσικά δακρύσαμε διαβάζοντάς το! Είναι τόσο όμορφο να σε αγαπούν και να στο δείχνουν, ακόμα και άνθρωποι που δε σε ξέρουν!

Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα, πολύ λίγα. Γεμίσατε τις καρδιές μας χαρά και τις ψυχές μας φως!!

Καλές γιορτές σε εσάς και τις οικογένειές σας, να είστε πάντα καλά, ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ!!!!

Το άρθρο Δώρα και αγάπη εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.

Ο άνθρωπος δε χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένος. Οι φίλοι οι πραγματικοί, είναι κάτι πολύτιμο. Κι όταν τους βρεις, πρέπει να τους κρατήσεις.

«Οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε» λένε και όταν μιλάμε για αληθινούς φίλους αυτό είναι αλήθεια. Κι εγώ εδώ στο Μαθράκι, βρήκα άλλη μία οικογένεια. Η Ευγενία, ο Δανίλης, η Σπυριδούλα, ο Κώστας, η κυρα-Μαρία, Η Αλεξάνδρα και ο Χρήστος είναι οι άνθρωποι που είναι η δεύτερη οικογένειά μου από τότε που ήρθα σχεδόν.

Αν δε μιλήσουμε ή αν δεν ιδωθούμε μια φορά την ημέρα, ή το αργότερο κάθε δεύτερη μέρα, 100 φούρνοι θα γκρεμίσουν και το σύμπαν θα έρθει πάνω κάτω. Νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο, βοηθούμε όταν και όσο μπορούμε, και πάνω από όλα αγαπάμε ο ένας τον άλλο.

Αυτοί οι άνθρωποι άνοιξαν σε εμάς τις καρδιές και τα σπίτια τους και μας έκαναν μέλη της οικογένειας τους. Άνθρωποι με καρδιά μεγάλη να χωρέσει όλο τον κόσμο, αλλά επίσης και άνθρωποι ντόμπροι, ειλικρινείς, που δε φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Το τραπέζι

Ο Αλέξανδρος Δουμάς κάποτε είπε, «Στη φιλία ξεχνά κανείς τι δίνει και θυμάται τι παίρνει.» Κι έτσι πρέπει να είναι. Όταν δίνεις περιμένοντας ανταλλάγματα δεν δίνεις από την καρδιά σου, αλλά από το ΕΓΩ και το συμφέρον σου. Και οι παραπάνω άνθρωποι δίνουν απ’ την καρδιά τους. Έτσι κι εγώ θέλοντας απλά να πω ένα “Ευχαριστώ” για όλα όσα έχουν κάνει και κάνουν για εμάς, αποφάσισα να τους μαζέψω να φάμε μαζί. Η Ευγενία με τον Δανίλη μας την έσκασαν μια και ο καιρός δεν τους επέτρεψε να είναι εδώ. Αλλά καλύτερα γιατί έτσι έχουμε δικαιολογία να το επαναλάβουμε όταν θα είναι και αυτοί εδώ.

Η προετοιμασία

Από τις προηγούμενες ημέρες τα κορίτσια (η Σπυριδούλα και η Αλεξάνδρα) με ρώτησαν τι να φέρουν, αν χρειάζομαι κάτι, και καταλήξαμε στο ότι η μία θα κάνει γλυκό και η άλλη πίτα. Εμείς παραγγείλαμε τα απαραίτητα και φυσικά την ημέρα της μάζωξης (χθες) εγώ ως συνήθως όλο και κάτι είχα ξεχάσει. Να’ ναι καλά ο Τασούλης που πήγε και ήρθε δύο φορές στη Σπυριδούλα για να μου φέρει ότι έλειπε. Τη μία μάλιστα φορά που τον έστειλα για άνηθο, ο καημένος μέχρι να πάει εκεί το είχε ξεχάσει και λέει στην Σπυριδούλα “θεία η μαμά θέλει κάτι αλλά εγώ τώρα ξέχασα τι ήταν”, με αποτέλεσμα να σκάσουμε στα γέλια. Έτσι λοιπόν μέχρι το μεσημέρι που έφτασε ο λόχος ήταν όλα έτοιμα.

Η παρέα

Ήρθαν λοιπόν, στρώσαμε τραπέζι, κι αρχίσαμε να τρώμε να μιλάμε και να γελάμε. Ο μικρός ήταν από τη μία αγκαλιά στην άλλη, τον πείραζαν και αυτός γελούσε με την ψυχή του. Πειραζόμασταν και γελούσαμε όλοι σαν μικρά παιδιά (βοήθησε και το κρασάκι και η μπύρα). Περάσαμε υπέροχα, φάγαμε και το υπέροχο γλυκό και τις πεντανόστιμες πίτες που έφεραν τα κορίτσια και κάποιες ώρες μετά, ήρθε η στιγμή να φύγουν. Δώσαμε όμως υπόσχεση ότι αυτό θα το επαναλάβουμε πολλές φορές. Όταν έφυγαν ο Τάσος είπε “μαμά μου άρεσε πάρα πολύ που ήταν οι φίλοι μας εδώ, ήταν από τις ωραιότερες ημέρες”. Για μένα η ευτυχία στα μάτια του παιδιού μου ήταν η καλύτερη πληρωμή για την κούραση που ένιωθα στο σώμα μου. Οι ψυχές μας γέμισαν χαρά.

Σας ευσαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου. Σας αγαπώ πολύ!!!

Το άρθρο Οι καλοί φίλοι εμφανίστηκε πρώτα στο Μόνοι στο Μαθράκι.